banner3

Bobby
 
bobby 17
 
Ik ben gevonden in een vuilcontainer door Neli, zij heeft mij gered, ik kwam een asiel met allemaal hondjes, erg gezellig.
Ik werd gekozen door een gezin uit Roemenië, (de buren van Neli) en ik had het erg naar het zin.
Helaas gingen de mensen van elkaar af wonen en ik wandelde heen en weer.
Er werd niet zo goed meer voor mij gezorgd en ik moest de straat op maar Neli vond mij weer en zorgde goed voor mij.
Uiteindelijk toe ik 6 jaar was had een Nederlands gezin voor mij gekozen, joepie, ik mocht naar Nederland.
Maar ik werd ziek en kreeg hartworm, Neli vond dat er niets met mij aan de hand was maar voor de zekerheid hebben zij daar in Nederland toch een klein jaartje op mij gewacht.
Toen ik 7 jaar was mocht ik dan eindelijk mee en ik kwam bij een gezin terecht met nog twee hondjes.
Ja die kende ik nog wel, die kwamen ook bij Neli vandaan, ik vond het gelijk gezellig, en ik werd wat af geknuffeld, daar waar ik zoooo gek op was.
bobby 13Ik ging naar het strand, naar het bos en speelde met de twee andere hondjes in het gezin de hele dag door en in de zomer lag ik heerlijk de hele dag op de grote trampoline in het zonnetje.
Het kleinere bazinnetje vond dat niet zo leuk hoor want ze kon nooit springen maar uiteindelijk lagen we altijd samen op de trampoline.
 
Stiekum liep ik nog wel eens weg maar ze vonden mij altijd weer, ach ik ben ook een beetje gewend om los te lopen en te zwerven door de straten.
 
 
 
Ik werd 8 en ik werd 9, 10, 11, 12 en 13 jaar en alles werd uitgebreid gevierd.disco bobby 1
Ik had het enorm naar mijn zin en was zo gek op de andere twee hondjes in het gezin, we speelden samen, sliepen samen en aten samen totdat ik ineens niet meer wilde eten, mijn tandjes werden schoon gemaakt en ik hoopte dat het over zou gaan.
Maar ik kreeg ook een hele dikke buik, ik werd ouder en dan krijg je dat toch? 
Mijn baasjes wilde het toch even laten na kijken en ik mocht weer mee in de auto.
Alleen gingen we niet naar het strand? We reden lang en ik kwam bij een dierenarts die ik niet kende, mijn buikje werd onderzocht.
Vrouwtje begon te huilen en ik begreep er niets van toen de dierenarts met haar aan het praten was.
Twee dagen later ging naar mijn eigen dierenarts en het hele gezin ging mee, toen begreep ik heel goed dat ik ziek was.
Ik heb iedereen een voor een aangekeken en als laatste het vrouwtje, heel lang en recht in haar oogjes, er na ben ik gaan slapen.
 
 bobby overleden 5         bobby overleden
 
Bobby was ons alles! Wát een lieve prachtige hond! heel veel dank Dogs Adoptions Nederland voor deze geweldige hond waar wij zo veel plezier aan hebben gehad, zo verschrikkelijk van hebben gehouden. Hij zit heel diep in ons hart.
Groetjes Mirjam.
Kristy
 
unnamed 5
 
28-02-2016
De dag dat wij jou hebben opgehaald en je een gezinslid werd.
Wat hebben wij met smart naar jou uitgekeken en toen het zover was dat je uit de bench op Schiphol kwam, kreeg ik, jouw vrouwtje, gelijk een pootje van je. Alsof je wilde zeggen: Hallo baasje hier ben ik.
 
unnamed 3      unnamed 4
Je was bang voor alles... geluiden, fietsen, rennende kinderen en andere honden.unnamed
Sommige mensen vertrouwde je niet en dan bleef je mooi op afstand. En dat was vooral buiten.
Binnen verwelkomde je iedereen. 
Toch hadden we het gevoel alsof je iets miste en toen hebben we jouw maatje Dobey geadopteerd.
Langzamerhand werd je speelser, daar zorgde Dobey wel voor.
Je werd steeds aanhankelijker naar ons toe en je lag ook graag bij ons op de bank. Je kon het vrouwtje dan ook heel lang aan kijken en aantikken met je poot want je wilde maar al te graag gekriebeld worden op je borst.
's Avonds ging je gezellig mee naar boven en sliep dan heerlijk bij ons op bed.
Soms bijna zelf geen plek meer maar dat mocht jij.
Baasje werd met veel lawaai en knuffels begroet zodra hij thuis kwam.
Vrouwtje was veel thuis dus die werd niet zo enthousiast begroet, alsof je dacht 'ja die komt toch zo weer'.. En dat deed ze.
We gingen niet graag weg zonder jou en Dobey en als we al eens weg
waren dan wilden we zo gauw mogelijk weer naar huis.
Veel wandelingen hebben we gemaakt... naar het bos, het water. Al ging je nooit het water in...
water was om te drinken en dat deed je het liefst dan ook buiten. Hoeveel waterbakken er ook
binnen stonden... buiten smaakte het toch beter.
Je was doodsbang voor vuurwerk dus we gingen met oud en nieuw dan ook altijd een weekje deunnamed 1
rust opzoeken. Daar kon je gewoon rustig binnen liggen en overdag nog een wandeling met ons maken. We zochten graag de rust met je op want dan was je meer in je element.
De angst voor andere honden raakte je niet helemaal kwijt... Sommige waren wel je vriendjes en zodra je die zag begon je al te piepen en trekken om ze te begroeten.
Je mocht bij ons jezelf zijn... wij pasten ons graag aan jou aan. Alles voor de doggies, zeiden we altijd.
We hopen dat je een goed leven bij ons hebt gehad. We wilden nog zoveel leuke dingen met je doen maar daar is vandaag 26-02-2021 abrupt een einde aan gekomen.
Lieverd... hopelijk vind je je rust achter de regenboogbrug en kun je heerlijk spelen met andere hondjes zonder angst.
Je was ons beste maatje... trouw, gevoelig, aanhankelijk en loyaal.
Lieve lieve Kristy wat missen wij je. Zonder jou is niks meer hetzelfde.
Je zit voor altijd in ons hart ❤
unnamed 2

REXY

Rexy zal aankomen op zondag 13 oktober. Het is 2013. Een stormachtige en natte dag. We staan op Schiphol. 

Een hal vol mensen die het beste voor hebben met de hond die zij uitgekozen hebben.

Liefde willen we allemaal geven aan die verschoppelingen. Alleen weten zij dat nog niet.

Wij zijn vreemden voor ze, die een andere taal spreken. 

Rexy vult de hele bench. Heeft veel weg van een herder.

We hebben foto’s en filmpjes van hem gezien. 

Hij mag er even uit. Is mager, een beetje dizzy. Hij krijgt bemoedigende woorden toegefluisterd van Bianca en anderen van DAN. 

Rexy is ongeveer zeven jaar. Met niet zoveel kans meer om uit het asiel van Christiana in Roemenie te komen.

We rijden terug naar Zeeland. Een onbekende stille hond mee in de auto. Voor Rexy zijn wij twee totaal onbekende mensen, die een taal spreken die hij niet kent. 

Dan begint het avontuur. 

Rexy is in een vreemd huis, wil over het tuinhek springen, loopt buiten op onbekende paden, voelt zich niet veilig. Mannen in donkere kleding zijn een bedreiging.

Dan haalt hij uit. Weet niet dat dit geen hondenmeppers zijn.

Is bang voor busjes en auto’s die hem te langzaam tegemoet komen. Verwacht waarschijnlijk ieder moment een hondenvanger. Ook daartegen haalt hij uit.

Mee in de auto blijft hij staan. Zo’n grote hond. Kwijlend en bibberend van angst. Hoe vaak in zijn zevenjarige leven heeft hij in een auto gezeten?

Ik heb contact met DAN. Krijg tips hoe te handelen. Hoe hem gerust te stellen. 

Afleiden, wat masseren op zijn achterlijfje, rustig tegen hem praten, geruststellen, belonen met woorden. En vooral zelf rustig blijven, anders voelt hij de spanning.

En langzaam, langzaam, maken we samen vorderingen. Hij gaat rustig liggen in de auto, haalt minder uit naar mensen die hem lijken te bedreigen. Hij wordt sterker. Krijgt zelfvertrouwen.

We leren elkaar kennen. 

Ik ben er voor hem.

Hij is er voor mij. 

We worden vrienden. 

Er zijn ruim zeven jaar voorbijgegaan. 

23 januari jongstleden is Rexy overleden. 

Hij was oud en op, had geen pijn. Is rustig in zijn mand gestorven. Zonder ingrijpen van een dierenarts. 

Het zat er al een tijdje aan te komen. Hij liep minder lang, at weinig. Sliep meer. Kon zonder hulp moeilijk in de auto komen, niet meer op bed springen als de regen ’s nachts tegen de ramen kletterde, waarvoor hij altijd bang was gebleven. Net als voor onweer.

Je weet het, toch kun je je op het gevoel niet voorbereiden.

Mijn lieve, stoere mooie Rex, die, ondanks wat hij allemaal meegemaakt had in Roemenie als zwerver, en later in het asiel, zo’n ontzettende lieve hond was gebleven. Zachtaardig,trouw. Een lieverd! 

Op dit moment worden er veel ‘Corona’ honden aangeschaft. Mensen willen in de avond naar buiten. Mag met een hond. Ze zitten veel thuis. Het moment voor een hond. Denken ze.

Asiels worden leeggehaald. Probleemhonden zomaar aangeschaft door mensen die nooit eerder een hond hebben gehad.

Rexy was mijn tweede zwerfhond. Hij was niet gepamperd. Kende geen veilig huis, weinig liefde. 

Zo’n hond is getekend. Heeft rust nodig.Is niet vanzelf de hond die mensen zich voorstellen. 

Er zullen, ook in deze tijd, nog zat mensen zijn die bewust een hond nemen. Ook via DAN. Zij doen al jaren, heel zorgvuldig, werk dat eigenlijk niet nodig zou moeten zijn. 

Maar wat gebeurt er met de honden die in een opwelling aangeschaft worden? Valt het tegen, dan gaan ze naar het asiel of naar een ander gezin, waar ze zich opnieuw waar moeten maken en niet weten wat er van ze verwacht wordt en vaak in moeilijk gedrag vervallen. Uit onzekerheid.

Een hond krijg je voor het leven. Met alles erop en eraan. 

Wandelen is iedere dag wandelen. Met een grote hond veel, met een kleine hond minder, maar wel wandelen. Onder alle weersomstandigheden.

Je laat een hond zo min mogelijk alleen thuis. Je zorgt voor goede voeding en verzorging.

Niet even, maar al die jaren dat je hond leeft.REXY januari 2021

Geen dag heb ik spijt gehad van Rexy. Ik had hem nooit willen missen.

Hopelijk heeft hij dat gevoeld.

De leegte is groot. 

Opeens wandelen zonder hem. 

Zonder Rex.

Voorbij.

Voorgoed voorbij.

 

Lily van der Velde

RIP lieve Luky
† Maandag 16-11-2020 20:00 uur
 
Het is leeg en zó stil in huis. Onze Luky is niet meer. Afgelopen weken ging hij langzaam steeds wat achteruit. Het begon met zachtjes piepen/janken in de nacht. Omdat Luky altijd in de bench sliep bij ons op de slaapkamer, werden wij nachten op rij uit onze slaap gehouden. Zou hij te weinig plek hebben, zou hij ergens los/vrij willen liggen? We probeerden of hij het beneden in de woonkamer prettiger vond bij Ozzie, ook een DAN-hondje. Dat leek te werken, wij hoorden hem niet meer. Hij begon slecht(er) te eten, keek zijn (verwen)brokjes niet meer aan en viel wat af. Zijn tuigje zat losser, wat zou er aan de hand zijn? We gingen naar de dierenarts. Hij kon wel een gebitsreiniging gebruiken, misschien kon hij daarom niet meer lekker eten. Er werden drie kiezen getrokken, een woekerbultje werd verwijderd en het leek weer wat beter te gaan. Toch knapte Luky niet echt op. Hij bleef zó slecht eten dat we ons zorgen begonnen te maken. Ook poepen en plassen ging niet meer vanzelf. Hij poepte alleen nog maar druppeltjes vocht en daar moest hij zó hard voor persen. Weer naar de dierenarts. Luky werd opgenomen en gedwangvoederd. Ook werd er bloed afgenomen. Ze wilden voor de zekerheid nog een prostaatbiopt nemen, omdat die aan de ene kant wat dikker leek. Hij gaf geen krimp! Toen kreeg hij een blaasontsteking. Hij plaste bloed en kreeg daar een antibioticakuur voor. Dat deed hem goed: hij plaste weer in een straaltje en haalde zijn favoriete balletje weer tevoorschijn. Langzaamaan zakte hij weer terug, er klopte iets niet. Op maandag 16-11-2020 kregen wij rond 13:45 uur de uitslag van het prostaatbiopt: kwaadaardige kanker, prognose 1-3 maanden, geen behandeling mogelijk. Wij waren helemaal uit het veld geslagen. Hoezo? Hij wandelde nog blij met ons mee, al hing zijn staartje steeds vaker gekruld tussen zijn achterpootjes. Enkele uren na de uitslag gingen we naar het hondenveldje, waar Luky - ondanks de antibioticakuur - puur bloed plaste. Toen was de grens voor ons bereikt. Wat moet dat lieve ventje pijn gehad hebben, maar hij liet niets merken. Er was totaal geen perspectief, waarom nog langer laten lijden? Op diezelfde maandag rond 20:00 uur is Luky ingeslapen en laat ons met een gebroken hart achter. Wij mochten bijna zeven jaar jouw baasjes zijn. RIP lieve Luky, je wordt ontzettend gemist. Waarom?
 
Luky
 
Hoe Luky in ons leven kwam.
In december 2013 tikten wij op Google "Red een hond" in en kwamen terecht op de site van Stichting Dogs Adoptions. De laatste vlucht met adoptie- en opvanghondjes was van 15 december 2013 en niet alle hondjes hadden reeds een baasje. Wij vielen als een blok voor Luky uit het Roemeense asiel van Carmen Milobendzchi (op Schiphol noemden ze hem ‘Flappie’ om zijn geweldige oren!) en hebben contact opgenomen met Bianca Elzer. Wij kregen het telefoonnummer van het opvanggezin in Zwolle. Na diverse telefoontjes heen-en-weer zijn wij op 9 januari 2014 naar Zwolle gereisd om kennis te maken met Luky. Wat een leukerd, zo'n zacht gevoelig hondje. Wij hebben hem direct meegenomen en waren zo trots op hem! Luky was de lieveling van de buurt, hij was enthousiast en ontzettend lief en sociaal, een lot uit de loterij. Luky nam het leven zoals het kwam en genoot ervan! Luky maakte ons iedere dag blij.
Wij hebben er alles aan gedaan om Luky een onbezorgd leventje te geven. Helaas gooide zeer agressieve prostaatkanker roet in het eten.
Wij willen Stichting Dogs Adoptions bedanken voor onze Roemeentjes Luky en Ozzie.
Ozzie blijft nu alleen achter, maar wij zullen goed voor haar blijven zorgen.
 
Cor & Jacintha Stoots.

Wij zijn echt verdrietig. Je mist een familielid.

 

Lucky (in haar Roemeens paspoort SHANG HAN, een teefje geboren 15-06-2007) is afkomstig uit Cernavoda. Zij is dankzij DOGS ADOPTIONS NEDERLAND in april 2009 in ons gezin gekomen.

Anneke heeft altijd alles voor haar met liefde gedaan! Alle behandelingen heeft zij gekregen. Röntgenfoto’s van de buik (lever) en allerlei onderzoeken. Kosten noch moeiten zijn gespaard. Lucky hield van eten.

Zij zat altijd naast mij, Jan, bij elke maaltijd. Vaak stonden er twee voorpootjes op mijn dij. Er is een schort kapot gegaan door haar scherpe nagels. Altijd gaf ik haar een stukje vlees, hoewel zij eigenlijk op speciaal dieet was. 

Lucky gaf Anneke altijd likjes tot op haar sterfdag toe. In haar goede jaren hield zij van rennen. In de laatste paar jaar ging zij echter altijd sneller lopen als zij weer terug naar huis kon. De laatste maanden werd zij op het stuk van huis naar het bos gedragen. Ik heb haar nooit agressief gezien. Lief dier. Anneke heeft haar veel liefde gegeven.

Jan en Anneke