banner3

Amy

moeder amy

 08-11-2010                  21-06-2019

Op 15 juni in 2012 kwam Amy, via een opvangadres in Almelo, bij ons wonen.
Amy was een moedertje van een aantal puppy's, waaronder witte Noa (overleden maart 2019).
noa en amy

Amy kwam bij ons wonen tussen de katten en een hond. De roedel werd groter toen Tjokko, Codi en Boef toegevoegd werden. Amy was de leider van de boys. Ze had ze goed onder de duim en kon goed overweg met de katten.

Een aantal maanden geleden gaf Amy pijn aan, waarschijnlijk was het haar gebit. Toen ze hieraan geholpen werd, werd bekend dat ze ook aan een vreselijke ziekte leed,  in een zeer agressieve vorm.

Ons meisje Amy was dapper en wilde niet opgeven. Ze bleef spelen en eten.

Toch verloor je deze oneerlijke strijd. 

Op 24 Juni 2019 moesten we je laten gaan.

12715772 1237596286268400 7864003167135663258 n

Je hoeft niet sterk te zijn

om iets vast te houden.

Maar je moet wel sterk zijn

om los te laten.

Amy we missen je, je was een kei van een Roemeen.

 

Dag lieve Wodan

Wodanbaas

Op een prachtige dag, ergens in februari 2015,  gingen wij met ons viertjes naar Schiphol en kwamen thuis met het liefste en meest dankbare hondje wat we ooit gehad hebben.

Als Griutza kwam hij naar Nederland waar wij hem vanwege zijn gigantische hoogte (wel 35 cm) tot stoere Wodan hebben omgedoopt :-) En wat was 'ie stoer! Ga er maar aan staan; eerst overleef je de woeste straten van Roemenië als pup en puber, dan word je gevangen met zo'n lelijke gevaarlijke vangstok waar je letterlijk de sporen van in je bek blijft houden, dan verschijnt er net op tijd een beschermengel met de naam Neli in je leven en verandert alles. Ineens zit je in een asiel met mensen die het goed bedoelen maar die stiekem superspannend zijn en daarna word je ineens op een vliegtuig gezet om vervolgens in een ver land met open armen ontvangen te worden. Een mens raakt van minder in de stress. 

Wodan Schiphol  Wodan

Met veel geduld en eindeloze liefde kregen wij het voor elkaar om Wodans vertrouwen te winnen en onze beloning was eindeloze hondenliefde. Wat was je dol op onze meiden en vooral Jasmijn had een streepje bij je voor. Dat kwam wellicht omdat je opgerold precies in haar kleermakerszit paste... nergens sliep het lekkerder dan op haar schoot. En niemand kriebelde lekkerder achter je oortjes dan Jasmijn. En op jouw beurt heb jij haar een doel gegeven, want Jasmijn weet eindelijk dat ze later 'iets met hondjes' wil gaan doen.
En de eerste keer dat je kwispelde toen je Rosalie uit school zag komen, vergeten we ook nooit meer. Net zoals die keer dat je uit je plaat ging van die andere hond, die indringer die je aan alle kanten ging besluipen want wat moest dat beest in jouw woonkamer? Wat lagen we dubbel toen je erachter kwam dat het je eigen weerspiegeling in de schuifdeur was. En vaak had ik thuis, als de rest naar werk en school was, niet eens een radio aan omdat ik zo graag naar jouw gesnurk luisterde. Wat kon je lekker pruttelen en knorren als je sliep.
We hebben veel honden gehad maar geen van allen luisterden zo goed en waren zo trouw als jij.
En ook opa en oma waar je altijd ging logeren als wij op vakantie gingen, waren dol op jou (en andersom ook trouwens). Je wist dat je thuis niet op de bank mocht liggen (wat ook niet nodig was met een mand en 2 lekkere grote kussens tot je beschikking) maar je wist ook dat dat bij oma wel mocht! Binnen no-time lag je daar altijd op je vaste plek.
We hebben genoten van jou en de knuffels die je graag kwam geven en volgens mij vond je het bij ons ook niet verkeerd.
Maar ik schrijf dit stukje niet voor niets in de verleden tijd. Want wat je ook allemaal voor je kiezen hebt gekregen, wat je ook allemaal hebt moeten doorstaan en overleefd hebt: je grootste vijand kwam van binnenuit. In een heel rap tempo ging je conditie achteruit, want je nieren waren het aan het begeven. Ze werkten samen nog maar voor minder dan 30% en dat werd steeds minder. En af en toe zag ik een bepaalde blik in je ogen. Zo'n blik waarin ik las wat ik liever niet wilde lezen. De blik die zei: 'Laat mij maar gaan'. En die blik kwam steeds vaker en 4 jaar geleden deed ik je een belofte: wat er ook gebeurt, je zult een waardiger einde krijgen dan de start die je hebt gehad. Pijn heb je niet gehad en we hebben ervoor kunnen zorgen dat je dat ook nooit zult krijgen.
Op 14 mei hebben we je laten gaan. Je bent bij de dierenarts in slaap gevallen op de manier zoals je het liefste sliep: opgerold in de kleermakerszit van Jasmijn. We hebben je een lange lijdensweg kunnen besparen maar wat hadden we je graag langer bij ons gehad dan deze vier jaartjes. Hoe oud je geworden bent? Officieel bijna 7, maar het vermoeden van ons en de dierenarts is dat we daar weleens 4 jaar bij op zouden kunnen tellen. Ons maakte het niet uit.....je was een wereldhondje, letterlijk.
Wodanmand
Dag lieve Wodan, je was onze Vagebond en hebt ervoor gezorgd dat ook bij heel veel mensen hier in de buurt en bij andere hondenbezitters de vooroordelen over 'importhondjes' verdwenen zijn. Je wordt gemist....
Martin, Marieke, Rosalie en Jasmijn

Buddy overleden.

IMG 20190523 WA0004 1

 Buddy, toen nog Paddy, is in 2009 bij ons in Castricum komen wonen.   Wat ons direct opviel was het feit   dat hij niets kon. Alles was hem   vreemd; auto's, fietsers, brommers. En ook kinderen op skates of   skateboards. Dit had hij natuurlijk nog nooit gezien en was er als de   dood voor. Ook het het lopen aan een riem was hem niet bekend en   wij moesten voor en naast hem lopen om hem door de straten naar   het uitlaatgebied te krijgen. Gelukkig pakte hij, de drukte en alles wat   we op ons pad tegenkwam, erg snel op. Buddy was een snelle   leerling. 1 Ding hoefde we hem niet te leren en dat was het zindelijk   worden, dat deed hij vanaf het allereerste moment top.

 Wat betreft het eten was Buddy geen moeilijke klant. Al keek hij mij,   de eerste keer dat hij bloemkool bij zijn brokken kreeg, wel heel   bedenkelijk aan. Maar hij at het toch gewoon op, net als alle andere   groenten die hij dagelijks van ons bij zijn voer kreeg.

  

Als wij Buddy moeten omschrijven is het eerste wat in ons opkomt:   Een grote lieverd! Hij had zo'n zachtaardig karakter en hij was nooit   opstandig. Maar hij liet de kaas ook niet van zijn brood eten. Verder   was hij beschermend, waakzaam, alert, mega nieuwsgierig en verliefd  op onze kleindochter. Kortom, wij hadden ons geen betere   adoptiehond kunnen wensen.  Helaas mocht Buddy maar 10 jaar en 5   maanden worden.

 Dag lieve buddy, we gaan je missen.

IMG 20190524 WA0000 1

We wensen de baasjes van Buddy heel veel sterkte toe en bedanken jullie dat jullie Buddy/Paddy de kans gegeven hebben op een mooi leven. 

 

Mietsi overleden

edd3a4c93dfa0525391e2ebe26cedce8

Er was eens een tijd dat er een broertje en zusje in een dodingsstation in Roemenië verbleven. De twee waren schitterend en o zo lief. Broertje Teddy kwam op een website, werd gereserveerd en verhuisde naar een beter asiel bij Neli, hij mocht bijna naar Nederland komen. Later kwam zus Mietsi ook op de website en werd het baasje, dat broertje Teddy ging adopteren, ook verliefd op Mietsi en reserveerde haar ook. Ze zouden zo'n mooi leven krijgen, weg van alle ellende. 

Maar....op een meidag in 2019, een dag nadat Mietsi was gereserveerd, kregen we het verdrietige bericht dat Mietsi was overleden. Helaas is dat dagelijkse kost in een zo'n asiel. En nu was het Mietsi's tijd. 

We zijn er onderste boven van. Ze was er bijna, ze zou bijna naar Neli gaan, maar we waren niet snel genoeg. Heel naar...

Wij wensen de adoptanten die de twee een plekje wilde geven veel sterkte. We hadden het graag anders gezien. 

Dag mooi meisje. 

a5cc68da5623937c9489b25330f6af80

Eclipse overleden

FB IMG 1556050316378Eclipse en Quiness waren zus en broer. Ze werden van straat geplukt toen ze nog maar een paar daagjes oud waren. In totaal waren er zeven pups, alleen deze twee overleefden het. Ze groeiden op tussen en bij lieve mensen, dus ze hebben nooit meegemaakt dat mensen onaardig kunnen zijn. Wat een mazzel hadden deze twee. Helaas kon dit mooie stel niet bij deze mensen blijven en werden ze naar een pension verplaatst. Daar ontfermde Dana Constatin over hen.

Eclipse was een sportieve, pikzwarte met witte bles en erg snelle tante. Helaas is Eclipse er niet meer. Op 23 april hoorden we van Dana dat Eclipse overleden werd gevonden in haar kennel. Dana was zeer bedroefd, omdat dit zo plotseling was. Eclipse had niet gevochten, haar eetlust was die ochtend goed. Geen aanwijzigingen dat er iets gaande was met dit meisje. Maar helaas was dit het wel. 

Om op 1 dag te moeten horen dat twee pensionhonden uit twee verschillende pensions overleden waren is ontzettend verdrietig en gewoonweg niet te relativeren. We wensen Dana heel veel sterkte met dit verlies. 

En we hopen dat er snel een baasje voor broertje Quiness komt. 

Dag lieve Eclipse. Net 1 jaar geworden, veel te jong om heen te gaan. 

a5406e0b0d4f648a634c86aed8358766