banner3

Rikki: de vrolijke allemansvriend

Ik ben opgegroeid met katten. Tussentijds zijn er verschillende dieren bij ons thuis geweest: vogeltjes, ratten en guppy’s. Ik heb jarenlang het idee gehad dat een hondje erbij wel leuk zou zijn. Zelf zat ik toen met school en mijn vader zag het niet zitten om de verzorging van een hond op zich te moeten nemen als ik op school zat. Dus helaas, het zat er niet in, een hondje. Toen ik op mezelf ging wonen verhuisden de twee katten en de guppy’s met me mee. Een tijd na de verhuizing begon ik toch weer te denken over een hondje. Deze keer ben ik serieus gaan bekijken of dat mogelijk zou zijn. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het moest kunnen. Soms heb ik lange werkdagen, maar mijn vader was nu wel bereid om op die momenten voor de hond te gaan zorgen.

Maarja, hoe kom je aan een hond? Ik ben begonnen met zoeken in de Nederlandse asielen, zonder succes. Voor mij was namelijk het belangrijkste dat de hond samen kon leven met mijn katten. Bij de meeste asielhonden stond aangeven dat ze dat niet konden. Ook had ik wel een idee over hoe de hond er ongeveer uit moest zien. Niet te groot, dat is niet handig in de stad. Maar ook niet te klein, ongeveer tot m’n knie leek het beste formaat. Nadat ik de zoektocht via de asielen had opgegeven ben ik op internet gaan zoeken. Daar kwam ik veel waarschuwingen tegen over broodfok en andere mensen die geld proberen te verdienen met het (door)verkopen van honden. Uiteindelijk ben ik op de website van ‘Pup in Nood’ gekomen, die hebben soms zelf honden hebben die voor adoptie worden aangeboden. Helaas waren dit ook weer hele kleine honden. Ook stonden er op de website een aantal links naar stichtingen die honden vanuit het buitenland naar Nederland haalden om hier geadopteerd te worden. In Amsterdam zijn er veel geadopteerde buitenlandse honden, dus ik vond dit wel een goede weg.

De volgende stap was het uitzoeken van een betrouwbare stichting, je leest soms de gekste dingen. Ik wilde zeker weten dat de stichting betrouwbaar was en dat er hulp zou zijn als er iets mis ging. Zo kwam ik uiteindelijk op de website van Dog Adoptions Nederland terecht. De adoptieprocedure sprak me erg aan. Een vragenlijst om te kijken of je geschikt bent, een huisbezoek om te kijken of de omgeving geschikt is en nazorg na de adoptie. Ik ben begonnen met de beschikbare honden te bekijken, in het begin dacht ik dat het me nooit zou lukken om via een korte omschrijving en een foto een goed maatje te vinden. Tot ik Rocco (nu Rikki) zag. Toen nog een kleine pup, zwart en lekker harig. Achtergelaten in de kou toen hij nog maar zes weekjes oud was. Die wilde ik wel hebben!

In mijn omgeving werd heel wisselend gereageerd op mijn verhaal dat ik een Roemeense hond wilde adopteren. Ik begon weer te twijfelen, maar elke keer als ik de computer aanzette moest ik weer aan dat lieve hondje denken en ging ik toch weer even op de site van DAN kijken of hij er nog stond. Daar zag ik hem langzaam groter worden, het begon een echte hond te worden. In januari stond er zo’n leuke foto op de website dat ik besloot om toch te reageren. Ik mailde DAN voor wat meer informatie en kreeg de reactie terug dat ik maar eens moest bellen als ik serieus interesse had. Na veel gesprekken met verschillende mensen over een mogelijke adoptie ben ik tot de conclusie gekomen dat het misschien toch beter was om een hond te nemen die al in een Nederlands gastgezin zat. Die kan je namelijk eerst ontmoeten en is al een beetje gewend aan het Nederlandse leven. Dus ik belde voor een ander hondje, eerlijk gezegd wel met een schuldgevoel tegenover de hond waar ik al voor gevallen was. Het bleek dat de nieuwe hond die ik had uitgezocht al bemiddeld werd, dus zonder erover na te denken zei ik direct ‘Dan wil ik Rocco wel’. Zoals ik inmiddels vaker heb gehoord van mensen met een Roemeentje, leek dit voorbestemd.

Mijn besluit stond vast, de hond komt! Mijn vraag over de katten werd serieus genomen en Rikki werd meegenomen om een ‘kattentest’ te doen. Dat ging allemaal goed, er stond niets meer in de weg om de hond naar Nederland te halen. Eind april stond het kleine mannetje gereserveerd op de website van DAN. Op 3 juni was het zover, ik mocht hem ophalen op Schiphol. Een heel bijzonder moment, vlak voordat de honden door de deur komen. Je vraagt je af hoe hij er in het echt uitziet, of het allemaal wel gaat lukken en hoe de hond alles zal gaan vinden. De eerste keer dat ik Rikki in het echt zag vond ik hem nog leuker dan op de foto’s. Eenmaal uit de reiskennel kwam er een vriendelijk, maar bang hondje tevoorschijn. Lopen wilde hij niet, dat was allemaal veel te eng.

Vanaf het moment dat Rikki thuis was aangekomen verliep alles als vanzelf. Met de katten ging het direct goed, die angst was uit de wereld. De eerste dagen won zijn nieuwsgierigheid het van zijn angst, al het nieuwe was interessant. Het heeft ongeveer drie weken geduurd voor hij langs mensen met paraplu’s durfde te lopen en niet in een grote boog om mannen heen liep. Met de weken zag ik aan hem dat hij mij ook als zijn baasje begon te zien, hij werd steeds zelfverzekerder. We hebben alles stap voor stap gedaan, begonnen met elke keer dezelfde rondjes lopen. Zo nu en dan langs een school om aan het gegil van kinderen te wennen. Al snel heb ik hem overal mee naar toe genomen, zodat hij aan zoveel mogelijk verschillende situaties zou wennen. Hierdoor verdween zijn angst al heel gauw.

Eenmaal los in het park kwam zijn ware aard naar boven. Rennen, spelen, springen en in het water huppelen als een jong hert. Hierdoor is Rikki inmiddels een favoriet van vrijwel elke hondenbezitter in het park. Als we in het park aankomen rent hij voor me uit en hoor ik hoe vrolijk hij door iedereen wordt begroet. Hij is ontzettend sociaal naar andere honden en naar hun baasjes. Zijn vaste ritueel is om eerst alle baasjes te begroeten en dan met de andere honden te gaan spelen. Rennen is zijn favoriete spelletje, hij pakt dan ook graag balletjes van andere honden af zodat ze achter hem aangaan. Hij zit vol met energie, is altijd vrolijk en houdt van nieuwe dingen leren.

Rikki is nu een half jaar in Nederland en is nu 1 jaar en 2 maanden oud. Hij is zich nog volop aan het ontwikkelen en verbaast me nog vaak. Hij is een mooi visitekaartje voor DAN en heb dankzij hem al aan veel mensen kunnen vertellen over het mooie werk van de stichting.

Dankzij DAN heb ik in ieder geval het hondje waar ik van droomde!

Malu Lüer