banner3

Bijna een jaar hebben we nu onze Roemeense adoptiehond in huis. Haar Roemeense naam was Peggy, en is nu Molly. Na drie jaar hond-loos te zijn geweest, wilde we toch graag weer een harige vriend in huis nemen. Alleen nu een maatje kleiner en het hoefde ook geen pup te zijn. Dat hebben we al eens meegemaakt en dat was leuk maar ook erg tijdrovend en handenvol werk!

Dit keer wilden we graag een wat oudere hond een kans geven. Na overleg met Bianca over welke hond het beste bij onze situatie zou passen, kwamen we al snel bij Christa Waltheer terecht. Zij had net twee kleine honden in de opvang. We zijn twee keer gaan kijken bij Christa en wilde toen dolgraag Molly adopteren. Gelukkig leek Molly ons ook heel erg aardig te vinden. Ze was nog wel wat terughoudend en timide in haar gedrag en miste het enthousiasme dat een pup vaak wel heeft. We leerden al snel dat dit te maken heeft met het leven dat deze honden vaak leiden in roemenië. De straathonden moeten zeer snel volwassen worden om te overleven, spelen levert geen eten op, lief doen tegen mensen soms wel. Haar gedrag tegen ons was in het begin dan ook vaak bij het 'slijmerige' af. Alles om maar lief gevonden te worden.

Ook het bedelen bij andere mensen op straat en het afspeuren van prullenbakken buiten zat er diep in. Zodra ze echter ontdekte dat ze altijd eten en onderdak zou hebben, veranderde ze in de vrolijke, speelse en soms zelfs ondeugende hond die ze hoorde te zijn. De eerste keer dat ze als een dolle rondjes begon te rennen met een big-smile op haar gezicht, stond ik met tranen in mijn ogen. Eindelijk kon ze onbezorgd hond zijn! De dankbaarheid van deze honden is echt ongekend! Elke ochtend is ze weer dolgelukkig om je te zien, ze kruipt heerlijk bij ons weg om alle aandacht die ze jaren heeft gemist dubbel in te halen.

Molly is in Roemenië waarschijnlijk onder een auto terecht gekomen. Ze draagt littekens op haar poten en haar ene oogje staat vreemd. In dat land is het zo gewoon dat honden worden aangereden dat ze ook niet worden geholpen. Je overleeft of je gaat dood, zo simpel is het. Molly heeft het overleeft, gelukkig wel! Maar wat ze daar allemaal heeft moeten doorstaan kunnen we alleen maar raden. Soms komt er iets naar de oppervlakte, bijvoorbeeld als ze in het donker wegduikt voor een auto die langs rijdt. Of het schrikken voor onverwachte bewegingen of geluiden.

Molly had verlatingsangst, maar dat heeft maar even geduurd. Toen ze eenmaal doorhad hoe ons dagschema eruit zag en ze begreep dat we écht elke keer weer terug zouden komen, was die verlatingsangst weg. Ze weet nu dat ze op haar kleedje moet gaan zitten, wat lekkers krijgt en de baas dan even gaat werken. Zij gaat heerlijk liggen slapen.

Ze is wel geobsedeerd door eten en het kattenvoer is ook niet veilig. Ze komt zelfs op het aanrecht omdat ze zo hoog als een kat kan springen! Gelukkig heeft ze totaal geen baknijd en blijft ze altijd beleefd op afstand als wij eten, maar haar obsessie met eten zal waarschijnlijk altijd blijven.

Na bijna een jaar kunnen we nu wel zeggen dat ze helemaal haar draai heeft gevonden, ze accepteert onze katten en is gék met onze dochter van 9. Het is een enorme kroel die heel veel liefde geeft.

Ik wil graag nog een compliment geven aan Stichting Dogs Adoptions Nederland omdat het contact altijd fijn is en alles is zo netjes geregeld. De nazorg (bij ons door Diny Pul) is hartverwarmend en het forum een echte aanrader. Wij zijn dolgelukkig met ons Roemeentje en raden iedereen die een hond zoekt aan om eens bij Dogs Adoptions Nederland te informeren. Deze honden zijn heel dankbare dieren en verdienen een tweede kans!

Sandra van de Graaf