banner3

28-03-2012 

Mika (Elena, geadopteerd in december 2009)

Gelukkig kan ik meedelen dat het met Mika erg goed gaat. Ze is opgegroeid tot een erg mooie, energieke hond.
Nadat Mika bij ons is gekomen hebben we haar laten sterilliseren zodra ze daarvoor in aanmerking kwam. Ook zijn we met haar naar puppy-cursus geweest wat enerzijds wel, en anderzijds geen succes was.
Tijdens de lessen bleek Mika véél te energiek en sociaal om haar aandacht bij de instructies te houden. Het was zelfs zo erg dat de instructrice ons soms verzocht om even buiten de groep te gaan omdat ze de andere honden teveel afleidde.
Dit ging overigens in een prima sfeer, omdat heel duidelijk was dat ze niets kwaads in de zin had, maar gewoon heel erg speels was (en is).
Desondanks heeft ze wel degelijk iets opgestoken van de lessen en de oefeningen die vooral Marcella (die helaas niet meer bij ons woont)en ik met haar hebben gedaan. Dit bleek tijdens haar 'examen'.
De instructrice had ons afgeraden Mika het examen te laten afleggen. Dit omdat ze toch niet stil kon blijven zitten of liggen op commando. Waarschijnlijk zou ze ook de andere honden af leiden.

Niets bleek minder waar! Op de examendag luisterde ze perfect! Ze was echt een voorbeeld voor de rest en kreeg zelfs van de examinator op haar diploma een aantekening 'beste van de groep'. Je kunt je voorstellen dat dit tot grote hilariteit binnen de groep zorgde. Dit was overigens de eerste en laatste keer dat ze zó goed heeft geluisterd.

Ze is nog steeds knap eigenwijs en speels, maar dit bedoel ik vooral positief. Ze is een echte sociale hond die iedereen als vriend en speelkameraad ziet. Mensen, andere honden, katten, gewoon alles wat beweegt. Soms is ze voor kleine kinderen net ietsje te druk, maar daar is heel goed mee te leven als je er rekening mee houdt.

Voor zo'n energieke hond zit ze soms iets te veel binnen, maar met het mooie weer in zicht kan ze nu weer volop de weilanden in hier rond de deur. Ook kan ze nu vaker buiten spelen met de hond van mijn vader, tevens mijn buurman, die ook altijd hier op het erf te vinden is. Ondanks dat deze veel groter is dan Mika, zijn ze goed aan elkaar gewaagd en is het een plezier om ze samen, kwispelend te zien ravotten. Mijn vaders hond is een getrainde jachthond, maar conditioneel geen partij voor onze Mika.
Vorig jaar heeft ze enkele dagen in een pension verbleven en bij het ophalen wist men mij te vertellen dat het een genot was om zo'n sociale, aktieve hond in huis te hebben. Elke andere hond had er plezier aan gehad.

Qua gezondheid is er eigenlijk niets bijzonders te melden. Ze is eigenlijk nooit ziek of ziek geweest en ze ziet er ook altijd mooi gezond en glanzend uit. Groot is ze niet geworden, maar dat vind ik alleen maar een voordeel voor een 'binnenhond'.
Het is nog steeds niet heel duidelijk op welk ras ze nou eigenlijk lijkt, maar het komt in de richting van een (erg kleine) labrador, maar iets ranker en gespierder.
Al met al ben ik (zijn we) heel erg blij met Mika en volgens mij is Mika een tevreden hond. Het leuke is: ze kijkt nog steeds een beetje scheel. Vooral als ze moe is is het duidelijk te zien. En het staat haar nog steeds even schattig.

Met vriendelijke groeten,
Ad van Laarhoven (ook namens Marcella Gielis) en Mika.