banner3

 December 2013

We waren al weer een paar jaar bezig met de vraag: Nemen we weer een hond en zo ja, welk ras. We hebben ooit een Ierse Setter gehad en wisten dus hoeveel tijd het vraagt een jachthond “tevreden te stellen”. Een aantal verschillende rassen passeerde de revue, maar we kwamen er niet goed uit. Maar waarom een rashond; waarom niet een hondje, dat al een leven(tje) achter zich heeft. Allemaal sites van asiels bekeken, maar het geschikte hondje kwam niet voorbij, dus verder gezocht bij “rescuehonden”. Zo kwam Geetje bij Dogs Adoptions Nederland terecht, december 2012.

Door het fotootje van Lexis en de beschrijving erbij (Lexis betekent “redder van mensen”, maar wie redt mij?, stond er) kregen we een klik en naarmate we erover praatten werd die klik steeds sterker.

Via Diny kwamen we bij het opvangadres terecht, waar Lexis sinds een paar weken was . Een leuk gezinnetje, drie jonge kinderen, twee eigen honden in een, in onze beleving piepklein huisje, maar het kon allemaal. Lexis was al ongeveer het twintigste opvanghondje, waarover ze de zorg op zich genomen hadden, fantastisch. Leuke mensen met het hart op de goeie plek.

Een afspraak was gauw gemaakt. Op 5 januari, wij naar Haarlem. Lexis was toen ca. 4,5 maand oud. Een klein, wat voorzichtig, maar opgewekt hondje. Zo bescheiden als ze zich in huis gedroeg, zo driest was ze in het veld, toen we met z’n allen een wandeling maakten op de voormalige vuilnisbelt. We waren verkocht; voor ons geen enkele twijfel meer. 

Na een korte vakantie in een warmer zuid- europees land konden we haar op 22 januari ophalen.

De eerste vier nachten heeft Geetje een matras naar beneden gehaald en haar ’s nachts gezelschap gehouden. Daarna was het niet meer nodig; ze begon haar plekje te vinden, meestal pal voor de buitendeur. Een sterke verlatingsangst bleek daar debet aan te zijn.

Ons direct opgegeven voor een basistraining, waar we begin februari al terecht konden. Lexis heeft daar veel geleerd, maar wij nog meer, waaronder positief gedrag belonen en ongewenst gedrag negeren en consequent zijn, maar dan ook echt en altijd. We passen het nog steeds toe en het gaat super. Overal waar ze los mag lopen, doen we dat, omdat ze gehoorzaam is, behalve… als er  konijntjes in de buurt zijn. Wat is er nou mooier dan ergens heel hard achteraan hollen en net zo lang doorgaan tot zo’n beestje in z’n hol verdwenen is, want pakken doet ze ze niet. Ermee “spelen”  is veel leuker.

Ze is wendbaar en razend snel. Usain Bolt zou op de 100 meter sprint tegen haar geen schijn van kans hebben. Ook zwemt ze als de beste; ze zou op de vijftig meter vrije slag een prima sparringpartner (kunnen) zijn voor Naomi Kromowidjojo. Alleen op de vlinderslag moet ze nog wat meer oefenen. En dan te bedenken, dat ze, toen ze de eerste keer een poot zette in 1 cm diep water een bek trok van “uh, uh, dit is niks voor mij” en er gauw vandoor ging.

Ze wordt per dag ruim twee uur uitgelaten op plaatsen waar ze los mag lopen; ’s morgens is dat bijna altijd samen met haar “grote” vriend Daantje, een ruwharige teckel van het, inmiddels onzijdig, manlijk geslacht. Die twee ravotten wat af. Gewoon een genot om mee te maken. Ook naar andere honden is ze heel sociaal en wil graag spelen; vooral rennen en dan bij voorkeur vooraan, met een houding van “zie me maar te krijgen”. Alleen Duitse herders heeft ze wat moeite mee, omdat er maanden geleden één was, die z’n eigen onzekerheid op haar wilde botvieren. Dat heeft haar m.n. bij dit ras wat onzeker gemaakt en dat moet je nu juist bij dit ras niet tonen, hebben we ons laten vertellen. Maar,….het gaat steeds beter, naarmate ze ouder wordt. Ze kan zo af en toe, als het nodig is, haar tanden goed laten zien, met de punt van haar staart ongeveer in haar nek. Prima!

Dat ze misschien in de natuur geboren is, maar er zeker een tijdje in heeft geleefd, is nog goed te zien: Ze graaft in de tuin haar eigen schuilplekjes onder de coniferen en verstopt regelmatig lekkere hapjes, zoals gedroogde pens, ergens, om dat dan later, als het soepel geworden is, weer op te graven, de geur in haar vacht op te nemen en het daarna te verorberen. “De natuur mot s’n beloop hebbe”, zei een conférencier ooit en daar hebben we dan maar mee te leven.

We kunnen een verhaal maken van nog drie kantjes, dus laten we ons hier maar beperken tot nog een paar specifieke zaken over  Lexis: ze is bijna 11 kg “zwaar” en 49 cm hoog, dus superslank en dat blijft ze vermoedelijk nog lang, want ze is zeer bewegelijk en eet alleen als ze trek heeft, ze is heel slim, speels, zeer aanhankelijk, controlfreak, schrikkerig, waakhond en jachthond tegelijk, gevoelig, opgewekt en blij. Er gaat geen dag voorbij of ze bezorgt ons minimaal één keer een big smile op ons gezicht. Hier kan o.i. geen hondenras tegenop. Waarvan akte!

Kortom: voor ons een lot uit de loterij en niet meer weg te denken. 

We zijn er intens gelukkig mee!