banner3

Wodan (Griutza)
 
Al een tijdje waren we op zoek naar een lieve en leuke hond. Een asielhondje moest het worden maar in de asiels in Nederland konden we het niet vinden. Toen kwam Martin op de DAN site terecht en we waren verkocht. Na wat telefoontjes met Bianca, die ons van heel goed advies voorzag wat betreft de karakters van de diverse honden, konden we 22 feburari 2015 Griutza ophalen. Wij hebben hem omgedoopt tot Wodan en wat genieten we van hem! En wat een knap hondje is het. Vanaf de eerste dag zindelijk, liep hij netjes mee aan de riem en blaffen doet hij niet of nauwelijks. Alsof hij nooit op straat geleefd heeft! De kennismaking met poes Flits van 15 ging gepaard met een blaf en een blaas en dat was dat. Nu krijgt hij na de wandeling van alle kanten kopjes van de bejaarde dame en hij vindt het wel best. En wat lachen we veel met hem. Onze eerste les was: laat geen vuilniszak in de gang staan als de container bij de weg staat...bliksemsnel lag de zak in zijn mand!
Ook schiet hij als een duveltje uit een doosje zijn mand uit als de magnetron piept. Terwijl hij weet dat het niet voor hem is, toch zou hij er het liefste in kruipen. Vliegen en muggen zijn niet zijn vriendjes, als hij zou kunnen zou hij met zijn kop onder een kussen wegkruipen; gék wordt hij van die beesten dus we proberen die pestkoppen zoveel mogelijk buiten de deur te houden. Hij begroet iedereen die thuis komt en houdt wel van een beetje gek doen. Er komen dan geluiden uit waar de tranen van over je wangen rollen. Op straat hebben we veel bekijks en de meeste vraag die we krijgen is toch wel: 'Wat voor pup is het?' Nou, het is dus geen pup want hij is al bijna 3 en wat voor ras? Geen idee. Familie van de Herder? Teckel? Mopshond? Wat dat betreft zouden we er weleens een keertje een DNA test op los willen laten. Met andere honden gaat prima, het spelen begint langzaam op gang te komen nu hij een beetje doorheeft hoe dat werkt. Hij is dol op de meiden en ligt graag op de grond tussen ze in...op zijn rug. Waarom hij op zijn rug slaapt?? Geen flauw idee maar het zorgt voor grote hilariteit bij bezoek en ook nog steeds bij ons. Hij kan snurken of zijn leven ervan af hangt en overstemt daarmee dikwijls de radio. Inmiddels gaat hij mee naar opa's en oma's die hem allemaal in hun hart hebben gesloten evenals de grote Labrador bij één van hen. We zijn zo blij dat we dit prachtige Roemeentje bij ons hebben en we genieten elke dag van zijn malle fratsen. We hopen hem nog heel lang bij ons te hebben.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Groetjes,
 
Martin, Marieke, Rosalie, Jasmijn en Wodan