banner3

Hier leest u de verhalen van geadopteerde Roemeense honden en hun baasje. Al deze honden hadden een slechte start... maar kregen wel een Happy End!!!
Wilt u ook uw verhaal op de site? Stuur dan tekst met foto's / film naar de webmaster: Michael Dubbeldam Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 
Dinga (Alena)
 
   Hallo,

Ik ben gisteren (17 maart 2017) aangekomen bij mijn nieuwe gezin. Ik heb nu drie baasjes.
Ik heb een prima eerste nachtje gehad en ben druk met knuffelen en vriendjes worden met de kat. Ik mis mijn gastbaasje en haar kleindochter natuurlijk best, maar doe mijn best om te leren wat hier de regels zijn.
Gelukkig ben ik een hele lieve hond en heel slim.Ik vind het heel leuk om met mijn baasje van 12 te spelen.
Ik heb een nieuwe naam gekregen en heet nu DINGA, omdat ik zoveel op een Dingo lijk.
Ik denk dat ik het hier heel goed naar mijn zin ga krijgen.
 
 
 Groetjes van Dinga Busink

Rosa en Eva

 Een waargebeurd verhaal met een mooi einde....er was eens in Roemenie.........en gelukkig nu in Nederland.....

 

Mei 2016 overleed onze geliefde hond Joppe. Sara, ons 15 1/2 jaar teefje (uit asiel geadopteerd) bleef alleen achter. Wat stil in huis! Aangezien wij een actief gezin zijn met allerlei opvangdieren  (varkentjes , kipjes uit de legbatterij, konijnen uit opvang, bokjes en asielkatten en honden) openden we ons hart al snel voor de adoptie van een volgende hond uit een kansloze situatie. Wij vonden DAN, spraken met hen en stelden zelf tenslotte de vraag: welke hond zou je van jullie kant een goede match vinden?
Het werd Pantera, nu Roos. Bijna 3 jaar, lief voor dieren en uitzinnig blij met iedere vorm van menselijke aandacht en knuffels. Weer gezond na een behandeling tegen hartworm en klaar voor adoptie. We zagen het filmpje en de fotoos, keken, keken nog eens en ....vielen als een blok. 11 Juni ontmoetten we haar op Schiphol: een feest van herkenning.
Thuis bleek zij zich feilloos aan te passen aan het huisleven van een hollandse hond. We zagen haar letterlijk  "af kijken" van ons lieve stabiele Saar, die Roos stoicijns de huisregels heeft geleerd. Veel liefde, duidelijke consequente regels (dus veiligheid) zorgden er voor dat het al snel heel goed ging met slimme Roos. Wat heeft ze haar best gedaan zich de zo andere regels in Nederland eigen te maken.....en nog steeds.
Dit is echter nog niet het totale verhaal.
Roos heeft in Roemenie een nest gehad en 1 van haar kinders bleek adoptabel. Haar dochter Rosalinda, nu Eva. Moeder en dochter leefden in hetzelfde hok en waren nog nooit eerder gescheiden geweest van elkaar.  Met Eva ging het na het vertrek van haar moeder niet goed: zij vermagerde en leek haar moeder als veilige haven erg te missen.
Eva is een 2-jarig zeer zacht, mensgericht, echter ook onzeker hondje. Lichter van kleur, verder veel lijkend op haar moeder. Geboren en opgegroeid in een hok, dus weinig geleerd en gewend.
Na wat onrustige nachten en een gedegen afweging, wederom DAN gebeld met de vraag of moeder en dochter herenigd mochten worden bij ons en het liefst.... snel! We hadden n.l. 4 weken vakantie in het vooruitzicht dus alle tijd voor gewenning en veel aandacht. Een wat ongebruikelijke vraag op zo'n korte termijn, dat beseften we heel goed. 
Wij kregen het vertrouwen met als resultaat: 17 juli gingen we wederom richting Schiphol om dit keer Eva op te halen.....diep geluk ook haar te mogen verwelkomen!
Herkenning bij de honden en al snel dikke mik. Dikke pluim voor dierbare Saar die ook dit keer Eva vlot accepteerde bij de roedel.
Wat past ook Eva zich ongelooflijk goed aan: zo'n achtergrond en dan het vermogen hebben je zo te voegen als huishond in Nederland. Petje af!  Wat een vrolijk ,schrander, levendig blij ei is er naar voren gekomen!
Inmiddels ontstaat er steeds meer balans en rust . Eef en Roos zijn letterlijk Jut en Jul. Altijd alles samen. Vele lange wandelingen door bos, de polder en op het strand, uitbundig spelen, elkaar uitdagen en op onderzoek uit (want wat blijft er nog veel spannend, heel spannend, en wat valt er veel te leren!) ontspannen kunnen slapen in een eigen mand, lekkere bakjes vers vlees, veel geknuffel, tandjes poetsen en geborstel, vakanties mee met de caravan: allemaal onderdeel van hun leven. En Saar....zij vindt het prima allemaal en staat terecht bovenaan de roedel. Ze zijn ons allen even dierbaar!
Een bekende zin benoemen we met regelmaat thuis: wij kunnen de wereld niet veranderen, de wereld van onze honden wel. Dat voelt geweldig goed!
Wij hebben ze lief, koesteren ze, en hebben elkaar het grootste cadeau geschonken wat er is: dagelijks van elkaar mogen genieten ...
 
 
 
 
 
Als dit geen Happy Ending is....dan weet ik het ook niet meer!
 
Alle mensen, wiens leven in het teken van de zovele kansloze honden staat: 
Dank namens de honden en onszelf.
 
                                                                                    Lieve groet, Rob en Paula
                                                                                    Driebruggen

Liefde op het eerste gezicht.

Eind maart 2015 zag ik een foto op fb voorbij komen van Pip (Pistruiata).  Ze was net gevonden in het park en slechts  7 maanden oud. Een klein hondje met sproetjes. Die foto bleef op mijn netvlies staan en de vlinders in mijn buik waren niet van plan om te vertrekken. Nog voor Pip op de website van DAN kwam te staan, had ik al aangegeven dat ik Pip heel graag een gouden mandje wilde geven.

Op 3 mei stond ik met een bonkend hart op Schiphol en om 16.00 uur kreeg ik haar dan in mijn armen.  Ohhhhh wat lief.

Pip is net zo groot (klein) als mijn 14 jarig hondje Rox en wat is het een schatje. Heel erg speels en een enorme knuffelkont. De eerste paar weken nog even met zindelijkheidspads bezig geweest, maar daarna geen problemen meer.   

Rox is haar grote voorbeeld en daardoor leert ze snel. Na 1 week kon ze al zonder riem lopen. Ze houdt mij altijd scherp in de gaten. Pip is enorm sociaal naar mens en dier. Het is een heel vrolijk hondje.

Een bench heb ik niet. Rox lag altijd al naast mij te slapen en vanaf de eerste nacht, ligt Pip er nu tussen in. Het gaat prima tussen die twee. 

Rox, Pip en ik vormen een heel leuk gezinnetje, met veel warmte en plezier.

Bedankt Team Dan

Sjoukje van der Veen

Appingedam

 

Het verhaal van Mayla en Yesco. 

 
In maart 2015 is één van onze honden overleden en omdat twee honden leuker zijn dan één, hebben we besloten dat er een hondje bij moest komen. Omdat ik wel klaar ben met de rashonden en de hondenfokkerij ben ik op zoek gegaan naar een adoptiehond. Gekeken bij diverse organisaties, waar ik bij DAN ineens Bonnie (nu Mayla) zag staan. Ze was ongeveer 8 maanden oud.Ze leek een soort pekineesje en was vanaf maart beschikbaar voor adoptie. Op de foto's leek ze ongeveer 30-32 cm. Wat een leuk smoeltje! Op 3 mei is ze aangekomen op Schiphol en toen nog een weekje uit logeren geweest bij Linda van de stichting, omdat wij op vakantie waren. Op 10 mei hebben we haar opgehaald; Wat was ze klein !!! Maar een heerlijk lief beestje is het met een gouden karakter. 
 
Helaas is eind mei ook onze oudste hond overleden en dus ging ik weer op zoek naar een hondje, één hond is tenslotte geen hond...
Het werd Mugurel (nu Yesco). Zo te zien op de foto's een bange poeperd maar met zo'n lieve blik in zijn ogen. Hij is ongeveer 2,5 jaar oud.  Hij is op 19 juli gearriveerd en we hebben hem samen met Mayla zelf opgehaald op Schiphol. Wat een lieverd !!  En wat zag hij er bang uit! Ik ben op de grond bij hem gaan zitten en heb hem zachtjes toegesproken. Snel zag ik dat dit inderdaad een heel lief hondje was. Mee naar huis en onderweg toch maar even gekeken of hij wilde plassen, maar nee, op gras was eng. 
 
Thuis aangekomen heeft hij in de keuken een hele grote plas gedaan. Ach ja. Geeft niks. De eerste paar dagen durfde hij sowieso niet op het gras te plassen maar dat ging langzaam beter. 
 
Nu zijn Mayla 5 maanden en Yesco 3 maanden bij ons en wat zijn het gouden hondjes ! In het park of andere losloopgebieden rennen en ravotten ze, thuis doen ze aan touwtrekken of stoeien. Het is echt een duo, als ze niet slapen steeds met elkaar in de weer.
 
Eten doen ze wel apart. Honden eten bij ons rauw volgens het Barf-principe en het is heel duidelijk dat Yesco een tijd heeft moeten hopen dat er eten voor hem was; binnen 7-9 seconden is zijn bakje leeg. Mayla is heel kieskeurig en een langzame kauwer. Lever eet ze bij voorkeur niet. Dus dat krijgt ze als eerste en pas als dat op is volgt de rest van haar eten.
 
Met Mayla ben ik meteen in mei begonnen met de puppytraining, daar bleek ook al dat ze een slim en leergierig hondje is; na 8 lessen hadden we al examen en daar is ze glansrijk voor geslaagd. Begin september ben ik met haar begonnen met de agility/behendigheidstraining en dat gaat hardstikke goed, duidelijk is te zien dat ze er een hoop lol in heeft. 
Yesco doet de Sociale Huishondcursus, dat is een soort puppytraining voor volwassen honden die nog niks geleerd hebben. 

Wij zijn ontzettend blij met beide hondjes en hebben hen, en zij ons, beloofd dat ze altijd bij ons blijven, tot de dood ons scheidt.... Bedankt DAN !! 
 
KNUFFEL !! 
 
Nynke

Vara/Sara

 


Dit is het verhaal van Vara die nu Sara heet.

Ik zag Sara per toeval op de site van dogs adoptions.. we waren niet op zoek naar een hond 

erbij. Sara ston

d tussen de urgente honden er was iets aan haar foto wat mij raakte. Ik heb haar verhaal gelezen en haar foto’s bekeken. Vanaf puppy is ze op

Dat brak mijn hart.gegroeid in het asiel, haar eerste foto’s zijn die van een vrolijk blij hondje. Door de jaren heen zie ik haar op de foto’s opgroeien van een vrolijke hond naar een hond die wat meer onzeker kijkt als ze volwassen wordt… en als laatste de foto’s waar ze hopeloos verloren lijkt.

Ik las haar verhaal …wat heeft dit meisje veel meegemaakt..bijna doodgebloed en voor de dood weggehaald door Ton/Bianca / Carmen de dierenarts en natuurlijk ook door al die geweldige mensen met het hart op de juiste plaats, die het dankzij donaties mogelijk maken dat Sara de zorg kon krijgen die ze nodig had. En dan nu…alleen en verloren in een klein hok..zo hard gevochten om te overleven.. het leven zo hard en dan zou ze zo moeten eindigen..alleen in een hok?

Het liet mij niet meer los…ik wist dat wij haar konden helpen maar onze doberman van 10 heeft gezondheidsproblemen en konden we hem dat aandoen, nu een hond erbij?. Naast onze dober hebben we nog een hond ,Jessy een prachtige lieve hond van Corfoe. Het zijn allebei lieve stabiele honden en Diesel(onze dober) heeft meegeholpen om Jessy te socialiseren mede dankzij hem voelde zij zich hier veilig en geliefd. Zou hij dit nog een keer willen en aankunnen..dat was een beetje een dilemma voor ons.

Ik keek af en toe op de site in de hoop dat ze geadopteerd was maar dat was niet zo . Ik was weer eens naar haar foto’s aan het kijken toen ik een nummer hoorde van Skylar Grey “ Coming home”ik had het gevoel dat dit geen toeval was en dat de tijd begon te dringen voor haar. Na overleg met Bianca en Gwen, hebben mijn man en ik besloten dat ze hoe dan ook naar Nederland moest komen. We zouden in de eerste instantie fungeren als opvang gezin. Ze hoefde in principe niets bij ons ,we 

hebben een grote afgeschermde tuin en weten uit ervaring dat onvoorwaardelijke liefde/geduld en weinig verwachten vaak rust geeft.

Nou ja dat fungeren als opvanggezin is hopeloos mislukt! 

Ze heeft ons direct ingepakt, niet omdat het zo makkelijk en probleemloos ging maar omdat ze zo dapper en lief is. Ze is ondanks haar angsten voor al het nieuwe ook ongelofelijk moedig. En natuurlijk waren er wat strubbelingen en moest ze haar plekje vinden maar we zijn stapelgek op haar en zij op ons . Ze kan mij tot tranen toe ontroeren als ze blij en vrolijk haar rondjes racet door de tuin. Met de honden gaat het ook boven verwachting goed ze was eerst angstig en ging snel in de verdediging maar nu eten ze zelfs uit elkaars bak . Als ik ergens zit komt ze bij mij liggen met haar hoofd op mijn voeten..een schatje is het!..onze Saartje krulstaartje (of kwispelstaartje want dat staartje maakt overuren!) Ik vind het ontroerend om te zien ,dat een hond die opgegroeid is in het asiel, zo goed meedraait in een gezin, het gaat goed met de katten/honden en de pony’s. Ze is super zindelijk, sloopt niets en kan alleen thuis zijn. Sara zal nooit een allemansvriendje worden maar dat hoeft ook niet . Ze heeft haar voor altijd huisje gevonden …Sara is thuisgekomen!

 Liefs en groetjes van Sara en haar familie.

Hier oefent Sara voor schoothondje

  

           Hier oefent Sara om de krant op te halen,                          Maar de krant werkt nog niet zo goed mee.   

              

               

                                                                                       En nu uitrusten!

Wodan (Griutza)
Al een tijdje waren we op zoek naar een lieve en leuke hond. Een asielhondje moest het worden maar in de asiels in Nederland konden we het niet vinden. Toen kwam Martin op de DAN site terecht en we waren verkocht. Na wat telefoontjes met Bianca, die ons van heel goed advies voorzag wat betreft de karakters van de diverse honden, konden we 22 feburari 2015 Griutza ophalen. Wij hebben hem omgedoopt tot Wodan en wat genieten we van hem! En wat een knap hondje is het. Vanaf de eerste dag zindelijk, liep hij netjes mee aan de riem en blaffen doet hij niet of nauwelijks. Alsof hij nooit op straat geleefd heeft! De kennismaking met poes Flits van 15 ging gepaard met een blaf en een blaas en dat was dat. Nu krijgt hij na de wandeling van alle kanten kopjes van de bejaarde dame en hij vindt het wel best. En wat lachen we veel met hem. Onze eerste les was: laat geen vuilniszak in de gang staan als de container bij de weg staat...bliksemsnel lag de zak in zijn mand!
Ook schiet hij als een duveltje uit een doosje zijn mand uit als de magnetron piept. Terwijl hij weet dat het niet voor hem is, toch zou hij er het liefste in kruipen. Vliegen en muggen zijn niet zijn vriendjes, als hij zou kunnen zou hij met zijn kop onder een kussen wegkruipen; gék wordt hij van die beesten dus we proberen die pestkoppen zoveel mogelijk buiten de deur te houden. Hij begroet iedereen die thuis komt en houdt wel van een beetje gek doen. Er komen dan geluiden uit waar de tranen van over je wangen rollen. Op straat hebben we veel bekijks en de meeste vraag die we krijgen is toch wel: 'Wat voor pup is het?' Nou, het is dus geen pup want hij is al bijna 3 en wat voor ras? Geen idee. Familie van de Herder? Teckel? Mopshond? Wat dat betreft zouden we er weleens een keertje een DNA test op los willen laten. Met andere honden gaat prima, het spelen begint langzaam op gang te komen nu hij een beetje doorheeft hoe dat werkt. Hij is dol op de meiden en ligt graag op de grond tussen ze in...op zijn rug. Waarom hij op zijn rug slaapt?? Geen flauw idee maar het zorgt voor grote hilariteit bij bezoek en ook nog steeds bij ons. Hij kan snurken of zijn leven ervan af hangt en overstemt daarmee dikwijls de radio. Inmiddels gaat hij mee naar opa's en oma's die hem allemaal in hun hart hebben gesloten evenals de grote Labrador bij één van hen. We zijn zo blij dat we dit prachtige Roemeentje bij ons hebben en we genieten elke dag van zijn malle fratsen. We hopen hem nog heel lang bij ons te hebben.
Groetjes,
Martin, Marieke, Rosalie, Jasmijn en Wodan

Maggie (Lassie)

Maggie is nog steeds een schatje, al blijkt ze zich toch nu  tot een klein spinnekopje te ontwikkelen die zich de kaas niet van het brood laat eten. Ongein binnen de roedel duldt ze niet (jaja, ze heeft zich de alfa-rol verworven en zit mijn twee colliedames danig op de kop. 

Vreemde honden die zich vrijheden denken te kunnen veroorloven met háár roedel, snauwt (en bijt!) ze ferm weg. Plasjes van de andere dames worden direct door haar overgeplast. Iets wat door de colliedames schouderophalend wordt bekeken.

                          

Verder ben ik er achter dat Maggie alleen buiten de   woonwijk veilig los kan worden gelaten. Of liever gezegd: alleen daar waar geen bebouwing te zien is. Want madammeke gaat er van uit dat overal waar gebouwen staan, ook vuilnisbakken zijn. En dan neemt ze resoluut de benen, alleen nog haar zeiloren bewegend op mijn geroep en/of gefluit maar verder kan ik het rimram krijgen. Vuilnisbakken zijn altijd nog belangrijker dan vrouwtjes.

Maar goed, dat is prima te ondervangen door haar alleen los te laten in natuurgebieden. En dan blijft ze heel lief bij me. Al moet ik natuurlijk mijn eigen vuilnisbak ook achter slot en grendel bewaren aangezien die dezelfde enorme aantrekkingskracht op haar uitoefent.

Verder is ze een heerlijk, aanhankelijk en vrolijk hondje. Haar favoriete spelletje is als een dolle met glimmende pretoogjes door de kamer, over de bank, tafels en stoelen, te racen. Om voor mijn voeten te eindigen, tegen me op te klimmen en mijn neus te likken.

Lieke Timmers

Toos is geadopteerd

Toos zat lang in het gemeente-asiel en kwam vandaaruit bij ons in de opvang. Deze ongelooflijk lieve pandabeer kan het elke dag nog niet geloven dat ze na de wandeling mee mag naar binnen en dat ze haar eigen mand heeft. Zodra de deur opengaat spurt ze naar haar eigen plek en ploft neer: binnen is binnen. Inmiddels weet ze dat ze bij de deur moet wachten totdat de baasjes binnen zijn, en dat is voor haar een hele prestatie. In huis is ze rustig tenzij het eten wordt geserveerd, dan weet ze van gekkigheid niet wat ze moet doen: dansen, pootjes geven, kwispelen en het liefst dat alles tegelijk. 

  

Voor een wandeling moeten we haar altijd even overhalen, want tja, die mand ligt wel erg lekker. Maar eenmaal buiten is het een energieke dame die stevig de pas erin houdt, maar altijd in onze buurt blijft. Hoewel ze een tikje onzeker is, is ze ook weer snel gerust te stellen. Mensen en honden die we tijdens het wandelen tegenkomen, worden allemaal kwispelend begroet. Gezellig. De blijheid straalt uit haar gouden ogen.

Zitten, wachten, af en en kom: Toos leert supersnel, echt een wonderhond! En ze wordt elke dag vrolijker, vrijer en speelser. Ze begint zelfs interesse te krijgen in de stok van onze bouvier, terwijl stokken toch eerst doodeng waren.

Haar grootste hobby is knuffelen. Uitgebreid, en of we dan ook even over haar buik willen kriebelen. Kortom, Toos en wij zijn dol op elkaar. Dus Toos is thuis en daar blijft ze! :-)

Hartelijke groet,
Jurgen en Astrid

En Toos. 

Tummy

Op dit moment scharrelt er een oudje door onze huiskamer, een blind en doof klein hondje.

Ze heeft zo haar scharrelmomenten op de dag, meestal op zoek naar genegenheid maar vooral....”lekkers”.
Voor de rest slaapt ze heel veel, lekker in haar royale mand in de huiskamer op haar schapenvachtje.
Lange wandelingen zijn niet meer aan haar besteed, ze is tevreden met de tuin.
Al met al hoop ik dat ze zich geliefd voelt.

Het oudje heet Bes.
Maar op 14 december 2014 en de tijd ervoor was haar naam Tummy.

 Veel is er niet bekend over Bes. Bes is van straat gehaald door een mevrouw in Roemenie, toen ze daar gillend lag op straat. Met een joekel van een buik (vandaar waarschijnlijk ook Tummy). Het vermoeden is een aanrijding met een auto. Deze mevrouw heeft haar laten opereren en verzorgd, maar kon haar niet blijven verzorgen, omdat ze weg ging uit Roemenie. Bes heeft toen 4 dagen in het asiel gezeten maar dat ging niet, Bes at en dronk niet meer. En toen kwam DAN in beeld.


Bes kwam voorbij op de facebookpagina van DAN en dat zag ik. Ik weet niet eens of ze wel op de site heeft gestaan, maar ik antwoorde gelijk dat ik Bes wel wilde adopteren. Niet geheel overdacht, maar wel serieus.
Voor opvangen had ik niet lang daarvoor even voor bedankt, omdat we een drukke periode ingingen. Maar bij Bes had ik een gevoel, een klik, een "ik weet niet wat”.
Gelukkig steunde mijn gezin me in deze impulsieve actie en na het nieuws dat Bes geen hartworm had, konden we afwachten op de dag dat ze naar Nl kon komen.

Dat was 14 december. Een drukke vlucht omdat er veel honden mee kwamen voordat de ergste koude in zou vallen.
En daar kwam Bes... Wat een ander hondje dan ik me had ingebeeld via de foto’s, wat klein! Een knalroze pakje met hartjes aan tegen de koude in het vliegtuig. Ik was gelijk ontroerd om dit dapper dingetje. 
 
Thuis ging het goed met Bes maar ze was zo moe,wilde haast niks alleen maar slapen...
Ik heb echt gedacht dat ze snel het loodje zou gaan leggen, maar dat is dus niet zo. Bes is nu thuis,doet haar ding en leeft weer op. En voor hoelang dat zullen we wel zien. Omdat Bes blind en doof is vraag ik mezelf heel vaak af wat er in het koppie omgaat, wat heeft ze meegemaakt? Maar ook ondanks dat haar vacht de slijtage van ouderdom draagt zie ik in haar wat een prachtig mooi hondje dit geweest moet zijn, zowel in karakter als uiterlijk. Want Bes is zelfs nu nog prachtig.
Vooral 's avonds ligt ze vaak te dromen in haar mand en rent ze en blaft ze. Diepe dromen over een leven voor ons. Ik wil heel graag geloven dat dit een goed leven is geweest voor haar, moet haast wel want anders was ze niet zo oud geworden. In deze laatste fase mogen wij er een mooi eind aan breien en dat doen we graag. 
 

Groeten Kitty

Olly

Al heel lang wilde ik graag een hond maar door mijn druk leven is dit er nooit van gekomen. Aangezien ik al richting Sarah ga en de arbeidsmarkt niet meer om mij zat springen werd het de hoogste tijd om mijn wens in vervulling te doen gaan, tot grote blijdschap van mijn 13-jarige zoon Micha.
Na heel veel via via doorklikken op internet, kwam ik toevallig op de site van DAN terecht. Daar stonden veel lieve en leuke honden op, maar toen ik het koppie van Olly zag was ik meteen verkocht.

Toch natuurlijk even verder kijken want we gaan niet over één nachtje ijs, maar iedere keer toch weer terug naar die lieve oogjes van Olly. Over zijn history was niets bekend want Bianca en Ton hebben hem uit het gemeente-asiel gehaald. Het gastgezin was zo positief, dat ik snel de knoop doorhakte.

6 maart, de dag na carnaval in Maastricht (want dat wilden we Olly niet aandoen!), zijn wij hem bij zijn gastgezin in Rotterdam gaan halen. Het was alsof Olly het aanvoelde want hij ging gelijk bij mijn voeten liggen. 
De lange autorit naar huis verliep prima en ook thuis was hij snel op zijn gemak.

Aangezien hij bij zijn gastgezin een bench gewend was had ik die ook gekocht. 2 Avonden heb ik hem met snoepjes in zijn bench gelokt omdat hij niet uit zichzelf erin ging en toen heb ik dat onding maar opgeruimd; de lieverd had er toch echt geen behoefte aan. De bank was toen natuurlijk snel gevonden.

Wat hadden wij een geweldige huisgenoot erbij gekregen..... 
Olly blijkt een voorbeeldige hond te zijn; 
– hij loopt netjes aan de lijn en naast de fiets
– hij wil met iedereen maatjes worden, is heel lief voor mens en dier
– hij is heerlijk rustig (maar eigenlijk dus alleen maar heel erg lui! ;-))
– hij kan makkelijk een tijd alleen maar we kunnen hem ook overal meenemen.
– hij eet netjes maar oh wat een schrokop; binnen een minuut is zijn bak leeg en op straat is natuurlijk ook niets eetbaars veilig. Helaas mogen wij hem niet teveel verwennen met lekker hapjes want onze Olly heeft aanleg om dik te worden, volgens de dierenarts het gevolg van zijn hongerdieet in Roemenië en zijn castratie. Ook wat dit betreft past hij perfect in ons kleine                                                                                gezinnetje!

Jammer genoeg voor mijn balminnende zoon heeft Olly niets met speeltjes of balletjes maar wel is het een heerlijke knuffelkont die niets liever heeft dan gekriebeld te worden onder zijn buik, achter zijn oren of waar de baasjes ook maar zin in hebben.
Gelukkig zijn ook oma en opa dol op hun nieuwe “viervoetige kleinzoon” en verwennen hem graag met lekkere hondenhapjes en knuffelpartijtjes; een logeeradres waar hij dan ook altijd blij kwispelend naartoe gaat! 
Je ziet hem gewoon genieten van de rust van zijn eigen huis en ook in ons kleine tuintje vindt hij het heerlijk toeven. Het is een genot om hem om je heen te hebben en hij maakt mij elke dag blij en stiekem ook wel een beetje trots omdat het zo'n mooie hond is geworden!

Bedankt DAN dat jullie hem hebben gered, wij zouden niet meer zonder hem kunnen!


Groetjes Monique

 Hallo, mijn naam is Mouse,

Voorheen heette ik Little Mouse maar ben nu wat groter geworden en mijn baasjes noemen mij nu Mouse.

In het begin was ik erg onzeker want ik wist natuurlijk niet wat mij te wachten stond maar dat viel hartstikke mee.

s Morgens mag ik lekker uitslapen want ik houd niet van vroeg opstaan. Mijn baasje is lekker in de keuken bezig en ik lig lekker te kijken tot dat ik denk: "he, ik moet even een plas doen".

Ik rek me dan even heerlijk  uit en neem de tijd om aan te geven dat ik naar buiten wil. Meestal luistert mijn baasje wel naar mij en gaan we op pad.

Ik kan hier buiten heerlijk zonder riem rennen en zwemmen want we wonen vlak bij de oude maas.

Ik heb ook al veel vriendjes en vriendinnetjes waar ik heerlijk mee kan ravotten. en ze vinden mij allemaal leuk ik doe ook enorm mijn best om lief tegen hun baasjes te zijn want meestal krijg ik dan een koekje of een  snoepje. Maar als mijn baasje mij roept ga ik snel naar hem toe want ik wil hem niet  kwaad maken.   

Na anderhalf uur buiten spelen gaan we weer naar huis en krijg ik eten. Daarna probeer ik mijn baasjes uit te dagen met een speeltje maar dat lukt niet altijd. Dus ga ik maar wat voor me zelf doen.

Af en toe gaan wij ook naar het strand of naar het bos dat is ook erg leuk, ik let wel heel erg op dat ik mijn baasjes niet kwijt raak dus ik houd ze goed in de gaten.

                                                          Op zondagochtend ga ik naar een behendgheidscursus. Niet dat ik het nodig heb, hoor. Want voor mij is het een makkie, maar mijn baasjes schijnen het erg leuk te vinden, dus doe ik maar mee. Ik moet dan over een wip of door een tunnel of door een aantal paaltjes door, lekker belangrijk, duhhh. Maar als ze vinden dat ik het goed gedaan hebt krijg ik wat lekkers, dus zit ik aan het eind van de cursus tjokkie vol.

 Mijn baasjes zijn dol blij met mij en ik met hun, ze verzorgen mij heel goed en laten merken wat ik wel en niet mag dat is wel zo makelijk om misverstanden te voorkomen.

Zonder hulp van Dogs adoptions had ik nou waarschijnlijk niet meer geleefd. Dank je wel Dogs adoptions Nederland voor deze kans op een nieuw leven!!

Luna (Cami) 


Ik ben Luna, jullie kennen mij als misschien Cami. Als jong pupje ben ik naar Nederland gekomen en al snel werd ik geadopteerd door mijn baasjes. Ik ben vandaag alweer 1 jaar geworden en wilde daarom weleens laten weten hoe het met mij gaat. 

Nou, het gaat het goed kan ik vertellen. Ik moest wel gelijk naar school, daar moest ik even wennen. Ik werd al snel zelfverzekerd en na een aantal weken haalde ik mijn puppydiploma. Hierna heb ik zelfs nog twee diploma's behaald, namelijk voor gehoorzaamheid A en behendig spelen. Ik doe dan ook (bijna) alles voor snoepjes.

Ik ga iedere dag met een of beide van mijn baasjes naar het bos toe en kan daar heerlijk rondrennen. Ik heb sinds kort ontdekt dat ik heel snel en behendig ben en daag iedere hond die ik tegenkom uit voor een wedstrijdje. Meestal win ik! 

Alleen zijn vind ik prima, maar gelukkig is dat bij ons thuis niet zo vaak nodig. Als ik echt lang alleen moet zijn dan ga ik lekker spelen bij mijn vriendje Dinges. Daarbij hang ik graag in zijn wangen tot hij er helemaal gek van wordt. Leuk joh! 

Oh ja, ik heb hier in huis ook nog twee vriendjes, namelijk de konijntjes Pip en Lady. Ik vind ze ontzettend leuk en word volgens mijn baasjes altijd iets te enthousiast voor ze. Ik begrijp daar niets van, we kunnen toch lekker samen spelen? 

Nou dat was even mijn update van een jaartje.

Bedankt voor jullie goede werk en voor het vinden van mijn lieve baasjes.

Liefs,  Luna en haar baasjes Esther en Remco

Luky 

Op 9 januari 2014, precies een jaar geleden, hebben wij Luky opgehaald in Zwolle.

Mijn man Cor en ik wonen in het gezellige Brabant en hebben in mei 2013 onze Jack-Russel Bobby verloren.

Wij hebben Bobby 13 jaar en 3 maanden eerder gevonden in het asiel (toen 3 a 4 jaar) en zijn helemaal voor hem gegaan.

We hadden het goed met z'n drieën, tot 26 mei 2013. Wij waren kapot van verdriet en hebben lang 'gerouwd'.

In december 2013 kwam een vriendin met haar man op visite en vroeg of ze hond Dollie mee mocht nemen. Wij misten de gezelligheid van een viervoeter en Dollie wakkerde die behoefte weer aan.

Wij waren zo dankbaar dat wij de baasjes van Bobby hebben mogen zijn, dat wij iets goeds voor een minder bevoorrechte hond wilden doen. Op Google tikten wij "Red een hond" in en kwamen terecht op de site van Stichting Dogs Adoptions.

De laatste vlucht met adoptie- en opvanghondjes was van 15 december 2013 en niet alle hondjes hadden reeds een baasje. Wij vielen als een blok voor Luky en hebben contact opgenomen met Bianca Elzer. Wij kregen het telefoonnummer van het opvanggezin in Zwolle.

 Na diverse telefoontjes heen-en-weer zijn wij op 9 januari 2014 naar Zwolle gereisd om kennis te maken met Luky.

Wat een leukerd, zo'n zacht gevoelig hondje. Wij hebben hem direct meegenomen en zijn zo trots op hem!

Luky is de lieveling van de buurt, hij weet precies hoe hij zich moet gedragen tegenover andere honden.

Alle honden uit het dorp zijn helemaal gek van hem en Luky op hen.

Hij is enthousiast en lief, een lot uit de loterij.

Natuurlijk merk je dat er dingen gebeurd zijn in het verleden, maar Luky neemt het leven zoals het komt en geniet ervan!

Luky maakt ons iedere dag blij en dat is zo fijn! Met geduld en liefde winnen wij steeds meer vertrouwen.

Met Luky komt het wel goed, daar zullen wij voor blijven zorgen!

Wij willen Stichting Dogs Adoptions bedanken voor ons Roemeentje Luky.

Cor & Jacintha Stoots, Gassel

Maus (Bursuca)

De vorige jaarwisseling werden 10 pechvogeltjes, ziek van de kou, naar de kliniek in Boekarest overgebracht. Daarbij waren Maus (Bursuca) en haar zusje Negrutza. Gelukkig hebben zij het gered en in februari zijn ze naar Nederland gekomen. Eind maart hebben we Maus bij het gastgezin opgehaald; een heel lief, mooi en schuchter beestje dat direct onze harten gestolen heeft.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Maus is nu 9 maanden bij ons en wat zijn wij gelukkig met haar. Zij is uitgegroeid tot een prachtig hondje, een echte beauty en iedereen is weg van haar.

Het wandelen met haar is een feest, ze blijft goed bij ons, kan geweldig hard rennen en komt dan terug om een brokje te halen. Ook in de sneeuw vermaakt ze zich opperbest.

Thuis is ze heel rustig en is blij met haar speeltjes. Ze is naar vreemde mensen toe nog wel wat schuchter maar dat gaat ook steeds beter.

Het pechvogeltje is veranderd in een geluksvogeltje. Al  met al een super hondje, waar we nog jaren plezier van hopen te hebben.


Groetjes, Jan en Yvonne van Elowijk

Amy, Choco (nu Tjokko) en Coditza

Voor onzekere Hero zochten we een volwassen hondje, die hem kon helpen in de grote enge wereld. We waren helemaal weg van Amy. In juni 2012 kwam dit moedertje van 5 pups bij ons wonen.
 
   
 
   
 
   
   Amy paste zich fantastisch aan. Ze moest wel wennen aan het       idee ,dat ze alles moest delen, maar ze vond haar plekje en wilde Hero wel leiden. Ook hielden we contact met drie van amy haar pups.
In juni 2013 kwamen we op de gedachten om opvanggezin te worden. Onze voorkeur ging uit naar kleine volwassen mannetjes honden, bijvoorbeeld Choco. Alleen, in september werd een wet aangenomen, die erg in het nadeel was voor de zwerfhonden in Roemenie en onze Choco zat veilig, dus andere honden gingen voor.
We kregen grote honden of pups aangeboden, maar geen Choco. Dan maar geen opvang, we reserveerden Choco en gingen hem 8 december 2013 van Schiphol halen. Choco ging Tjokko heten. Dat leek veel op hoe Neli hem noemde. Tjokko paste zich aan, netjes onder hoede van Amy. Alleen met het jaar is Tjokko uitgegroeid tot een mannetje met een eigen wil. 
Zo! Drie honden is genoeg en vol goede moed gaven we ons op als opvanggezin voor honden uit het gemeente-asiel in Călărași, alleen wel kleine hondjes. Gwen vroeg of we de 7-jarige Coditza wilden opvangen. Hij kwam uit het huis van Neli, maar blafte heel veel en zat inmiddels in het asiel van Neli. 
                    
Oke! Dat gingen we doen. 23 November 2014 zou hij naar Nederland komen. Twee weken ervoor werd hij verplaatst naar Boekarest. Alleen Coditza was het er niet mee eens en bleek een ware Houdini te zijn. Hij groef zich onder het hek door en brak uit benches. Of het verstandig was het te doen??? We twijfelden, maar namen de gok en gingen hem 23 november ophalen van Schiphol.
Pff, ons kleintje maakte een heibel op de terugweg naar huis. Hij was mager en tot overmaat van ramp weigerde hij te eten. Dit hield hij drie dagen vol. Hij viel 8 ons af en we vroegen de dierenarts en Neli om raad. Neli gaf het antwoord: "Coditza eet met de pot mee".
Wat ons opviel was de afhankelijkheid van Coditza en omdat hij zich zo uithongerde konden we het hem niet aandoen om hem nogmaals te laten verhuizen. Daarbij kwam ook, dat ons mannetje zich keurig aanpaste, probeerde niet te ontsnappen, sliep keurig 's nachts in een bench op de slaapkamer vanwege de trap, at lekker verschillende dingen en was het grootste maatje van Tjokko.
Tja, we zijn dan een slecht opvanggezin, maar onze 4 trouwe Roemenen hebben het goed voor elkaar nu. 
Groetjes, Ingrid en Ingrid en Hero, Coditza, Amy en Tjokko.
 
 
 
 
 
 
 
 
 Hallo allemaal, hier even een berichtje van mij, Yara (Hanna).
 
 

Ik ben begin dit jaar geadopteerd door mijn familie en ik ben heel erg gelukkig!

Ze zijn hier allemaal heel erg dol op mij en ik word  best verwend hoor dus ik heb nu een heel fijn leven hier. 

Mijn baasjes knuffelen mij ook echt de hele dag, dat vind ik heerlijk en ik geef dan kleine kusjes, dat vinden ze natuurlijk erg schattig.

We gaan ook vaak leuke dingen doen, zoals naar het strand en het bos. Ik vind het erg gezellig om overal mee naar toe te gaan.

In de auto of op de fiets ik vind alles leuk en heel soms mag ik zelfs in een hondenbuggy! Ik ben dit jaar ook op vakantie geweest, zo leuk! 

Ik ben best een makkelijk hondje volgens mijn baasjes. Het enige waar ze aan merken dat ik een hondje met wat bagage ben is dat ik soms heel hard ga blaffen bij grote honden of grote auto's, (m.n. witte busjes! ) Gelukkig begrijpen ze dat ik daar vervelende herinneringen aan heb uit Roemenië    en proberen ze mij daarmee te helpen. 

Ik ben naar een cursus geweest speciaal voor hondjes uit het buitenland en daar heb ik heel erg mijn best gedaan. Het was erg leuk, je leerde commando's er was leuk speelgoed en je kreeg nog lekkere hapjes bovendien;-)

Ik woon hier trouwens ook nog samen met een ander hondje, een kater en 2 konijntjes. Wij kunnen heel goed met elkaar opschieten. In het begin moest Sienna, het andere hondje wel een beetje aan mij wennen hoor, ik pikte b.v. al het speelgoed in en ging daar dan boven op liggen. Maar ja ik had zoiets nog nooit gehad en ik vond het ook zo leuk allemaal....

Maar nu gaat het heel goed. Wij vormen als hondjes samen een heel goed team volgens onze baasjes en ze zijn supertrots op ons. Ze vinden een ons een lief en knap stel hondemeiden!

Ik wil (ook namens mijn baasjes) alle medewerkers van St. D.A.N. heel erg bedanken dat ik dankzij jullie liefdevolle inzet zo'n geweldig nieuw leven heb gekregen! Ik ben er SUPERblij mee!

Ook wensen mijn familie en ik iedereen hele Fijne feestdagen, en een goed en liefdevol 2015!

Ik hoop ook dat er nog heel veel hondjes net zoals ik het geluk mogen vinden en een fijn thuis mogen krijgen! 

Groetjes van mijn familie, en pootje van Yara & Sienna

Pufa en Bobochica

Vandaag, 9 december 2014, zijn ze al weer ruim een maand bij ons: Pufa (die nu Putri heet, dat betekent ‘koninginnetje’) en Bobochica (die nu Chi heet, levenskracht). En wat zijn we blij dat we ze samen konden adopteren! Ze wassen elkaar, spelen samen (soms heel wild!) en slapen dicht tegen elkaar aan.  Maar na deze eerste weken gaan ze toch ook steeds meer hun eigen gang.

De bontplaid op de bank is nog steeds een favoriet slaapplekje, maar Putri heeft nu ook een mandje voor zichzelf uitgekozen en Chi kruipt steeds vaker op schoot. Met de andere twee honden en de poes ging het al heel snel goed. Djinny, ons alfavrouwtje uit Spanje, heeft wel een paar keer laten merken dat ze de baas is, maar Putri en Chi zijn heel slim en begrepen direct dat haar etensbakje taboe is. Jean-René uit Frankrijk vindt ze alleen maar leuk, ook al betreurt hij het dat de dames van zijn dominante gerij direct niet gediend bleken. En dat het niet de bedoeling is dat ze achter Wilson, de Belgische poes, aanrennen, hadden ze ook na twee keer ‘nee, dat doen we hier niet’ begrepen.

Zindelijk zijn ze nu bijna. Af en toe gaat er nog iets mis, vooral omdat de kleine Putri een echte koukleum blijkt te zijn. Wandelen aan het riempje vindt ze best leuk, maar het weer moet een beetje meezitten en op de terugweg naar haar warme huis wordt ze pas echt enthousiast.

Ze kunnen heel goed een paar uur alleen thuisblijven, dan zitten ze met z’n allen op de uitkijk tot we er weer zijn en worden we overstelpt met kusjes en emotionele kreetjes zodra we binnen komen. En niets is zo heerlijk als ’s morgens vroeg met zijn allen op het grote bed...

Twee hele lieve, slimme hondjes zijn het. De eerste dagen keken ze maar, keken ze maar. Je zag ze bijna denken.

En wonderbaarlijk snel kenden ze alle routinetjes in huis, alle eet- en hapjesmomenten. We zijn heel blij met ze en denken nog vaak, vooral als Putri na een braaf plasje in de tuin zo snel mogelijk weer naar binnen rent, hoe vreselijk het moet zijn geweest voor deze kleine beestjes om altijd maar buiten te leven.

Lara (Lixandra) 

 Doordat de lieve hond van mijn ouders was overleden en zij op zoek gingen naar een nieuwe hond (liefst een al ietsje oudere hond) ging ik meehelpen bij die zoektocht (iets wat ik ontzettend leuk vind om te doen). Stiekem kriebelde het bij onszelf ook al een tijd voor het hebben van een hond. Op de site van DAN zagen we een aantal honden die goed bij mijn ouders zouden kunnen passen. 

 Zo ook Lixandra (nu Lara). Maar stiekem had ik bij haar het gevoel: dat is MIJN hond. Het voelde gelijk goed toen ik haar op de foto zag. Het verhaal bij haar foto’s maakte dat ik nog verliefder op haar werd. Thuis hebben we er goed over gesproken, want de aanschaf van een hond is iets waar iedereen het mee eens moet zijn en waar niet impulsief over besloten moet worden. We hebben goed de voor- en nadelen overwogen. Daarna hebben we contact opgenomen met Bianca en met haar overlegd en besloten dat Lara inderdaad onze hond zou worden. Wat een fantastisch gevoel! 

 Daarna kwam het wachten tot het moment dat ze aan zou komen op Schiphol. Wat is dat ontzettend spannend zeg. Het eerste moment dat ik haar zag zal ik nooit vergeten. In het begin was ze wat angstig maar eenmaal aan de riem was dat al snel over. Ze was heel lief. Het moment dat ze in de maxi-cosi keek naar ons zoontje Jasper was zo ontroerend. Die twee zijn, net als ons dochtertje Fenna met Lara, vanaf dag 1 echte maatjes.

 Toen Lara bij ons kwam moest ze aan veel dingen wennen en was ze vooral met het lopen op straat wat onzeker. Ook als er voor haar onbekende mensen bij ons op bezoek kwamen vond ze dat heel eng. Alles was uiteraard nieuw voor haar. Maar met wat rustige begeleiding ging dat al snel heel goed. Nu vindt ze het geweldig als er bezoek komt en komt ze het bezoek al kwispelend tegemoet.

 Lara is nu een jaar bij ons en wat gaat het goed! Ze is helemaal opgebloeid. Lara gaat zo veel mogelijk met ons mee. Ze is zelfs al een keer mee geweest naar de dierentuin en ook dat ging hartstikke goed. Lara is echt heel gezellig en lief. En past perfect in ons gezin. 

 Toen Rexy (die mijn ouders hebben geadopteerd via DAN) aankwam op Schiphol is Lara mee geweest om hem op te halen en vanaf dag 1 gaan zij enorm goed met elkaar om. Lara speelt selectief met andere honden (ze is vaak wat angstig voor andere honden) maar met Rexy (evenals met een aantal andere voor haar bekende honden) speelt ze heel graag. Ze zijn ook altijd blij als ze elkaar zien. 

 Lara vindt het heerlijk om lekker te rennen. Ze gaat dan ook ontzettend snel. Ook het graven en lekker door het zand banjeren daar geniet ze enorm van. We gaan vaak met haar naar het bos en als je haar dan heerlijk ziet struinen dan zie je duidelijk hoe gelukkig ze is. 

 We hebben samen de beginners cursus gehoorzaamheid gedaan(al luisterde Lara eigenlijk al heel snel heel goed) en dat heeft ze heel goed gedaan. Zeker omdat ze het toch wel erg spannend vond met zoveel voor haar onbekende honden. 

 Maar toen ze eenmaal gewend was aan de honden bij haar in de groep deed ze het heel goed. We hadden daar beiden veel plezier in. Onlangs zijn we begonnen met de beginners cursus behendigheid. Dit omdat Lara zo snel is en het heerlijk vindt om te rennen. 

              

 Toen wij Lara wilden adopteren waren er veel mensen die ons adviseerden om geen hond te nemen in een gezin met jonge kinderen. Omdat dit niet mijn eerste hond zou zijn durfden wij het aan en tot op de dag van vandaag hebben we daar nooit een moment spijt van gehad. Uiteraard moet je een en ander zelf goed begeleiden en de kinderen en Lara nooit samen alleen laten maar Lara past perfect in ons gezin en is voor ons allemaal een echt kameraadje. Doordat Lara bij ons is weten de kinderen ook precies hoe ze met dieren om moeten gaan en zijn ze gek op honden. Ook weten ze  het verschil tussen het leven van honden in Nederland en die in Roemenië en dat vinden wij heel belangrijk. Door de komst van Lara ben ik ook vrijwilligerswerk gaan doen voor Dan en dat bevalt erg goed. Lara is ontzettend lief en aanhankelijk en gek op knuffelen. Ook voelt ze ons goed aan. Als iemand in ons gezin verdriet heeft (wij of de kinderen) komt Lara altijd troosten.

Wij zijn heel gelukkig met Lara en we hopen nog vele mooie jaren met haar te mogen beleven! Want zij is voor ons het perfecte hondje!

         

Elvira van Gool 

Het is inmiddels bijna anderhalve maand geleden dat wij Pleun hebben geadopteerd ..........

WAT EEN BIJZONDERE HOND! 

Ze luistert erg goed, ligt met lekker weer overdag graag in de tuin, verwelkomt iedereen vrolijk, is een heerlijke knuffelkont en niet te vergeten een BLUBBERMONSTER!... haha onze andere hond Max loopt met een boog om blubberplassen heen, maar onze lieve dame jumpt maar al te graag in een lekker blubberbad. Er in staan en springen is dan nog niet genoeg, neeee... ook het gezicht moet nog even flink door de blubber gehaald worden!;p


De bench hebben wij al snel ingeruild voor een comfortabel eigen mandje, hoewel ze graag bij Max in de mand ligt. We zien dat haar jeugdige energie hem ook doet opleven! Wanneer andere honden (met name reuen) te wild met Pleun omgaan, komt Max voor zijn jonge vriendinnetje op. Ontzettend lief en aandoenlijk om te zien.

    

Sinds een paar weken laten wij Pleun ook los in het bos en dat gaat erg goed. In haar enthousiasme rent ze soms naar een hond in de verte, maar houdt ons meestal wel goed in de gaten en met één of twee keer roepen komt ze vrijwel meestal direct weer naar ons toe. Afleiden met gekke geluiden en takken werkt ook goed;).. 

Nu ze los kan is ook duidelijk te zien dat ze zelfverzekerder geworden is dan toen ze alleen nog maar aan de lijn uitgelaten kon worden. Ook het fietsen gaat goed! Dit heeft haar vorige eigenaar vast vaak met haar gedaan, aangezien ze dit direct leek te begrijpen. 

     

Het enige puntje dat we soms lastig vonden was dat ze veel blafte! Als er maar iemand langs ons huis liep begon ze weer. We beseften natuurlijk dat ze moest wennen aan de vele nieuwe geluiden hier en dat is gelukkig ook het geval. Nu merken we dat ze minder aan het blaffen is. 

Bang voor inbrekers hoeven we in ieder geval niet te zijn, want een waakse meid is en blijft ze zeker!;)

We genieten allemaal ontzettend van Pleun en willen jullie nogmaals bedanken voor deze topper of zoals Diny met recht zei: "een lot uit de loterij!"

    

                       Rob, Tineke en Sharon

Bozzo

Wij hebben Bozzo nu 5 weken in huis, begin februari hebben wij hem opgehaald bij het liefdevolle gastgezin Mieke en Jacques de Bruin.
De heenreis naar Geervliet was zenuwslopend, we hadden een zenuwachtig hondje in de auto maar gelukkig zijn we heelhuids thuisgekomen.
Hij was al een keer eerder op bezoek geweest dus het huis kwam hem wel bekend voor.

Gelukkig mochten wij zolang ook zijn bench lenen zodat Bozzo een herkenbare slaapplaats had met zijn eigen geurtje.


Mijn broer heeft ook een jonge hond van 1 jaar en hij zou de week erop met haar naar de basiscursus gaan, wij gingen naar de voorlichtingsavond en daar werd geadviseerd om ook gewoon met Bozzo te komen, hij moest nu toch aan zoveel dingen wennen en dat kon er dan nog wel bij. 

De 1e les was hij heel zenuwachtig maar later vond hij het wel leuk ook al ging zijn staart heel laag. De beheerder van de school was verbaasd om te zien hoe Bozzo in de 4 weken van de les aan het veranderen was, van een heel zenuwachtig hondje naar een leuke speelse jonge hond.
Hj is dus ook geslaagd!!!!
Wij zijn nu blij de intensieve cursus van 3x in de week nu afgelopen is, Bozzo kan uitrusten en wennen en wij als baasjes ook.
 
De auto was eerst ook een probleem maar dat is nu inmiddels ook verleden tijd, hij springt gewoon vrolijk in de kofferbak, is blij dat hij mee mag.
 
Het is heerlijk om te zien hoe hij iedere dag steeds meer ondeugend wordt en plezier heeft, zeker met het wandelen.
Hij gaat nu ook meer reageren op de buitenbel en mensen die aan de deur komen, vorige week heeft hij voor het eerst goed laten horen dat hij kan blaffen, dus dat is een goed teken, hij wil ons beschermen.
 
Vorige week hebben wij bezoek gehad van Ton en hij was blij om te zien dat Bozzo er zo goed uitzag en hier zijn plaats al gevonden heeft.
 
Met hartelijke groeten van Koos en Ilona Deltenre en een poot van Bozzo.

Jessy

Als groot dierenvriend, zat ik regelmatig te kijken naar de foto's van honden die voorbij kwamen op de site van DAN. Mijn man en ik wilden graag een hond gaan opvangen uit roemenie. We hebben zelf al twee honden en zes katten. Wie en welke hond moest het dan worden en daar was opeens de foto van Jessy (Destiny). Ik was op slag verliefd en liet haar foto aan mijn man zien, ook die zei wat een prachtige hond. We besloten om haar te gaan opvangen en namen contact op met Gwen Plug, zij wilde natuurlijk het een en ander weten van ons. Niet veel later kregen we een mailtje terug met de vraag is het echt voor opvang of willen jullie haar adopteren, en ja dat was toch eigenlijk wel de bedoeling. We waren zo verliefd, dat wij wel zeker wisten dat als zij bij ons zou komen, dan bleef ze. Gwen stuurde onze gegevens door naar Bianca Elzer. Zo kwam het balletje aan het rollen en wij gingen wachten op ons meisje. Ze zou op 9 februari naar nederland komen. Op 23 januari ging de telefoon, dit was Bianca ze vertelde dat Jessy al op 25 januari kon komen ivm het zeer slechte weer in roemenie. Wij superblij! 's Morgens 25 januari gingen wij vroeg naar schiphol om ons meisje op te halen. Jessy was erg angstig, ze wilde niet eens uit de reiskennel. Ze moest eerst tot rust komen, dus ging ze zo met ons mee naar huis. Wat werden we goed begeleid door de vrijwilligers van DAN. De reis naar haar nieuwe huisje ging goed, ze was heel rustig in de auto en ze keek naar ons met een blik van waar ga ik toch heen?

Thuis gekomen duurde het even voor ze haar reiskennel uitkwam en in haar eigen bench ging liggen. Na wat gegrom naar de andere honden en katten, viel ze nadat ze wat gegeten en gedronken had, in een diepe slaap. De volgende dag kwam ze zelf uit haar bench, om toch beter kennis te maken met onze andere honden Sammy en Maylo. Ze ging met de andere honden spelen, maar wilde niet mee naar buiten omdat ze zo bang was voor de riem. We lieten haar in de tuin. Langzaam kwam er steeds meer vertrouwen in haar ogen, ze voelde dat we het goed met haar voor hadden. Ze liet toe dat we een riem om gingen doen en wilde mee naar buiten met haar vriendjes. Nu zijn we vier weken verder en het gaat goed met onze Jessy, ze wandelt mee, ze is blij en ontzettend lief voor de andere honden en onze katten. Wij zijn blij dat we van het Dan team zo'n goede begeleiding krijgen en dat ze Jessy aan ons hebben toevertouwd. We gaan heel goed voor haar zorgen en zijn super trots op haar !!!!!

Peter en Marianne 

 

Vlinder

We hadden al eens een Roemeentje geadopteerd via Dogasadoptions Nederland(Eliah) en we wilden heel graag ook eens via Dogsadoptions een hondje opvangen.

We waren via via al in het opvang circuit terechtgekomen en we hadden ons in de afgelopen twee jaar vooral gericht op de oudere en gehandicapte en daardoor vaak kansloze hondjes.
Maar nu wilden we toch heel graag ook eens voor Dogsadoptions opvangen omdat deze stichting zulk fantastisch en goed werk doet in een land waar het voor honden echt letterlijk een hel is.
We hadden een lijstje gemaakt met hondjes die voor ons gevoel goed in onze roedel zouden passen en toen we een telefoontje van Gwen(begeleidster van de opvanggezinnen) kregen dat ons favoriete opvangertje inderdaad bij ons in de opvang zou komen, waren we dol enthousiast.
Maar het lot had het anders beschikt en op het laatste moment werd dat geluksvogeltje geadopteerd en vroeg Gwen ons of we misschien Mariuca op wilden vangen.
Natuurlijk wilden we dat en toen we naar Mariuca’s filmpje en foto’s keken zagen we een heel vrolijk en zeer actief hondje en lachend zeiden we tegen elkaar dat we dit keer een vrolijk druk stuiterballetje in huis zouden krijgen.
En toen we je vol spanning op gingen halen van Schiphol, want ik kan je vertellen dat een opvanghondje net zo spannend is als dat je je eigen hondje ophaalt, viel het ons op hoe goed Dogsadoptions alles geregeld had! We kregen netjes ontwormingskuur en vlooienpipetjes mee voor ons opvangertje en er waren genoeg mensen om iedereen te begeleiden en te helpen met de honden. Een dikke pluim voor Dogsadoptions!

Toen we je op schiphol uit je reisbench haalden, was je veel kleiner en banger dan ik verwacht had.

Ik was erg vertederd door je lieve verschijning en eigenlijk voelde het als liefde op het eerste gezicht…. Je klampte je heel bang en onzeker tegen me aan en al je spieren waren gespannen en strak van angst.
In de auto op de terugweg naar huis, bleef je me maar aankijken met je grote bange oogjes en viel je uiteindelijk ontspannen op mijn schoot in slaap. Ik zei nog tegen mijn man: Dit zou wel eens een moeilijk afscheid kunnen gaan worden en dat bleek maar al te waar……!

De 1e dagen was je erg bang en zocht je een plekje achteraf waar je alles een beetje van afstand gade kon slaan. Ook was je nog veel aan het hoesten en was je erg verkouden van de barre kou uit Roemenie. Ik denk niet dat je het nog een week langer in die kou had uitgehouden…

Je kroop in elkaar als we te dicht langs je heen liepen en je schrok van alle huiselijke geluidjes. Van alles wat op een stok leek(bezem, vloer wisser etc), schrompelde je in elkaar en schreeuwde je het uit van angst. Dat je een hoop had meegemaakt was duidelijk en het idee dat iemand zo’n klein lief zieltje ook maar pijn zou kunnen doen deed me echt zo boos worden en ik wilde je het liefst voor altijd tegen de boze buitenwereld beschermen.
Na twee dagen durfde je steeds dichterbij te komen en werd je steeds vrolijker en vrolijker.
Je kreeg al snel liefkozend het troetelnaampje vlindertje omdat je heel de dag door aan het kwispelen was en dan niet alleen je staartje bewoog, maar je hele achterlijfje mee kwispelde waardoor je net een opstijgend vlindertje leek. 
Niet alleen wij waren erg gecharmeerd van je vrolijke en lieve karakter, maar ook ons Roemeentje Eliah vond je héél erg leuk. Mariuca of Vlinder zoals wij haar toen al noemden hing ook erg aan Eliah.

Zoals ons Roemeentje Eliah zich toentertijd vastklampte aan onze hond Oliver, zo klampte Vlinder zich vast aan Eliah. Nu was het Eliah zijn beurt om Vlinder te laten zien dat het niet eng was buiten en dat alles echt ok was. En na 3 dagen waren Eliah en Vlinder al zo onafscheidelijk dat ze altijd samen te vinden waren; spelen/ravotten/in één mandje dicht tegen elkaar aan in slaap vallen…. 
Kortom waar Eliah was, was Vlinder te vinden en andersom.
Eliah’s allergrootste vriend onze hond Oliver was verleden jaar overleden en we hebben toen al gezegd als er eens een opvangertje komt waar Eliah een grote klik mee heeft, dan mag die blijven….
En een echte liefde als Vlinder en Eliah uit elkaar halen kan toch echt niet…..
Dus na een week was de beslissing al gemaakt: Vlinder blijft en aangezien we al zo gewend waren aan de naam Vlinder is ook je naam gebleven…..
Dankjewel Dogsadoptions dat jullie dit prachtig lieve en vrolijke ‘meisje’ gered hebben!
Wij zullen goed voor haar zorgen en Vlinder net als Eliah met heel veel liefde en goede zorgen omringen!

Familie Verhoog

Mona

Opeens kwam daar de definitieve uitspraak in Roemenië: alle honden op straat mogen worden gedood nadat ze een aantal dagen in een gemeente asiel hebben gezeten.

We hadden Joey (Jolly van Dogsadoptions) al uit Roemenië gehaald, onze manke Nelis. We hadden ook al een grote herdershond en zo was het eigenlijk wel goed. Toen we echter hoorden dat de gevreesde wet er door ging in Roemenië hebben we niet lang hoeven twijfelen, ach, een hond erbij, dat past wel in huis. En de nieuwe hond konden we dan samen met Joey uitlaten, dus het was geen extra werk.
Sara stond op ons eerste keuze moment op de tweede plek, na Joey. We hebben alle honden nog een keer bekeken, want inmiddels was er alweer een heel stel bijgekomen. Maar Sara bleef op een staan, ze leefde op straat en liep nu groot gevaar. We hebben contact met de stichting opgenomen en ze kon gelukkig al snel naar Nederland komen, helaas zouden wij net op dat moment op vakantie zijn en dat konden we niet afzeggen. De vlucht van Sara werd twee weken uitgesteld en we hoopten dat ze niet gepakt zou worden. Gelukkig kon ze al snel naar een pension waar ze veilig was.
En toen was het zo ver, 3 november, de dag dat Sara aankwam. Er stonden veel 

mensen te wachten en er waren zelfs mensen speciaal voor Sara naar het vliegveld gekomen. Meteen toen we haar zagen was het een lieve, blije, zelfverzekerde hond en gek op mensen. Wat een knuffel en wat is ze mooi! Ze heeft veel weg van een Rottweiler, helemaal met die korte staart. We hebben haar aangelijnd en ze deed 
meteen of ze wist wat er van haar werd verwacht. Op het vliegveld hebben we haar omgedoopt naar Mona, van de pudding. Omdat ze best wel dik was en omdat we de naam gewoon heel leuk vonden.

Thuis aangekomen heeft ze nooit in huis geplast, ze was direct zindelijk. Ook kon ze binnen twee dagen al op commando zitten en ze werd grote vrienden met Joey. In het begin hield ze zich nog rustig, maar na een paard dagen was het ijs tussen die twee gebroken en renden ze achter elkaar aan door de kamer. Met onze herdershond kon ze het niet goed vinden, die snauwde ze altijd weg. Twee zelfverzekerde teven, dat is ook niet altijd succes. Gelukkig is onze herder geen vechtersbaas en bleef het bij dreigen. Ze tolereren elkaar nu over het algemeen, al wordt er soms nog een lip opgetrokken van Mona’s kant. Het gaat prima zo, al moeten we Mona soms even een halt toeroepen.


Mona was direct al verzot op Jasper, ze kruipt echt voor hem en doet alles wat hij maar vraagt. Mij vind ze ook heel leuk, maar Jasper is echt haar baas. Zodra ik ‘zit’ zegt, kijkt ze eerst even naar Jasper wat hij daar van vindt, maar als ik alleen ben luistert ze hartstikke goed. Inmiddels kan ze ook het commando ‘af’.
Ze is nog steeds gek op mensen en vooral op kinderen, precies zoals op de filmpjes op de website te zien is. Ze wil met iedereen op straat wel even knuffelen, al loopt ze ook heel netjes mee als we dat willen. De eerste paar weken durfde ze niet met ons te spelen, maar sinds ongeveer een maand gaat ze helemaal los. Ze gromt speels en bijt in je mouw, maar nooit hard. Ze is ontzettend voorzichtig en lief daarmee. Ook met honden op straat doet ze het ontzettend goed, ze snuffelt even en vindt het daarna prima om door te lopen.
Ze is helemaal ingeburgerd en heeft haar plekje in huis gevonden. Ze ligt het liefst de hele dag op de bank of bij je op schoot of ze speelt met Joey. Die twee zijn zo aan elkaar gewaagd! Soms merk je wel dat ze een straathond is geweest, ze is ontzettend slim en als het om eten gaat, is zij er als eerste bij. Al met al een geweldige, lieve, knappe en mooie hond. We kunnen alleen maar van haar genieten en we zijn ontzettend blij dat we haar deze kans hebben gegeven!

Groetjes Jasper en Lieke
En een snuffel van Rama (herder), Joey (Jolly) en Mona (Sara)

  Agnes

December 2013
Toen we een maatje zochten voor ons oude hondje Bruno(12 jaar) uit Fuerteventura, keken we eerst voor een senior hondje. Op verschillende sites gekeken, zo ook op DAN omdat we al wel goederen inzamelden voor sliedrecht. En daar zag ik de foto van Agnes en las haar verhaal. Het was liefde op het eerste gezicht.

Contact opgenomen met Diny en haar mijn verhaal verteld, ook over Bruno en dat we een vriendje voor hem zochten. Agnes verbleef in een gastgezin in Haarlem en nadat ik contact opgenomen had met Patricia en John zijn we naar Haarlem gereden om kennis te maken. Het klikte meteen zowel met ons als met Bruno en Aagje. Nog diezelfde dag is ze met ons meegegaan. Ze voelde zich meteen thuis, sliep de hele nacht in haar bench en at heeeeeel goed.

Ze is nu bijna een jaar bij ons, en het gaat prima. Ze houdt van wandelen in het bos en spelen met haar vrienden maar ook van lekker slapen samen met Bruno. Ze is pas 2 jaar, dus we hopen nog heel lang van haar te genieten.

Met vriendelijke groet,
Ruby Manuel

 

 

 



januari 2014

Bericht van Lyna!!

Ik wil even iets van me laten horen. Ik ben nu al een tijdje bij mijn nieuwe baasjes en Letta.
Op 29 september 2013 kwam ik aan op Schiphol, een hele belevenis. John en Martha werden mijn nieuwe baasjes en ik weet nu dat zij heel erg naar mij uitkeken. Op Schiphol wilde ik de bench niet uit omdat ik graag eerst de kat uit de boom kijk maar goed ik kon niet terug en als ik toen geweten had wat ik nu weet!

Letta vond het heel leuk dat ik bij haar kwam wonen, zij is eigenlijk mijn nieuwe zusje en wij kunnen het heel goed vinden met elkaar. In het begin vond ik alles wel een beetje eng,nieuwe geluiden en geuren, andere omgeving. Mijn baasjes begrepen dat wel en gaven mij volop de tijd om aan alles te wennen maar iedere keer als ik dan ergens aan gewend ben komt er weer een nieuwe uitdaging maar dat vind ik nu wel leuk!

Zo heb ik al heel veel honden ontmoet in mijn omgeving, dat waren al vriendjes van Letta en nu ook van mij. Omdat ik last heb van mijn heup moet ik het nu nog rustig aandoen met spelen maar we zijn bij de dokter geweest, die heeft foto’s gemaakt en hij gaat me beter maken. Daar kijk ik nu al naar uit want het is hier erg leuk!

Wat ik ook heel erg leuk vind, ik ben al op vakantie geweest naar Terschelling, dan moet je wel de zee over varen in een heel grote boot. Mijn baasjes waren een beetje ongerust of ik weer niet erg bang zou worden maar nee hoor, ik had al in een vliegtuig gevlogen dus die boot deed ik wel even. Letta, de kinderen van mijn baasjes Jasper en Linda en hun honden Bajka (die vind ik heel erg lief), Baloe (komt ook uit Roemenië) en Dribbel, gingen met ons mee. Samen ben je natuurlijk sterker en alles is dan veel leuker. Ik ben nu lid van een heel grote familie en wij zijn allemaal geadopteerd. Samen vormen we nu een echte roedel! Baloe is toch leuk ik kan heel fijn met haar spelen en is ook een echte grappenmaker, ze plast graag in een poel water, dat had ik een hond nog nooit zien doen. Letta en ik houden niet zo van water, we lijken wel op elkaar. Linda denkt dat Baloe en ik een soort hondendialect met elkaar spreken omdat wij op geheel eigen wijze met elkaar spelen. Het was toch leuk op Terschelling, ik was daar ook nergens bang voor en het rook er zo lekker naarkonijntjes en nog veel meer. Jammer dat ik nog aan de lijn moet lopen maar anders….! 
Wat ik ook leuk vind, iedereen vindt mij heel erg lief, mijn baasjes, Jasper en Linda, mijn hondenfamilie en bij het uitlaten kom ik allerlei andere baasjes tegen met hun honden die ook weer heel erg lief tegen mij doen. Ik heb het hier reuze naar mijn zin en gelukkig mag ik voor altijd blijven. Mijn baasjes kunnen mij echt niet meer missen. Ze zijn gek met mij :))
Zo nu ben ik even uitverteld. Later laat ik jullie nog wel weten hoe het verder gaat met mij.
Het vrouwtje roept mij en vraagt of ik mee wil naar buiten. Jaaaahh natuurlijk, dat wil ik
altijd wel!

Knuffels van Lyna 
Woeff!

December 2013


We hadden eigenlijk gepland om een weekend naar ons vakantiehuisje in Luxemburg te gaan toen we het telefoontje kregen dat we op zondag Dumy konden ophalen van het vliegveld!
Wat waren wij blij zeg. Gelukkig hadden we alles al gekocht dus dat hoefde we niet meer op het laatste moment te doen.

Eindelijk, het was zondagmorgen, tijd om te vertrekken! Wat waren wij zenuwachtig, zou ze ons leuk vinden? Hoe ziet ze in het echt uit? Van alles spookte er door ons hoofd. Wat nou als Fido (onze andere hond) haar niet leuk zou vinden? 

Aangekomen op het vliegveld duurde het nog een tijd voordat de hondjes kwamen. Na een hele hoop geduld kwam ze door de schuifdeuren de hal, ze zat samen met Totho in de kennel. Wat was ze schattig!!!

  Helaas mocht Dumy er nog niet uit omdat ze de hele reis erg spannend vond en ze had gegromd. Dat was een enorme domper. Uiteindelijk op de weg terug naar huis heeft ze de hele reis (2,5 uur) lekker geslapen in de bench en als ze wakker werd dan kreeg ze een lekker stukje rodiworst.

Eenmaal thuis aangekomen liep ze meteen netjes aan de rolriem door de tuin heen. Wat waren wij trots op haar omdat we ons hadden voorbereid op het ergste viel er een enorm pak van ons hart.

We hadden haar nog even niet voorgesteld aan onze andere hond en haar eerst even laten rondsnuffelen in de slaapkamer en haar lekker vlees gegeven en wat laten drinken.

Fido had het natuurlijk meteen door wat wij in de slaapkamer aan het doen waren en begon als een malle te piepen en te blaffen. Besloten om ze toch maar meteen kennis te laten maken en dit was liefde op het eerste gezicht! Alwéér een meevaller. Nu wisten we het zeker, met Dumy gaat alles goedkomen!

Nu twee maanden later is Dumy een echte wijze dame. 


Tussen haar streken door is ze echt heel lief. Ze is een enorm rustige hond, niet schuw naar andere mensen maar wel op haar hoede bij andere vreemde honden. Het liefst eet ze de bodem van haar voerbak op want van eten wordt ze helemaal gek! In de nacht is ze nog niet helemaal zindelijk maar gelukkig gaat dit ook steeds beter. 

Terwijl mijn ouders niet zo gecharmeerd waren van het idee dat we nog een hond erbij namen heeft ze het toch voor elkaar gekregen om ook hun hartjes te veroveren. Mijn ouders zijn dol op haar! Wie niet? 

                                      Samen met Fido is ze elke dag op oorlogspad!!

 December 2013

We waren al weer een paar jaar bezig met de vraag: Nemen we weer een hond en zo ja, welk ras. We hebben ooit een Ierse Setter gehad en wisten dus hoeveel tijd het vraagt een jachthond “tevreden te stellen”. Een aantal verschillende rassen passeerde de revue, maar we kwamen er niet goed uit. Maar waarom een rashond; waarom niet een hondje, dat al een leven(tje) achter zich heeft. Allemaal sites van asiels bekeken, maar het geschikte hondje kwam niet voorbij, dus verder gezocht bij “rescuehonden”. Zo kwam Geetje bij Dogs Adoptions Nederland terecht, december 2012.

Door het fotootje van Lexis en de beschrijving erbij (Lexis betekent “redder van mensen”, maar wie redt mij?, stond er) kregen we een klik en naarmate we erover praatten werd die klik steeds sterker.

Via Diny kwamen we bij het opvangadres terecht, waar Lexis sinds een paar weken was . Een leuk gezinnetje, drie jonge kinderen, twee eigen honden in een, in onze beleving piepklein huisje, maar het kon allemaal. Lexis was al ongeveer het twintigste opvanghondje, waarover ze de zorg op zich genomen hadden, fantastisch. Leuke mensen met het hart op de goeie plek.

Een afspraak was gauw gemaakt. Op 5 januari, wij naar Haarlem. Lexis was toen ca. 4,5 maand oud. Een klein, wat voorzichtig, maar opgewekt hondje. Zo bescheiden als ze zich in huis gedroeg, zo driest was ze in het veld, toen we met z’n allen een wandeling maakten op de voormalige vuilnisbelt. We waren verkocht; voor ons geen enkele twijfel meer. 

Na een korte vakantie in een warmer zuid- europees land konden we haar op 22 januari ophalen.

De eerste vier nachten heeft Geetje een matras naar beneden gehaald en haar ’s nachts gezelschap gehouden. Daarna was het niet meer nodig; ze begon haar plekje te vinden, meestal pal voor de buitendeur. Een sterke verlatingsangst bleek daar debet aan te zijn.

Ons direct opgegeven voor een basistraining, waar we begin februari al terecht konden. Lexis heeft daar veel geleerd, maar wij nog meer, waaronder positief gedrag belonen en ongewenst gedrag negeren en consequent zijn, maar dan ook echt en altijd. We passen het nog steeds toe en het gaat super. Overal waar ze los mag lopen, doen we dat, omdat ze gehoorzaam is, behalve… als er  konijntjes in de buurt zijn. Wat is er nou mooier dan ergens heel hard achteraan hollen en net zo lang doorgaan tot zo’n beestje in z’n hol verdwenen is, want pakken doet ze ze niet. Ermee “spelen”  is veel leuker.

Ze is wendbaar en razend snel. Usain Bolt zou op de 100 meter sprint tegen haar geen schijn van kans hebben. Ook zwemt ze als de beste; ze zou op de vijftig meter vrije slag een prima sparringpartner (kunnen) zijn voor Naomi Kromowidjojo. Alleen op de vlinderslag moet ze nog wat meer oefenen. En dan te bedenken, dat ze, toen ze de eerste keer een poot zette in 1 cm diep water een bek trok van “uh, uh, dit is niks voor mij” en er gauw vandoor ging.

Ze wordt per dag ruim twee uur uitgelaten op plaatsen waar ze los mag lopen; ’s morgens is dat bijna altijd samen met haar “grote” vriend Daantje, een ruwharige teckel van het, inmiddels onzijdig, manlijk geslacht. Die twee ravotten wat af. Gewoon een genot om mee te maken. Ook naar andere honden is ze heel sociaal en wil graag spelen; vooral rennen en dan bij voorkeur vooraan, met een houding van “zie me maar te krijgen”. Alleen Duitse herders heeft ze wat moeite mee, omdat er maanden geleden één was, die z’n eigen onzekerheid op haar wilde botvieren. Dat heeft haar m.n. bij dit ras wat onzeker gemaakt en dat moet je nu juist bij dit ras niet tonen, hebben we ons laten vertellen. Maar,….het gaat steeds beter, naarmate ze ouder wordt. Ze kan zo af en toe, als het nodig is, haar tanden goed laten zien, met de punt van haar staart ongeveer in haar nek. Prima!

Dat ze misschien in de natuur geboren is, maar er zeker een tijdje in heeft geleefd, is nog goed te zien: Ze graaft in de tuin haar eigen schuilplekjes onder de coniferen en verstopt regelmatig lekkere hapjes, zoals gedroogde pens, ergens, om dat dan later, als het soepel geworden is, weer op te graven, de geur in haar vacht op te nemen en het daarna te verorberen. “De natuur mot s’n beloop hebbe”, zei een conférencier ooit en daar hebben we dan maar mee te leven.

We kunnen een verhaal maken van nog drie kantjes, dus laten we ons hier maar beperken tot nog een paar specifieke zaken over  Lexis: ze is bijna 11 kg “zwaar” en 49 cm hoog, dus superslank en dat blijft ze vermoedelijk nog lang, want ze is zeer bewegelijk en eet alleen als ze trek heeft, ze is heel slim, speels, zeer aanhankelijk, controlfreak, schrikkerig, waakhond en jachthond tegelijk, gevoelig, opgewekt en blij. Er gaat geen dag voorbij of ze bezorgt ons minimaal één keer een big smile op ons gezicht. Hier kan o.i. geen hondenras tegenop. Waarvan akte!

Kortom: voor ons een lot uit de loterij en niet meer weg te denken. 

We zijn er intens gelukkig mee!


December 2013

In maart 2013 ben jij, Allistar, per vliegtuig naar Nederland gekomen. Je kwam in een gezin die op dat moment eigenlijk teveel honden had, dus werd ons gevraagd of wij jou zouden willen opvangen. Wat was je toen nog klein!

Hartstikke nerveus ging ik je halen. Mij viel op dat je het erg moeilijk vond om door nieuwe poorten en deuren te gaan. De eerste week lag je onder een tafel in de keuken. Het is ook nogal wat, weg bij alles wat je vertrouwd was. Omdat we zelf de ervaring hebben dat het goed is om honden los te laten hebben we bij de eerste wandeling je riem al laten vallen. Omdat je nog niet zo heel snel was durfde ik dat wel aan. Daarna ben je gewoon met onze andere 3 honden altijd los aan het lopen in de bossen. Je bent nog nooit weggelopen. Afgelopen zomer toen er ook weleens mensen aan het water lagen heb je weleens een zak chips gestolen. Lekkernijen zijn echt aan jou besteed.
Na een aantal dagen hoorde je al helemaal in de roedel, en zelfs Jolie onze Border Collie die niet echt vrienden heeft om mee te spelen (speelt liever met een bal) vind het heerlijk om met jou een potje te stoeien. Zo leuk om te zien. 
Buiten met andere honden stelde je je de eerste maanden heel afwachtend op. Nu ziet het er heel anders uit, je bent gewoon op zoek naar hondenvrienden om heerlijk mee te crossen, en hard rennen dat kan je wel. Een topconditie, de andere hond is uitgeput en jij hijgt nog niet eens. Daar lopen we dan in de bossen, met 3 raszuivere border collie's en iedereen is altijd het nieuwsgierigst naar jou. Je bent een flinkerd, ik denk dat je met gemak de 40 kilo kan aantikken op de weegschaal.
We hebben best snel een telefoontje gekregen van mensen die jou wel zouden willen adopteren. We hebben gauw besloten om jou lekker bij ons te houden. Je glimt als een spiegel, houdt van knuffelen, je bent zachtaardig en je zoekt nooit problemen op. Dit verhaal vertel ik vooral omdat er nu van alles aan de hand is in Roemenië, en dit is een succesverhaal.
Duke, je bent een schat van een hond.

Dit is niet het verhaal van één Happy Ending, maar van vier!!!!

 Foxy  Olive  Jane  Bob 

November 2013

Toen ruim 2 jaar geleden onze hond Cady overleed wist ik eigenlijk al heel snel dat ik graag een nieuw hondje wilde. Na een nare ervaring met een pup die, zoals achteraf duidelijk werd, van malafide broodfokkers afkomstig bleek, ernstig ziek was en overleed, heb ik me heilig voorgenomen dat niemand maar dan ook echt niemand ooit nog één cent aan mij zou verdienen over de rug van een hondje. En dus besloot ik, toen ik over het eerste en heftigste verdriet heen was, dat ik vanaf nu alleen nog een asielhondje wilde. Dat ik, in plaats van veel geld uit te geven aan een fokker, dat geld wilde besteden om er andere honden mee te kunnen helpen.

Zo begon een zoektocht naar een nieuwe hond. Het stond voor ons vast dat het een jonge pup moest zijn.Mijn man en ik werken allebei en hebben een druk leven. De nieuwe hond moest met mij mee kunnen naar mijn werk en moest ook mee kunnen naar familie en vrienden. Een jonge pup die alles nog moest leren en makkelijk aan nieuwe en verschillende situaties kon wennen was voor onze de beste optie.

Door het Roemeense hondje Foxy van mijn vriendin Ina (door haar dochter uit Roemenië meegenomen nadat ze het als heel jonge pup had gevonden toen ze er vakantiewerk deed) kwam ik op het idee om te zoeken naar mogelijkheden om een hondje uit Roemenië te adopteren. Zo kwam ik op de site vanDogs Adoptions Nederland terecht.

Omdat ik zeker wilde weten dat het om een stichting ging die zich echt om de dieren bekommert, heb ik het halve internet afgestruind  om uit te zoeken wie er achter zat en of er nergens negatieve reacties over te vinden waren. En ondertussen elke dag naar alle beschikbare hondjes gekeken...

En toen ik er van overtuigd was dat ik met een goede organisatie te doen had die zich werkelijk inzette voor de hondjes, was daar opeens Olive die met haar moeder en broertjes en zusje in Boekarest was gevonden door Claudia Dumitru. Toen ik haar foto zag, net 5 weken oud, met dat kleine zwarte koppie en die grote bruine kraalogen, wist ik het direct: dit is mijn hondje!!

Direct de eerste nacht al was het alsof ze altijd al bij ons gewoond had. De eerste 5 minuutjes in de bench (die we naast ons bed hadden gezet) piepte ze, daarna viel ze in slaap en hebben we haar niet meer gehoord tot de volgende ochtend de wekker ging.

Zo makkelijk als het die eerste dag en nacht ging, zo makkelijk is het daarna ook verder gegaan. Pebbles, zoals wij haar hebben genoemd, bleek het meest makkelijke hondje te zijn dat je je als baasje maar kan wensen. Makkelijk met andere honden, met onze katten, vindt autorijden prima, houdt van lekker ravotten maar gaat net zo makkelijk uren in een hoekje liggen slapen. Ze is een enorme kroelkous en ligt graag bij mij op schoot.

Ze is een nog grotere slaapkop dan ik en heeft nog meer moeite dan ik om 's ochtends uit bed te komen. Dus vroeg op omdat de hond er uit moet is er niet bij, het is eerder zo dat ik haar wakker moet schudden.

Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder en kunnen we ons ons leven zonder haar niet meer voorstellen. Ze gaat 3 dagen in de week naar dagopvang in een hondenpension vlak bij ons om de hoek, waar ze het geweldig naar haar zin heeft, en de andere dagen gaat ze met mij mee naar mijn werk. Op kantoor is iedereen gek op haar, ze heeft al mijn collega's om haar kleine pootjes gewonden. Ze weet precies bij wie ze wanneer terecht kan voor een koekje, een knuffel of een robbertje stoeien. Toen eind vorig jaar de ouders van Ina ook graag een nieuw hondje wilden hebben, hebben we, inmiddels in de ban van de Roemeense hondjes, samen op de site van DAN gezocht naar een hondje dat voor hen geschikt zou zijn.

De keus viel op Jane, die al in Nederland in de opvang zat bij Marijke en Evelyne. Het was liefde op het eerste gezicht tussen kleine Jane en haar nieuwe baasjes; ze maken lange wandelingen met haar en een groot deel van de rest van de tijd ligt ze om beurten bij hen op schoot. Ze wordt enorm in de watten gelegd en heeft eindelijk haar gouden mandje gevonden.

Bij vreemden kan ze soms nogal fel uit de hoek komen, als die te druk en luidruchtig op haar af komen. Maar wat wil je ook, als je zo veel meegemaakt hebt als zij.

Bij Marijke en Evelyne zat ook Bob in de opvang. Toen Ina en haar man Jane gingen ophalen om haar naar haar nieuwe baasjes te brengen, viel hij als een blok voor de charmes van kleine Bob, net 5 maanden oud. 

Ina besloot dat er best nog een hondje bij kon in hun gezin en heeft een week later samen met mijn man Bob opgehaald als verjaardagscadeau voor haar man. 

Bob is omgedoopt naar Bo en is, zo mogelijk, een nog grotere kroelkous dan onze Pebbles. Ook is hij zo mogelijk nog makkelijker dan Pebbles. Hij is rustig en lief, ligt het liefst bij je op schoot en is een echte allemansvriend.

Foxy, Pebbles, Jane en Bo zijn dikke vriendjes. Ina en ik wonen bij elkaar om de hoek en maken heel regelmatig lange wandelingen met onze 3 kleine Roemeense 'hooligans' zoals we ze liefkozend noemen. Ze ravotten heel wat af met elkaar. Jane komt regelmatig logeren bij Ina en gaat dan uiteraard gezellig mee. Ze is een stuk ouder dan de andere hondjes, maar ook zij speelt nog vrolijk mee!

Ze zijn dankbaar, vrolijk en gelukkig en hebben hun gouden mandje gevonden. Niet één happy ending dus, maar drie (of eigenlijk zelfs vier, want ook Foxy heeft, hoewel niet via DAN, haar gouden mandje gevonden)!

De vrijwilligers van Stichting Dogs Adoptions Nederland en de asielhouders en andere opvangers in Roemenië zetten zich met hart en ziel in voor het lot van de Roemeense straathonden. Ik heb diep respect voor de passie waarmee zij hun werk doen en voor hoe zij, ondanks alle ellende die ze meemaken en alle tegenslagen en tegenwerking die zij ondervinden, telkens weer de kracht vinden om er mee door te gaan.

Ik ben Claudia Dumitru en Dana Puscoci eeuwig dankbaar dat ze onze Pebbles hebben opgevangen toen ze haar in de ijskoude Roemeense winter vonden met haar moeder en nestgenootjes, en Dogs Adoptions Nederland omdat zij er voor hebben gezorgd dat ze ter adoptie aangeboden kon worden en bij ons is terechtgekomen. Dank jullie wel!

Ook namens Ina en haar moeder bedankt voor al jullie goede werk. En uiteraard van alle hondjes een dikke knuffel!

Joyce Vergoed


Paky

Op 19 april 2012 is Lucky (Frumuchica) bij ons komen wonen, in het begin nog wat schuchter en afstandelijk. Nu uitgegroeid tot een vrolijk en enthousiast, speels hondje.
Afstandelijk nog steeds een beetje, maar na alles wat ze heeft meegemaakt in Roemenië, niet zo verwonderlijk. Ze kan op de meeste plekken lekker los banjeren door het hoge gras, door de duinen en op het strand.
‘s Morgens springt ze soms op bed en ligt dan parmantig tussen ons in. Kortom een heerlijk, lief knuffeltje die we niet meer kunnen missen! Toch geeft het ons een triestig gevoel dat we haar niet altijd begrijpen, vooral als ze stilletjes in haar mandje gaat liggen of onder het bed.Daardoor kwamen we op het idee om een speelkameraadje erbij te adopteren, als extra gezelschap en om Lucky te stimuleren.

We hebben erg getwijfeld aangezien Lucky erg op zichzelf is, en misschien geen andere hondjes duldde. Samen met Dogs Adoptions Nederland hebben we verschillende hondjes overwogen en uiteindelijk vielen we voor Paky. De foto’s en de beschrijving spraken ons erg aan en we besloten hem te adopteren. De verschrikkelijke slachting van straathonden in Roemenië was inmiddels ook in volle gang, en dat heeft ons besluit ook enigszins beïnvloed. Hoe sneller we Paky hierheen konden halen, hoe beter.

Op 29 september 2013 kwam Paky aan op Schiphol, eindelijk konden we hem in onze armen sluiten. We waren gelijk verkocht door zijn lieve en knuffelige aard.

Zoals verwacht ging de kennismaking tussen Lucky en Paky erg moeizaam, het ging met veel gestoei en soms gegrom gepaard. Paky is een kampioen charmeurtje en een knuffelaartje eerste klas, er zit totaal geen agressie in dat beestje. Behalve soms naar andere reutjes, daar wil hij nog wel eens flink fel op reageren. In ieder geval heeft hij een heel ander karakter dan Lucky. Lucky heeft helaas ook meer meegemaakt en is daardoor een beetje getraumatiseerd en afgestompt.

We geven Lucky en Paky de tijd en de ruimte om aan elkaar te wennen, en we zullen er alles aan doen om ze het leven te geven wat ze verdienen: een warm nest, lekker knuffelen en vooral heel veel liefde en respect!

Groetjes,
Richard & Ron

Breugel, 5 augustus 2013

Bonita, nu Loetje, is 20 mei aangekomen op Schiphol.

Mijn man en ik hebben altijd asielhonden gehad.  Dit is de eerste keer dat we op afstand een hond adopteerden. Ik was er wat onzeker onder. Dit omdat over haar voorgeschiedenis niets bekend was, ze was recent gevonden. En ik niet in het echt kon zien wat voor karakter en energie niveau ze had. Van Bianca kreeg ik goede en eerlijke informatie, dus toch gekozen voor dit hondje en daar was ze dan. 

Wat flexibel zijn honden. Want van vermoedelijk een stadse zwerfhond, het leven in huis niet gewend, heeft Loetje zich snel aangepast aan ons huishouden. Ze heeft geleerd aan de riem te lopen en is zindelijk.

In Roemenië was ze aangevallen in het asiel door andere honden. De wonden en hechtingen die ze hierbij opliep  zijn  goed genezen.

Ze kan het prima vinden met onze grote hond Zeus. Loetje kijkt hoe hij dingen  doet en  doet het na. Onze oude kat vond ze in eerste instantie spannend en leuk om achterna te zitten. Nu liggen ze tegen elkaar aan op de bank te slapen. Loetje is mentaal en fysiek snel. Ze sprint door het kattenluikje, klimt, springt en loopt als een speer over muurtjes en schuttingen. Eten is voor haar niet veilig. Ze weet nu dat het niet mag maar als ze de kans ziet pakt ze alles wat enigszins eetbaar is. Je merkt dat ze heeft moeten overleven. Mannen met reflecterende hesjes, bezems, wandelaars met stokken, daar is ze nog steeds bang van.

Het is een slim ding en een schat. Je kan niet anders dan veel van haar houden. Ze geniet van boswandelingen en gaat graag mee. Na enkele weken de kat uit de boom kijken ging ze ook spelen met Zeus, andere honden en met voorwerpen. Ze luistert prima. Ze is dapper, slim en aanhankelijk.

Loetje slaapt in de mand naast ons bed en iedere ochtend wacht ze enthousiast tot we uit bed komen. Ze zit stilletjes te kijken terwijl haar staart als een propeller rondjes draait. Je krijgt er goeie zin van.   

Mijn moeder is dement en verblijft in een verpleeghuis. Loetje gaat eenmaal in de week mee en ligt op schoot bij diverse mensen.

Ze wordt dan flink geknuffeld en ze laat het zich allemaal prima aanleunen. 

Loetje is een fijn hondje en wij zijn  blij met haar. 

                                         

Mensen van DAN, chapeau! Jullie doen goed werk en vormen een betrouwbare organisatie. 

Hartelijke groeten van Peter en Joos.


02-09-2013

Hoi allemaal !

Het werd wel eens tijd om een stukje voor jullie te schrijven over Pinky, nu Bowie. Ik ben Selina. Al 2 jaar geleden was ik aan het overdenken om een hondje te nemen. Ik heb mijn hele leven met honden in huis geleefd dus toen ik op mezelf ging wonen begon ik al heel snel de gezelligheid en warmte daarvan te missen. Het laatste hondje wat we thuis hadden was toen ook net overleden en daar was ik heel erg lang verdrietig over. Dat was voor mij ook heel lang de reden om geen hond te nemen... alleen al omdat je er ooit afscheid van moet nemen. Maar een jaar geleden begon het bij mij te kriebelen. Ik wilde een hondje. Mijn situatie qua werk en huis liet het ook toe. Ik heb een eigen bedrijf dus kan mijn eigen uren indelen en heb 3 parken praktisch om de hoek. Ook heb ik een tuintje achter (klein maar fijn).
Dus het zoeken was begonnen. Ik wilde heel graag een hondje uit Roemenië adopteren. Ik ben zelf 2 keer in Roemenië geweest en had daar zoveel straathonden gezien en de meeste waren zo verwaarloosd, maar zó lief! Zo dankbaar voor een aai over hun bolletje.
Via een vriendin kreeg ik jullie website door en kwam al vrij snel op het profiel van Pinky. Ik was meteen verliefd. Natuurlijk had ik zijn beschrijving ook gelezen, over zijn pootje. Ze wisten nog niet precies wat er aan de hand was maar dachten dat er waarschijnlijk een peesje was gebroken. Er zou geld worden ingezameld voor een operatie. Wat geweldig dat het benodigde geld binnen een paar dagen binnen was. Ik kon het niet geloven! Pinky zou 19 mei naar Amsterdam komen! Die dag op schiphol, toen hij uit zijn bench stapte was ik zo gelukkig! Ik tilde hem op en binnen een paar minuten werd hij rustig en voelde ik zijn hele lijfje ontspannen. In de auto terug naar huis is hij in mijn armen in slaap gevallen.
Eenmaal thuisgekomen wilde hij alleen maar knuffelen maar hij was vooral ook ontzettend moe. Hij sliep vrijwel hele dagen... veel blaffen en schoppen in z'n slaap. Hij had waarschijnlijk nogal wat te verwerken. Uitlaten was nog een beetje eng, vooral auto's. Maar hij was helemaal dol op fietsen! In het mandje voorop met zijn neus in de wind is nog steeds één van zijn lievelingsdingen! Na 2 weken zijn we naar de Rashof gegaan voor zijn pootje. Uit de röntgenfoto's bleek dat Bowie hoogstwaarschijnlijk is aangereden want de zenuw in zijn poot had een zware oplawaaier gehad waardoor zijn voetje over de grond sleepte, maar zijn bekkenbot aan de andere zijde was ook gebroken geweest. Allemaal wat anders dan we in eerste instantie dachten.
 
Het lamme beentje amputeren kon daardoor niet meer omdat zijn goeie achterpootje dan teveel belast zou worden.In overleg met de Rashof en Ton hebben we besloten om een mooie brace te laten maken voor Bowie. 
Speciaal voor zijn afwijking. Deze braces worden speciaal op maat gemaakt zodat Bowie weer normaal op zijn voetje kan lopen. Nu doen we hem elke keer als we gaan wandelen een siliconensokje om en dat gaat voor zover perfect. Hij loopt, rent en speelt met andere hondjes. Hij schijnt er totaal geen last van te hebben. Met een mooie brace zal dat ontgetwijfeld nóg veel beter gaan. We gaan binnenkort een afspraak maken voor het maken van de brace voor Bowie. Erg spannend allemaal! Bowie is zo'n vrolijk hondje geworden. We gaan naar veel verschillende plekken en parken en hij vindt het allemaal fantastisch. Het strand is zijn favoriet!
Hij scheurt door het water en steekt zijn neus overal in en aan het einde van zo'n dag als we samen op bed liggen is hij zo dankbaar. Het liefst ligt hij dan de hele avond tegen me aan en mag ik niet stoppen met aaien...dan bijt hij na een paar seconden héél zachtjes in mijn vinger zo van:"Hey! Ben je nou gek geworden? Doorgaan jij! ". Ja hij heeft wel echt een eigen karaktertje! 
Bowie is een wolkje geluk en we zijn zo ontzettend blij met hem. We willen iedereen daarom ook ontzettend bedanken voor het doneren voor de "operatie", nu waarschijnlijk de mooie brace, en natuurlijk ook DAN voor het mogelijk maken van dit alles. Niet te vergeten ook natuurlijk de Rashof! We hebben heel veel steun en goeie tips gekregen. Als de brace eenmaal klaar is zullen we zeker nog schrijven en meer foto's plaatsen!
Iedereen alsnog super bedankt! 
Groetjes, Selina

28-06-2013

Alana (profiel)

Alana kwam in maart 2012 naar Nederland en werd in een gastgezin geplaatst. Ze zat daar net een paar dagen toen we haar op de site van DAN zagen. Ze sprak ons meteen erg aan! We hebben een bezoekje gebracht bij het gastgezin en daar bleek dat het direct tussen ons klikte (foto rechts); dat vonden we heel bijzonder! We hebben toen onmiddellijk besloten haar te adopteren.

Alana kwam in Roemenië uit een dodingsstation en was erg verzwakt. Ze kon maar korte stukjes lopen; als we bij het uitlaten stopten dan ging ze na een minuut op de grond liggen. Ze schrok erg van fietsers en scooters, maar gelukkig raakte ze niet in paniek en herstelde zich daarna snel. Na een periode van rust en regelmaat kwam ze uit haar schulp. Ze toonde haar blijdschap, voelde zich helemaal thuis en vertrouwde ons volledig. Mensen die wij tijdens het uitlaten tegen kwamen keken hun ogen uit dat Alana zo snel een stabiel hondje was geworden. Ze waren daar echt verbaasd over!

Toen ze eenmaal aangesterkt was, vertrouwd met haar omgeving en onze dagelijkse rituelen kende, zoals bij thuiskomst na het boodschappen doen stiekum een broodje "pikken" uit de tas! zijn we regelmatig met haar op pad gegaan om haar aan alles te laten wennen.

Haar eerste uitje was een bezoek aan een tuincentrum. Kwispelend liep ze rond en vond alles heel interessant! Zittend in een winkelwagen rondrijden vindt ze ook heel leuk. 

Een paar uurtjes alleen thuis zijn is geen probleem. Meenemen in de auto gaat ook goed. Meenemen uit eten: ze gaat gewoon onder tafel liggen! Als we gaan fietsen dan is ze niet meer te houden want dan mag ze mee in de fietskrat! Dat vindt ze helemaal geweldig! Lekker zittend voorop geniet ze van de omgeving. En als ze het allemaal wel gezien heeft dan gaat ze lekker (als een poes) in een rolletje liggen! Ze vindt het ook fijn om even een stukje naast de fiets te lopen om "de benen" te strekken. Ze loopt dan aan de lijn in een mooie rustige pas. Ze pikt alle nieuwe dingen direct op: het lijkt wel of ze weet wat de bedoeling is!

In september is ze naar de hondentrimster geweest om geschoren te worden. Dat heeft ze allemaal rustig ondergaan. Toen het scheren gedaan was en ze weer op de grond stond leek het wel een jonge hond, zo blij was ze dat ze verlost was van haar lange vacht!

Alana heeft terrierbloed in zich! Als ze een konijnenspoor ruikt of een konijn ziet dan is ze haast niet meer te houden; het jachtinstinct komt naar boven. Goed om te weten! Ze heeft ook een klein veldmuisje te pakken gekregen èn opgegeten!!. Ze staat ook altijd heel interessant te kijken en te luisteren naar een molshoop; leuk om te zien!!

Vlak bij ons huis hebben we een bos waar de honden los mogen lopen. Als er meerdere honden tegelijk zijn dan is ze onzeker. Als we haar dan aan de lijn doen dan voelt ze zich veiliger en loopt netjes met ons mee.Maar als er geen honden zijn dan is ze in haar element! Ze loopt dan lekker te snuffelen, te rennen en met een stukje hout te spelen! En als er dan een hondje van haar formaat langs komt dan wil ze daar ook nog wel eens kort mee spelen!

Alana is een stabiel hondje geworden, die haar vrolijkheid elke dag weer aan iedereen toont! De tekst die vorig jaar op de site bij haar vermeld stond is helemaal uitgekomen: het is een vrolijk meisje met een schattig kwispelkontje!! We hopen dat ze heel oud bij ons mag worden.
 
We zijn blij dat er zo'n goede stichting is als Dogs Adoptions Nederland!!
 
Hartelijke groet,
Corrie en Johan 

    13-05-2013        
Pufy 
nu Frenkie 
is al weer ruim een jaar bij ons in Nederland...

pu

Het gaat enorm goed met hem; hij is nu ruim anderhalf jaar oud en uitgegroeid van een onzeker, bang ventje tot een zelfverzekerde levensgenieter, charmeur, clown en relaxte dandyboy! Kortom een hond waar ik, en iedereen om hem heen, enorm van geniet!

              pu

pu

Sinds een kleine twee maanden heb ik een vierde hond er bij; een galgo dame uit een Spaans asiel. Ben zo blij en dankbaar dat ik in de gelegenheid ben om "mijn" honden zo gelukkig te zien, zeker na zo'n zware periode in hun leven!
Ik blijf DAN vol interesse volgen, oa via facebook. Helaas zijn 4 honden het max om praktisch aan te kunnen. (Mijn hart is groot genoeg...)

Keep on the good work!!

pu

                      Warme groet van Annemiek Seldenthuis, Frenkie, Sjors, Deido & Olivia

13-05-2013
                                        Lucky, een toppertje!!!                                        

lu

Op 10 maart 2013 hebben we hem opgehaald bij het gastgezin in Gouda (Natasja en Jan). Lucky was toen ca. 45 cm hoog en woog 19 kilo. Inmiddels is Lucky ruim 10 maanden en loopt ie tegen de 60 cm en weegt al meer dan 22 kilo. Toch oogt hij soepel en beweegt licht en elastisch! Het is een scheet van een hond. Weet zijn plaats en is goed met grote en kleine mensen. Na een week of twee begon ie zich meer en meer te laten ‘zien’ en we genieten van een zelfbewuste, maar niet dominante hond. En een vrijkont, niet te filmen. Het liefst kruipt ie in je, wat een heerlijke momenten. Tot op heden gaat het ook met andere honden heel goed. Als we wandelen in de vrije natuur hier in Drenthe, dan kan hij lekker zijn energie kwijt, speelt en rent vrijelijk met andere honden en neemt afstand als hij bemerkt dat hij minder ‘welkom’ is. Hij kán blaffen, maar doet dat weinig.lu

We zijn wel direct begonnen met de basale opvoedingscommando’s, en we merkten dat het gastgezin (dank!!) daar ook al een goede start mee had gemaakt. 

Hij blijft keurig zitten als de klep van de kofferbak opengaat, hij volgt goed aan de lijn, komt voor en aan de voet etc. Hij staat dus al redelijk goed onder appèl, behalve als ie een kat ziet of een vogel op een akker....  Daar moet je, als je Lucky heet, beslist en tomeloos achteraan. Okee, dat weten we dan....

Sinds drie weken is er plaats op de basistraining op de hondenschool. Wát een indrukken voor hem, die eerste keer. Zijn oren flapten alle kanten uit en hij was na een half uur al vrijwel uitgeteld...  Met name al die geurtjes.... Lucky leeft voor/met zijn neus. We denken dat we op termijn wel met hem gaan speuren of zo.

Verder is het een lekkere puber. Als hij de kans krijgt dan paradeert hij trots en ondeugend met een gestolen sok, en hij heeft een bh-tje al omgetoverd tot een kanten lingeriegeval.

lulu

We nemen hem overal mee naar toe en hij voegt zich geweldig. Eergisteren moesten we meewerken bij de inrichting van een tentoonstelling in een galerie. Na wat snuffelen en scharrelen, heeft ie braaf aan de lijn gelegen met een speeltje. Het lijkt erop dat ‘erbij mogen zijn’ gewoon goed werkt. Hij kan inmiddels ook zo’n twee uur alleen zijn. luUiteraard zijn ook mindere momenten: het aanrecht is een bron van verleiding en een tartaartje was zomaar verdwenen.... en we ontdekten achter een heggetje in onze tuin een ‘gat’ van het formaat schuttersputje..... Tja.

Voor ons is Lucky de mooiste en liefste mix van de héle wereld!

Bye bye Romania !!!

Trotse baasjes Hans en Betty Smit, Nieuw Buinen

30-03-2013                                 WYTSE

Zes december 2009 krijgen we onze eerste DAN hond; Roti. Bij ons heet hij voortaan Hessel. Ondanks  zo’n 50 jaar honden is de opvoeding van Hessel best een kluif maar het komt allemaal prima in orde. Van een lastig pubertje verandert hij in een geweldig lieve makkelijke hond. In tja “nobody is perfect” natuurlijk.

Mijn hele leven heb ik altijd één hond gehad. De gedachte aan een tweede hond is nooit serieus in ons opgekomen. Maar ineens staan daar de foto’s en filmpjes van Olly op de site en ik ben direct totaal verkocht. Ik wil dit kleine bange kereltje het allerliefst door het scherm heen pakken en een veilig plekje geven! Precies op dat moment verschijnt het verhaal van Chantal en Davy op de site. Haar overkwam hetzelfde en zij waagde met succes de sprong. Dat happy-end verhaal is het laatste zetje dat ik (misschien?) nodig heb.

Zo komt Olly op 18 september 2011 op Schiphol aan. Als opvanghondje maken we elkaar eerst nog wijs… Maar natuurlijk gaat hij nooit meer weg! We komen er zelfs achter dat het veel leuker is om 2 honden te hebben. Hessel en Wytse(zoals Olly nu heet) zijn dikke maatjes en ravotten dagelijks langs het strand maar vinden het ook heerlijk om te luieren. Omdat (bijna) iedereen Wytse zo’n lelijk hondje vindt heb ik het liedje 'Ugly Dogs' onder het filmpje gezet:

 Maar zelf vind ik hem prachtig! Mensen zien allerlei cartoonfiguurtjes zoals bijvoorbeeld Stich in Wytse terug. Wat je ook van hem vindt; het is in ieder geval geen doorsnee hondje en heerlijk knuffeltje. Wij zijn héél blij met onze DAN hondjes!!

wytse

Groetjes,
Brigit, Hessel en Wytse


17-03-2013               Sonia

so

Sonia (Sonja) is sinds december 2012 bij Santo (ons Kooikerhondje) komen wonen, Ze zijn dikke maatjes en kunnen geen moment meer zonder elkaar. Vanaf het eerste moment heeft ze onze harten gestolen. Of Sonia met katten om kon gaan, we hebben er 4, wisten we niet toen we haar meenamen maar ook dat is geen probleem voor Sonia, ze is een schat voor hond, kat, mens en zo'n heerlijke kroel. 

De eerste nachten heeft ze alles bij elkaar geblaft en gepiept toen wij naar boven gingen maar dat ging langzaam over, als we nu naar bed gaan volgt ze Santo de bench in (die open blijft) en gaan ze samen slapen. Als we opkomen 's morgens liggen ze nog steeds heerlijk 'kont aan kont' te slapen.Maar het is ook een boef....Sonia heeft nog wel echt het zwerfhondje in zich, we kunnen niets op tafel, ook niet op de eettafel, laten staan want mevrouw pikt het. Dus 's avonds de tafel dekken voor het ontbijt de andere dag zit er niet meer in want de eerste nacht heeft ze een half brood weg zitten werken samen met Santo, want ja als het toch al op de vloer ligt, eet Santo natuurlijk graag mee. Ze heeft rond de kerst chocolade gegeten en konden we met spoed naar de dierenarts, gelukkig is dit alles met een sisser afgelopen.

Ook sloopt ze graag de boel als we even niet thuis zijn, zo is er al een etui met inhoud tussen mevrouw d'r kaken belandt en zo ook mijn bril, handschoenen en sloffen. Ze krijgt dan een standje en gaat meteen op haar rug maar ze heeft van die enorm lieve trouwe hondenogen waarmee ze sorry kan 'zeggen', lang boos zijn lukt dan echt niet. Dus nu alles wegbergen, voor haar veiligheid en voor het behoud van onze spullen.

so

Ze speelt graag de baas over Santo en wijst hem terecht als het even niet gaat zoals mevrouw wilt. Ook pakt ze het speelgoed af van Santo en 'bewaakt' dit dan, natuurlijk grijp ik dan in om haar duidelijk te maken dat dit geen goed gedrag is.In het begin hebben ze 1 keer gevochten om hun eten, de bakjes stonden iets te dicht op elkaar, nu eten ze ieder aan 1 kant van de keuken en dat gaat prima.Ze heeft leren zitten, het af gaan en keurig wachten tot ze mag eten op commando en ook het netjes aan de riem naast je lopen doet ze perfect. Ze leert graag en snel. Ze loopt nu ook los buiten en ze luistert prima, ook heeft ze aan Santo een heel goed voorbeeld en volgt hem in alles. Alleen als ze de geur van een vogel of konijn in haar neus krijgt gaat ze ervoor, zo heeft ze al een waterkip te pakken gehad helaas.

Sonia hoort bij ons en bij Santo....vriendjes voor het leven!

09-03-2013

Met Lili gaat het supergoed. Ze wordt 26 maart 2 jaar en is een heerlijk hondje. Wel merken we dat ze toch “anders” is als onze andere hond (een dove bordercollie). Vreemde mensen vertrouwt ze nog steeds niet, maar geef je haar de tijd om iemand te leren kennen en gaat ze die persoon vertrouwen, dan knuffelt ze je helemaal zot. Het is een kwestie van geduld hebben.


Deze zomer zijn we naar Frankrijk geweest en de zee vond ze geweldig. Voor deze zomer staat Zweden op de planning en natuurlijk gaat ze samen met Fynn weer gezellig met ons mee..

Onze dochters hebben ook volop kind/hond trainingen met Lili gedaan en zijn daar ook voor geslaagd.

Lili is dol op naar het bos gaan. Dat is op loopafstand van ons huis en daar kan ze heerlijk los rennen en komt haar zwerversmentaliteit weer omhoog. Tussen de bomen door hollen en het liefst met allemaal andere honden. Maar een keer roepen en ze komt gelijk terug!

Tot nu toe hebben we geen moment spijt gehad van de keuze om voor een hondje uit Roemenië te kiezen.

Met warme groet,

Francis Ter Horst-Lotterman

Bijna een jaar hebben we nu onze Roemeense adoptiehond in huis. Haar Roemeense naam was Peggy, en is nu Molly. Na drie jaar hond-loos te zijn geweest, wilde we toch graag weer een harige vriend in huis nemen. Alleen nu een maatje kleiner en het hoefde ook geen pup te zijn. Dat hebben we al eens meegemaakt en dat was leuk maar ook erg tijdrovend en handenvol werk!

Dit keer wilden we graag een wat oudere hond een kans geven. Na overleg met Bianca over welke hond het beste bij onze situatie zou passen, kwamen we al snel bij Christa Waltheer terecht. Zij had net twee kleine honden in de opvang. We zijn twee keer gaan kijken bij Christa en wilde toen dolgraag Molly adopteren. Gelukkig leek Molly ons ook heel erg aardig te vinden. Ze was nog wel wat terughoudend en timide in haar gedrag en miste het enthousiasme dat een pup vaak wel heeft. We leerden al snel dat dit te maken heeft met het leven dat deze honden vaak leiden in roemenië. De straathonden moeten zeer snel volwassen worden om te overleven, spelen levert geen eten op, lief doen tegen mensen soms wel. Haar gedrag tegen ons was in het begin dan ook vaak bij het 'slijmerige' af. Alles om maar lief gevonden te worden.

Ook het bedelen bij andere mensen op straat en het afspeuren van prullenbakken buiten zat er diep in. Zodra ze echter ontdekte dat ze altijd eten en onderdak zou hebben, veranderde ze in de vrolijke, speelse en soms zelfs ondeugende hond die ze hoorde te zijn. De eerste keer dat ze als een dolle rondjes begon te rennen met een big-smile op haar gezicht, stond ik met tranen in mijn ogen. Eindelijk kon ze onbezorgd hond zijn! De dankbaarheid van deze honden is echt ongekend! Elke ochtend is ze weer dolgelukkig om je te zien, ze kruipt heerlijk bij ons weg om alle aandacht die ze jaren heeft gemist dubbel in te halen.

Molly is in Roemenië waarschijnlijk onder een auto terecht gekomen. Ze draagt littekens op haar poten en haar ene oogje staat vreemd. In dat land is het zo gewoon dat honden worden aangereden dat ze ook niet worden geholpen. Je overleeft of je gaat dood, zo simpel is het. Molly heeft het overleeft, gelukkig wel! Maar wat ze daar allemaal heeft moeten doorstaan kunnen we alleen maar raden. Soms komt er iets naar de oppervlakte, bijvoorbeeld als ze in het donker wegduikt voor een auto die langs rijdt. Of het schrikken voor onverwachte bewegingen of geluiden.

Molly had verlatingsangst, maar dat heeft maar even geduurd. Toen ze eenmaal doorhad hoe ons dagschema eruit zag en ze begreep dat we écht elke keer weer terug zouden komen, was die verlatingsangst weg. Ze weet nu dat ze op haar kleedje moet gaan zitten, wat lekkers krijgt en de baas dan even gaat werken. Zij gaat heerlijk liggen slapen.

Ze is wel geobsedeerd door eten en het kattenvoer is ook niet veilig. Ze komt zelfs op het aanrecht omdat ze zo hoog als een kat kan springen! Gelukkig heeft ze totaal geen baknijd en blijft ze altijd beleefd op afstand als wij eten, maar haar obsessie met eten zal waarschijnlijk altijd blijven.

Na bijna een jaar kunnen we nu wel zeggen dat ze helemaal haar draai heeft gevonden, ze accepteert onze katten en is gék met onze dochter van 9. Het is een enorme kroel die heel veel liefde geeft.

Ik wil graag nog een compliment geven aan Stichting Dogs Adoptions Nederland omdat het contact altijd fijn is en alles is zo netjes geregeld. De nazorg (bij ons door Diny Pul) is hartverwarmend en het forum een echte aanrader. Wij zijn dolgelukkig met ons Roemeentje en raden iedereen die een hond zoekt aan om eens bij Dogs Adoptions Nederland te informeren. Deze honden zijn heel dankbare dieren en verdienen een tweede kans!

Sandra van de Graaf

Hallo hondenvrienden,

Ik ben Zara, maar heet nu Zaartje... een nieuw leven, een nieuwe naam. Dat bevalt me prima en daarom luister ik daar ook goed naar. Ik woon sinds 4 november 2012 bij mijn nieuwe vrouwtje. Daarvoor zat ik een maand in een lief gastgezin. In het begin moest ik wel even wennen, mijn vrouwtje had nl al een hond Nicky uit Bosnië. We zijn bijna even oud en bijna even groot en ik wilde natuurlijk wel even duidelijk maken dat ik vanaf nu de baas was.. Toen hebben we gevochten, alleen vrouwtje heeft daar meteen een eind aan gemaakt en toen moesten we op onze matten en ze was best boos. Nu weet ik dat ik me dus wel moet gedragen. Het is soms raar dat ik gecorrigeerd word en daarna als ik luister geprezen...ik verwacht meteen woede, maar die komt niet.. dat gebeurde vroeger in Roemenië wel.

za

 

za

za

Toen ik pas bij vrouwtje was, had ik veel last van stress...ik had veel jeuk en ik holde rondjes om in mijn eigen staart te bijten. Ook kon ik veel piepen. Dat is allang verleden tijd. Ik heb geen jeuk meer, piep niet en bijt niet meer in mijn staart. Ik was mijn vacht grotendeels kwijtgeraakt in Roemenië en daarom kreeg ik de eerste maand zalmolie door mijn eten. Nu begint mijn vacht heel mooi te worden. Ik heb een pluimstaart, een kraag en een mooie rok aan mijn dijen! Ik krijg heel veel complimentjes! Ook over mijn gedrag. Ik ben sociaal en speel met veel honden in het bos. Ik heb al een paar vaste vriendjes.

Ik leer veel van Nicky en zie dat het vrouwtje blij is als ik doe wat ze vraagt en omdat ik daar dan ook blij van word, luister ik al veel beter dan in het begin! Nu krijg ik door hoe het werkt en dat is fijn. Omdat ik snap wat de bedoeling is, mag ik in het bos, waar we 3 x per dag wandelen, ook lekker los rennen. Als het vrouwtje roept, dan ren ik heel hard naar haar toe. En we krijgen twee keer per dag een bakje brokken met vlees en als we uit zijn geweest een koekje. Overal liggen matten (kussens) om op te liggen, maar ik ga heel vaak lekker op de bank liggen. Nicky doet dat ook en vrouwtje vindt dat helemaal niet erg. We knuffelen veel en spelen in de tuin. Nicky heeft soms pijn in zijn rug en die wil dan niet spelen, maar dan speelt het vrouwtje met mij.  We brengen samen heel wat uren door en zijn erg aan elkaar gehecht geraakt. Nicky en ik zijn eigenlijk vrienden, maar dat schreeuwen we niet van de daken. We slapen soms bij elkaar, we eten vlak naast elkaar, maar buiten doen we ons eigen ding, want niet de hele wereld hoeft dat te weten. Vrouwtje zegt dat ik nooit meer weg hoef, en dat is fijn! Want ik wil ook niet meer weg!

za

 

za

 

Met oud en nieuw is hier veel en langdurig geknald...dat vond ik wel eng. Ik mocht toen met kussen en deken in de kelder liggen. Nu ga ik daar nooit meer liggen, maar toen wel. Ik was niet de enige hoor, Nicky was toen ook bang. Nu is dat voorbij en denken we er niet meer aan.

Nog steeds leer ik bij en groei ik naar de hond die ik ben. Ik heb een heel goed plekje gevonden, en daar ga ik nooit meer weg!

 

02-03-2014 Gelukkige Zaartje met een prachtvacht en volle pluimstaart


za

 

Marion, Nicky en Zaartje


23-12-2012

Rikki: de vrolijke allemansvriend

Ik ben opgegroeid met katten. Tussentijds zijn er verschillende dieren bij ons thuis geweest: vogeltjes, ratten en guppy’s. Ik heb jarenlang het idee gehad dat een hondje erbij wel leuk zou zijn. Zelf zat ik toen met school en mijn vader zag het niet zitten om de verzorging van een hond op zich te moeten nemen als ik op school zat. Dus helaas, het zat er niet in, een hondje. Toen ik op mezelf ging wonen verhuisden de twee katten en de guppy’s met me mee. Een tijd na de verhuizing begon ik toch weer te denken over een hondje. Deze keer ben ik serieus gaan bekijken of dat mogelijk zou zijn. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het moest kunnen. Soms heb ik lange werkdagen, maar mijn vader was nu wel bereid om op die momenten voor de hond te gaan zorgen.

Maarja, hoe kom je aan een hond? Ik ben begonnen met zoeken in de Nederlandse asielen, zonder succes. Voor mij was namelijk het belangrijkste dat de hond samen kon leven met mijn katten. Bij de meeste asielhonden stond aangeven dat ze dat niet konden. Ook had ik wel een idee over hoe de hond er ongeveer uit moest zien. Niet te groot, dat is niet handig in de stad. Maar ook niet te klein, ongeveer tot m’n knie leek het beste formaat. Nadat ik de zoektocht via de asielen had opgegeven ben ik op internet gaan zoeken. Daar kwam ik veel waarschuwingen tegen over broodfok en andere mensen die geld proberen te verdienen met het (door)verkopen van honden. Uiteindelijk ben ik op de website van ‘Pup in Nood’ gekomen, die hebben soms zelf honden hebben die voor adoptie worden aangeboden. Helaas waren dit ook weer hele kleine honden. Ook stonden er op de website een aantal links naar stichtingen die honden vanuit het buitenland naar Nederland haalden om hier geadopteerd te worden. In Amsterdam zijn er veel geadopteerde buitenlandse honden, dus ik vond dit wel een goede weg.

De volgende stap was het uitzoeken van een betrouwbare stichting, je leest soms de gekste dingen. Ik wilde zeker weten dat de stichting betrouwbaar was en dat er hulp zou zijn als er iets mis ging. Zo kwam ik uiteindelijk op de website van Dog Adoptions Nederland terecht. De adoptieprocedure sprak me erg aan. Een vragenlijst om te kijken of je geschikt bent, een huisbezoek om te kijken of de omgeving geschikt is en nazorg na de adoptie. Ik ben begonnen met de beschikbare honden te bekijken, in het begin dacht ik dat het me nooit zou lukken om via een korte omschrijving en een foto een goed maatje te vinden. Tot ik Rocco (nu Rikki) zag. Toen nog een kleine pup, zwart en lekker harig. Achtergelaten in de kou toen hij nog maar zes weekjes oud was. Die wilde ik wel hebben!

In mijn omgeving werd heel wisselend gereageerd op mijn verhaal dat ik een Roemeense hond wilde adopteren. Ik begon weer te twijfelen, maar elke keer als ik de computer aanzette moest ik weer aan dat lieve hondje denken en ging ik toch weer even op de site van DAN kijken of hij er nog stond. Daar zag ik hem langzaam groter worden, het begon een echte hond te worden. In januari stond er zo’n leuke foto op de website dat ik besloot om toch te reageren. Ik mailde DAN voor wat meer informatie en kreeg de reactie terug dat ik maar eens moest bellen als ik serieus interesse had. Na veel gesprekken met verschillende mensen over een mogelijke adoptie ben ik tot de conclusie gekomen dat het misschien toch beter was om een hond te nemen die al in een Nederlands gastgezin zat. Die kan je namelijk eerst ontmoeten en is al een beetje gewend aan het Nederlandse leven. Dus ik belde voor een ander hondje, eerlijk gezegd wel met een schuldgevoel tegenover de hond waar ik al voor gevallen was. Het bleek dat de nieuwe hond die ik had uitgezocht al bemiddeld werd, dus zonder erover na te denken zei ik direct ‘Dan wil ik Rocco wel’. Zoals ik inmiddels vaker heb gehoord van mensen met een Roemeentje, leek dit voorbestemd.

Mijn besluit stond vast, de hond komt! Mijn vraag over de katten werd serieus genomen en Rikki werd meegenomen om een ‘kattentest’ te doen. Dat ging allemaal goed, er stond niets meer in de weg om de hond naar Nederland te halen. Eind april stond het kleine mannetje gereserveerd op de website van DAN. Op 3 juni was het zover, ik mocht hem ophalen op Schiphol. Een heel bijzonder moment, vlak voordat de honden door de deur komen. Je vraagt je af hoe hij er in het echt uitziet, of het allemaal wel gaat lukken en hoe de hond alles zal gaan vinden. De eerste keer dat ik Rikki in het echt zag vond ik hem nog leuker dan op de foto’s. Eenmaal uit de reiskennel kwam er een vriendelijk, maar bang hondje tevoorschijn. Lopen wilde hij niet, dat was allemaal veel te eng.

Vanaf het moment dat Rikki thuis was aangekomen verliep alles als vanzelf. Met de katten ging het direct goed, die angst was uit de wereld. De eerste dagen won zijn nieuwsgierigheid het van zijn angst, al het nieuwe was interessant. Het heeft ongeveer drie weken geduurd voor hij langs mensen met paraplu’s durfde te lopen en niet in een grote boog om mannen heen liep. Met de weken zag ik aan hem dat hij mij ook als zijn baasje begon te zien, hij werd steeds zelfverzekerder. We hebben alles stap voor stap gedaan, begonnen met elke keer dezelfde rondjes lopen. Zo nu en dan langs een school om aan het gegil van kinderen te wennen. Al snel heb ik hem overal mee naar toe genomen, zodat hij aan zoveel mogelijk verschillende situaties zou wennen. Hierdoor verdween zijn angst al heel gauw.

Eenmaal los in het park kwam zijn ware aard naar boven. Rennen, spelen, springen en in het water huppelen als een jong hert. Hierdoor is Rikki inmiddels een favoriet van vrijwel elke hondenbezitter in het park. Als we in het park aankomen rent hij voor me uit en hoor ik hoe vrolijk hij door iedereen wordt begroet. Hij is ontzettend sociaal naar andere honden en naar hun baasjes. Zijn vaste ritueel is om eerst alle baasjes te begroeten en dan met de andere honden te gaan spelen. Rennen is zijn favoriete spelletje, hij pakt dan ook graag balletjes van andere honden af zodat ze achter hem aangaan. Hij zit vol met energie, is altijd vrolijk en houdt van nieuwe dingen leren.

Rikki is nu een half jaar in Nederland en is nu 1 jaar en 2 maanden oud. Hij is zich nog volop aan het ontwikkelen en verbaast me nog vaak. Hij is een mooi visitekaartje voor DAN en heb dankzij hem al aan veel mensen kunnen vertellen over het mooie werk van de stichting.

Dankzij DAN heb ik in ieder geval het hondje waar ik van droomde!

Malu Lüer

ra  Raisa 

Onze Raisa kwam als een bange onderdanige hond binnen op Schiphol.   Nadat we haar eerst eens lekker in bad hadden gedaan en haar een aantal dagen lieten wennen en lekker eten gaven, bloeide ze langzaam op.

raIn Roemenië was ze gewend opgesloten te zitten in het asiel aangezien ze anders aangevallen werd door de andere honden. Ze was de 'underdog' zoals dat heet. De eerste dagen heeft ze dan ook niets anders gedaan dan heen en weer lopen net als een tijger in een kooi. Hier heeft ze de vrijheid nu, ze heeft geleerd met andere honden te spelen, en is lang niet meer de underdog, ze rent met de andere honden door de tuin en speelt met hen waarbij onze Golden Retriever af en toe eens de underdog moet spelen.. Haar speelse aard komt weer naar boven en ze is van een angstige hond omgetoverd in een speelse, aanhankelijke hond, die graag met andere honden speelt en al klaar staat als we de wandelriem in de hand hebben. Rennen dat ze kan ongelooflijk, het liefst achter de konijnen in het veld aan!

ra

Voor mannen is ze nog steeds angstig en ze raakt nog snel in paniek bij vreemden, simpele commando's zijn we haar aan het leren, met veel tijd en moeite zal dit steeds beter gaan. Ik kalmeer haar met mijn stem en praat tijdens het wandelen tegen haar en dat geeft haar een gevoel van bescherming. We hebben er in elk geval een dier bij dat je met zo'n dankbare lieve ogen aankijkt en je een kus wil geven dat je wegsmelt.

ra

Chapeaux voor jullie goede organisatie en alle

mensen die hieraan meewerken!

Desiree

 06-06-2012

           

             Lucky (Frumuchica)  

 
Op 7 februari 2012 hebben we ons hondje Romy in laten slapen, na 12 jaar lief en leed te hebben gedeeld viel dat erg zwaar. We hebben erg getwijfeld of we nog aan een nieuw hondje wilden beginnen.

Toevallig kwamen we op de site ‘Dogs Adoptions Nederland’ terecht, en werden gegrepen door de vaak triestige verhalen en schrijnende toestanden waaronder de meeste honden hun leven moesten slijten. Daar zagen we ‘Frumuchica’ en kregen haar niet meer uit onze gedachte. De beslissing was toen snel gemaakt en we besloten haar te adopteren.

Op 19 april 2012 kwam ze op Schiphol aan, heel schuchter en bang lag ze samen met Didi in haar reisbench en durfde ons amper aan te kijken. Vervolgens de reis naar Eindhoven in de auto waar ze in de armen van Richard langzaam tot leven kwam en nieuwsgierig om haar heen begon te kijken.

Eenmaal thuis hebben we haar met kipfilet over de drempel gelokt, het eerste wat ze deed was haar behoefte op het tapijt en op het balkon. Daarna hebben we haar in haar nieuwe zachte mand gelegd waarna ze in slaap viel.

Inmiddels zijn we 5 weken verder en wat is het een lekker knuffeltje! Aanhankelijk, speels en bovenal ontzettend lief! We hebben haar naam veranderd in ‘Lucky’.

Ze is een fantastisch hondje en al luistert ze soms voor geen meter en struikelt ze onhandig over haar eigen lange pootjes, ze went langzaam aan haar nieuwe leventje en wil overal bij zijn en alles meemaken. Lucky volgt tv en begrijpt nog niet waar die stem uit het antwoordapparaat vandaan komt. Ze gaat dan kijken achter de bank, er valt nog zoveel te ontdekken! Zo ook op de keukentafel … Als het baasje van huis is dansen de hondjes op tafel!

We zijn trots op haar, zo elegant en fier zoals zij door het leven stapt. Het doet ons veel plezier en daarom hebben we ook geen seconde spijt dat Lucky ons leven is binnen gehuppeld. Wij gaan er alles aan doen om haar een super leventje te bezorgen.

Groetjes, Richard & Ron

          Wandelen met Lucky, 5 dagen in Nederland:                      Lucky gaat los!
                  

 


Pippa

14 april 2012

Pippa (geadopteerd maart 2011)

Toen Pippa in de camera keek van het filmpje Pippa en Nitro op jullie site voelde ik een klik. Ik kon haar niet meer loslaten.

Toen ze met 4 maanden eenmaal bij ons binnen kwam kon ik m'n ogen niet van haar afhouden: wat een mooi hondje!!!!! Toch was het ook de vraag: werkt het ook praktisch tussen ons? Is Pippa gelukkig hier, kunnen we met z'n allen een fijne toekomst opbouwen?

Pippa was in het begin best eigenwijs. Alles was een spelletje en zich iets van ons aantrekken? Nou alleen als dat werkelijk aantrekkelijk was. Kortom, we hebben de gebruiksaanwijzing van Pippa leren lezen en ze heeft een plekje in ons hart veroverd. Ze luistert inmiddels heel goed (we hebben ook een puppycursus gevolgd) en ze vind het ook leuk naar ons te luisteren, ze is leergierig.

 Pippa   Pippa

      

Ze is werkelijk een schat een heeft zich helemaal kunnen aanpassen aan ons leven. Ze is nu ongeveer een jaar en 5 maanden, nog steeds vreselijk speels en goed met bekenden en andere honden. Vreemde mensen en onbekende situaties blijven wel erg eng (paniek!), vandaar dat wij ons daarin aan haar aanpassen. Bij vreemde mensen over de vloer blijft ze aanvankelijk in de bench, en als we mensen in het bos tegenkomen die zonder hond wandelen dan blijft ze even voet lopen bij ons met een brokje. Andere honden is een feest, ze rent ze er bijna allemaal uit!

Kortom, bedankt voor jullie inzet haar hier te krijgen en keep up the good work! 

Pippa     Groetjes Jeroen, Caroline en Pippa 


28-03-2012 

Mika (Elena, geadopteerd in december 2009)

Gelukkig kan ik meedelen dat het met Mika erg goed gaat. Ze is opgegroeid tot een erg mooie, energieke hond.
Nadat Mika bij ons is gekomen hebben we haar laten sterilliseren zodra ze daarvoor in aanmerking kwam. Ook zijn we met haar naar puppy-cursus geweest wat enerzijds wel, en anderzijds geen succes was.
Tijdens de lessen bleek Mika véél te energiek en sociaal om haar aandacht bij de instructies te houden. Het was zelfs zo erg dat de instructrice ons soms verzocht om even buiten de groep te gaan omdat ze de andere honden teveel afleidde.
Dit ging overigens in een prima sfeer, omdat heel duidelijk was dat ze niets kwaads in de zin had, maar gewoon heel erg speels was (en is).
Desondanks heeft ze wel degelijk iets opgestoken van de lessen en de oefeningen die vooral Marcella (die helaas niet meer bij ons woont)en ik met haar hebben gedaan. Dit bleek tijdens haar 'examen'.
De instructrice had ons afgeraden Mika het examen te laten afleggen. Dit omdat ze toch niet stil kon blijven zitten of liggen op commando. Waarschijnlijk zou ze ook de andere honden af leiden.

Niets bleek minder waar! Op de examendag luisterde ze perfect! Ze was echt een voorbeeld voor de rest en kreeg zelfs van de examinator op haar diploma een aantekening 'beste van de groep'. Je kunt je voorstellen dat dit tot grote hilariteit binnen de groep zorgde. Dit was overigens de eerste en laatste keer dat ze zó goed heeft geluisterd.

Ze is nog steeds knap eigenwijs en speels, maar dit bedoel ik vooral positief. Ze is een echte sociale hond die iedereen als vriend en speelkameraad ziet. Mensen, andere honden, katten, gewoon alles wat beweegt. Soms is ze voor kleine kinderen net ietsje te druk, maar daar is heel goed mee te leven als je er rekening mee houdt.

Voor zo'n energieke hond zit ze soms iets te veel binnen, maar met het mooie weer in zicht kan ze nu weer volop de weilanden in hier rond de deur. Ook kan ze nu vaker buiten spelen met de hond van mijn vader, tevens mijn buurman, die ook altijd hier op het erf te vinden is. Ondanks dat deze veel groter is dan Mika, zijn ze goed aan elkaar gewaagd en is het een plezier om ze samen, kwispelend te zien ravotten. Mijn vaders hond is een getrainde jachthond, maar conditioneel geen partij voor onze Mika.
Vorig jaar heeft ze enkele dagen in een pension verbleven en bij het ophalen wist men mij te vertellen dat het een genot was om zo'n sociale, aktieve hond in huis te hebben. Elke andere hond had er plezier aan gehad.

Qua gezondheid is er eigenlijk niets bijzonders te melden. Ze is eigenlijk nooit ziek of ziek geweest en ze ziet er ook altijd mooi gezond en glanzend uit. Groot is ze niet geworden, maar dat vind ik alleen maar een voordeel voor een 'binnenhond'.
Het is nog steeds niet heel duidelijk op welk ras ze nou eigenlijk lijkt, maar het komt in de richting van een (erg kleine) labrador, maar iets ranker en gespierder.
Al met al ben ik (zijn we) heel erg blij met Mika en volgens mij is Mika een tevreden hond. Het leuke is: ze kijkt nog steeds een beetje scheel. Vooral als ze moe is is het duidelijk te zien. En het staat haar nog steeds even schattig.

Met vriendelijke groeten,
Ad van Laarhoven (ook namens Marcella Gielis) en Mika.

       

 


    

Panda en Guus, onze levende knuffelbeer!

In oktober 2010 werden we de trotse eigenaren van onze lieve Roemeense Panda. Tussen haar en ons was er direct een ‘klik’. Panda is erg lief en supersociaal met andere honden en kinderen. Bekende mensen worden ook met veel plezier begroet. Vreemden die spontaan reageren zijn  van harte welkom. Echter, Panda kan soms ook best een echte diva zijn….bezoek dat niet van honden houdt negeert ze gewoon. Alsof ze wil zeggen: “Dan maar niet, doei ik ga verder mijn eigen ding wel doen zolang jullie er zijn”. En gelijk heeft ze!

Kortom, we zijn superblij dat Panda nu deel uitmaakt van ons gezin. Het stond daarom voor ons vast dat ons tweede hondje ook uit Roemenië moest komen. En uiteraard weer via Dogs Adoptions. We hebben veel bewondering gekregen voor de passie en energie waarmee de mensen van deze organisatie trachten zoveel mogelijke hondjes een (beter) leven te geven. De begeleiding voor én na adoptie was en is perfect.

In oktober 2011 was het dan eindelijk zo ver. We konden Guus(in Roemenië: Cody) ophalen. Op Schiphol reageerde hij al heel relaxed en leek hij het allemaal wel gezellig te vinden. Bij thuiskomst eerst maar even buiten met Panda laten kennismaken. Datgene wat we hadden gehoopt, en Panda kennende ook wel verwacht,  gebeurde. Het was even snuffelen en al gauw dolle pret. Guus loopt mee naar binnen alsof hij hier al jaren woont. De eerste nacht toch maar even op de bank gaan liggen. Guus slaapt rustig naast mij in zijn bench en snurkt zelfs. Als ik naar hem kijk lijkt hij voldaan en ik voel ‘dit zit wel goed’.

De afgelopen maanden heeft Guus het erg goed gedaan. Tja, zijn wij nu zulke goede opvoeders? Nou dat valt best mee, de credits hiervoor gaan in dit geval meer naar Guus zelf(en zijn ‘coach’ Panda). Guus leert erg snel en volgt Panda in alles. Daar waar hij zich even niet aan onze spelregels houdt laat hij zich met gemak door zijn grote zus corrigeren. Zoals zo vaak geldt ook bij deze twee: de vrouw heeft de broek aan…

Voor onze ‘Roemeentjes’ hadden we al behoorlijk wat ervaring met honden. Wij vonden het in het begin toch ook best nog wel even spannend. Hoe zal het gaan en wat als (later) blijkt dat ze wellicht toch een trauma blijken te hebben? Vragen die je vooraf allemaal kunt stellen aan Dogs Adoptions. Is er dan geen verschil tussen een Nederlandse hond en de ‘Roemeentjes’?  Jazeker wel, ze zijn beiden erg intelligent, lief en sociaal. Een opvallend verschil vinden wij vooral dat ze qua gedrag en houding richting hun baasjes zo dankbaar lijken.

Guus is thuis echt de clown van het stel. Een vrolijke kleine bengel die de hele dag met zijn staart kwispelt. Buiten leeft hij zich helemaal uit. Binnen echter is het een levende knuffel. Guus wordt graag geaaid, gekriebeld en geknuffeld. En inmiddels zijn onze sloffen de deur uit, want Guus vind het namelijk heerlijk om op je voeten te gaan slapen zo gauw je op de bank gaat zitten. Guus blijkt vanaf het begin al een echte gezinshond. Hij schrikt nergens van, is erg relaxed en kinderen kunnen alles met en bij hem doen. Soms zou je bijna willen dat hij eens een keer van zich af zou bijten. Al deze goede eigenschappen zitten gewoon in de aard van deze lieve knul. Wij zijn er dan ook van overtuigd dat er een grote kans bestaat dat ook zijn broertjes Moxy, Amigo en Ceasar, die nu helaas nog in Roemenië zitten, over zo’n mooi karakter beschikken. We kunnen iedereen adoptie van een hondje via Dogs Adoptions aanbevelen. De asielen aldaar zitten boordevol hondjes die een veel beter leven verdienen en uw hulp hard nodig hebben. Ze verdienen het allemaal evenveel, maar twijfelt u nog en bent u bijvoorbeeld wellicht nog wat onzeker of het wel goed gaat met uw kinderen, informeert u dan ook eens bij Dogs Adoptions naar de broertjes van Guus.

Met vriendelijke groet, Peter en Marieke
De trotse eigenaren van Guus en Panda
maart 2012

 


 

Loesje (Ursica)

geadopteerd op 5 februari 2012

Alweer een week of drie is Loesje bij ons, en inmiddels hebben we haar leren kennen als aanhankelijk, slim, grappig en gewoon lief.

We hadden vooraf heel hoge eisen, om het zo maar te zeggen; we hebben vaak vreemde honden in huis, dus ze moest heel tolerant zijn...

Die eerste dagen leek het daar niet echt op; ze vond andere honden doodeng, en viel uit naar alles wat te dicht bij kwam, of wat in de weg stond van haar eten, en daarbij hoorden ook gevallen koekkruimeltjes op de grond...
Dan krab je even op je hoofd, en vraagt je af of dit goed komt. En dan merk je al na enkele dagen dat er rust in dat lijfje komt, dat er steeds meer kan, dat ze de routine in huis leert kennen, en dat de ware Loes steeds meer naar voren komt... pffffff, zucht van verlichting!

Na nog een paar dagen vraag je je dan af waar je je druk om hebt gemaakt, want inmiddels is het alsof ze er altijd al was... Ze is als enige van onze drie honden een beetje waaks, en is als kleinste hond ook duidelijk de energiekste, en de andere twee kijken nog weleens naar haar zo van 'waar maak jij je druk over...'

Naar de menselijke gezinsleden is ze allerliefst, al kun je nog wel een zekere voorkeur ontdekken naar de vrouwelijke helft (mijn dochter en ik, ten opzichte van mijn man en zoon). Bij onverwachte bewegingen schiet ze nog weleens een paar meter weg, en haar benen kan ik nog niet borstelen, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Onze honden onderling worden al echt een roedeltje. De Ierse Wolf die we hebben is natuurlijk een beetje veel van het goede soms, maar laatst verdedigde zij Loes bij een al te opdringerige hond, en dat was mooi om te zien: ze komen voor elkaar op, wat wil je nog meer!

We zijn heel blij met onze nieuwe huisgenoot. Dogs Adoptions, bedank haar verzorgster in Roemenië hartelijk voor het redden van deze geweldige hond...

Vriendelijke goet, fam. Barkema

 

 

11-03-2012

Sep was een bijzonder angstige hond toen hij hier kwam. Zelfs zijn behoeftes doen tijdens het wandelen, moest langzaam aangeleerd worden. Alle geluiden enz. vond hij eng.

Inmiddels is Sep sociaal flink gegroeid. We nemen hem mee naar familie en vrienden waar dat kan. In het begin moest hij over de drempel gedragen worden, maar dat is al lang niet meer zo. Verder komen hier ook heel regelmatig vreemden over de vloer, soms een huis vol. Hij blijft schuchter voor vreemde mensen en honden, maar zodra hij merkt dat het “goed volk” is, maakt hij inmiddels spontaan contact. Deze voorzichtigheid blijft, maar is verder niet storend. Soms schrikken mensen/dieren, maar dat trekt heel snel bij.

Sep heeft, samen met onze dochter van 19, een gehoorzaamheidscursus gedaan. Niet omdat hij geen commando’s kende (hij leert supersnel) maar meer om te wennen aan andere honden en mensen. 3 weken voor het examen had Sep in de gaten dat hij bij commando “blijf” ook weg kon gaan en óf mij óf mijn vriend kon zoeken (we moesten onze dochter daarheen brengen, omdat ze nog niet met een auto kon rijden). Weggaan of in de kantine gaan zitten was geen optie, hij ging zoeken, met als risico de straat oplopen. Voor zijn veiligheid hebben we toen besloten dit te stoppen. (Hij was overigens wat commando’s betrof de "beste” van de klas...!
 
Inmiddels volgt hij samen met onze dochter een behendigheidscursus. Dat wordt gegeven in een manege, dus veilig! Hij vindt “het werken” zichtbaar heel erg leuk! Hij leert snel, alleen de tunnel is nog een probleem. Hij bijt zelfs af en toe van zich af naar andere honden, iets wat we eerder nooit hebben gezien, voorheen was hij gewoon één blok onderdanigheid.
 
Verder hebben we in de buurt hier een braakliggend stuk grond. Sep vindt het geweldig om daar flink te racen! Door het water, springen, geweldig om hem te zien genieten.
Als echte Roemeense Zeeuw gaat Sep (samen met Ezra, zijn kleine grote broer) regelmatig naar het strand. Ook daar is het inmiddels zo vertrouwd dat hij, wel met enige schuchterheid, hondenvrienden maakt.
 
Vorig jaar mei is hij mee geweest op vakantie in een stacaravan in de Ardennen. Dit jaar gaat hij mee in onze caravan, ben benieuwd hoe dat zal gaan!
 
Hier in huis moet Sep wel in de bench, hij blijft een staathond! Hij verzamelt graag, en weet niet het onderscheid te maken tussen waardevolle en minder waardevolle spullen. Zijn bench is overigens zo vertrouwd dat dat ook zijn lievelingsplaats is als we thuis zijn!
 
Kortom we hebben een maatje aan Sep. Het is niet altijd even gemakkelijk (zijn afwachtendheid en schuchterheid), maar dat wisten we van te voren. Wij genieten van hem, en ik denk hij ook van ons!

Groeten van Patrick, Christianne, Evita en Jonathan (en natuurlijk Sep en Ezra)

 


22-01-2012

Mica is een erg lieve hond.

Toen we haar kregen als puppy wisten we niet zoveel van haar. We waren op slag verliefd op de foto's die op deze site stonden. 
Nadat we contact hadden gehad met Dogsadoptions Nederland duurde het nog even voordat we haar in het echt konden zien.
Ik weet nog goed hoe ongeduldig we waren! :-)
 
In juli wordt Mica nu al 4 jaar. De tijd vliegt met deze lieve hond. We kregen haar toen ze vier maanden was. Sinds Mica bij ons is gaan we trouw elke week (sinds een half jaar twee keer per week) naar de hondentraining. Zoals je op de foto's kan zien is Mica dol op behendigheid. Ze heeft inmiddels al haar eerste medaille gewonnen bij een behendigheidswedstrijd. De eerste plaats zelfs! En als ze een goed rondje heeft gelopen komt ze altijd even knuffelen en een paar kusjes geven.
 
We zijn erg blij met deze vrolijke en vooral lieve hond!
 
Groeten,
Barry en Annelies
en een pootje van Mica!

PS: Mica(voorheen Pusa) is de zus van Chopper(voorheen Leu) die hier ook Happy Endings staat.

 


 07-01-2012

Diva

 6 november 2011 was het zover.

Wij zouden Diva ophalen van Schiphol en ze zou dan voor 3 weekjes bij een opvanggezin komen om daarna definitief bij ons te komen. Dit liep toch allemaal anders.

Op Schiphol merkten we dat Diva erg verlegen was, maar nadat ik klaar stond met een snoepje vond ze ons toch al gauw wel leuk. Eenmaal aangekomen bij het opvanggezin hebben we toch alles nogmaals overwogen met elkaar en besloten we Diva toch mee naar huis te nemen.
We wilden het haar niet aandoen om twee keer in een korte tijd te moeten wennen aan een nieuwe omgeving.

Eenmaal thuis merkte we dat Diva wel wat verlegen was. Gelukkig was ze niet bang. Ze kwam in een huis waar wij samen wonen met onze 4 katten, een drukke beestenboel dus.
Aangezien onze katten wel grotere honden gewend zijn dan de kleine Diva, was wennen hieraan geen enkel probleem.

Wij genieten nu al ruim 2 maanden van Diva en we kunnen ons geen lievere en makkelijkere hond wensen. Iedereen die met haar kennis maakt is op slag verliefd. We moeten nu goed opletten dat ons bezoek haar niet stiekem meeneemt ;-)

Diva is gek op mensen en ook erg sociaal naar andere honden. En heeft al zeker één vriend voor het leven gemaakt: Gijs de hond van goede vrienden. Deze jongen is geadopteerd vanuit Spanje. Vanaf volgende week zal ze twee keer in de week meegaan met de hondenuitlaatservice en Gijs gaat ook mee. Heerlijk zal ze het vinden!

Diva is ook een ontzettend makkelijk hondje om te trainen. Ze doet werkelijk alles voor een snoepje. Ze luistert daarom ook al erg goed. We hebben het enorm getroffen met onze lieve hond en we verwennen haar daarom volop!

Wij zijn enorm blij dat we haar een thuis hebben mogen geven!

Groetjes Dorien & André

Gijs en Diva

 


Haarlem 25 November 2011

Kijk, dit ben ik: Dixie

Ik kom ook uit Roemenië, ze hebben mij gevonden bij een busstation…. bus gemist!!!Ik ben uitgekozen om naar Nederland te komen via Dogs Adoptions en ik kan het wel uitkeffen van blijdschapEerst heb ik bij Inge en de kinderen in Sint Willibrord gewoond. Zij hebben mij alles geleerd wat alle honden in Nederland moeten leren, en dat heb ik heel goed onthouden. Toen mijn nieuwe baasje mij kwam halen om voorgoed bij haar te mogen wonen, moest ze wel even huilen. Ik hoopte van blijdschap, nou dat was ook zo hoor!

Ik doe veel leuke dingen, ga overal mee naartoe, heb veel nieuwe vriendjes om mee te spelen, wat ik heel graag doe. Mijn baasje vindt mij een wondertje, ja wat een wonder, ik ben ook ontzettend lief en luister erg goed, vinden ze belangrijk in Nederland hoor!
En oh ja, ik mag in bed slapen, nou dat is tof, tjonge en lekker warm.
Ik hoop voor al mijn zwerfvriendjes in Roemenië, dat ze via Dogs Adoptions het ook zo goed krijgen als ik.
Laat je hart spreken!
Wat je er voor terug krijgt is onvoorwaardelijke liefde.

Bedankt Bianca voor dit wondertje!

Liefs en een blije kef van Dixie,

Astrid en Dixie Wiekamp
Haarlem

 



Hero

Half september 2011 kwam Nero naar Nederland. Hij was welkom bij een schat van een gastgezin in Hank(bij Werkendam). Drie weekjes heeft Nero daar gewoond en is fantastisch opgevangen. Een pluim voor dit gastgezin! Monique, Raymond en kids bedankt!

Op 10 oktober hebben wij, Ingrid en Ingrid uit Deventer, Nero opgehaald. Nero heet nu HERO, onze held! Na het overlijden van onze stabij Tommie misten wij en ons katten een trouwe viervoeter. We wilden een hondje uit Roemenië een thuis bieden en vielen als een blok voor onze Hero. Hij werd direct geaccepteerd door alle katten en Hero wordt lekker verwend. Knuffels, een eigen bed, veel wandelen enzovoort. Onze bange vent ontdooit al aardig, alleen als het donker is is zijn enthousiasme ver te zoeken, maar overdag geniet hij met volle teugen!
We hebben voor Hero een eigen Hyves site gemaakt: http://hero30042011.hyves.nl/ die al vol staat met foto's en verhalen. Vriendjes zijn altijd welkom! Inmiddels hebben we contact gehad met Mirjam in Roemenië, die onze Hero heeft gevonden en de eerste opvang heeft geboden, ook Mirjam onze dank!
 
  Ingrid en Ingrid
 
Hero met de dochter van het opvanggezin.

27-10-2011

Hallo, hier het verhaal van Chopper(voorheen Leu)

Na het overlijden van onze hond Tommy zijn we op zoek gegaan naar een ander maatje, wij vonden Chopper in september 2009 op Marktplaats. We vielen gelijk voor dat lieve koppie. Hij had wel een plasprobleem. Als hij bang, zenuwachtig of enthousiast was, liet hij zijn plasje lopen. Nu ben ik erg positief ingesteld en zag dit niet als een groot probleem. Wij zijn gaan kijken en het klikte meteen. De kinderen vonden hem geweldig. We hebben Chopper gelijk meegenomen naar huis.

In de kennismaking had ik iets opgevangen dat hij uit Roemenie kwam, en ben dus gaan zoeken en hij bleek bij Dogs Adoptions Nederland vandaan te komen. Ik heb contact met hen opgenomen en ze waren erg blij om te weten waar Chopper nu was. Het is zeker dat dit niet de normale procedure is, om nieuwe bazen te zoeken via Marktplaats. Maar Chopper heeft een goed thuis gekregen in ons gezin. Hij was erg mager, maar 14 kilo. De eerste weken kwam hij 3 kilo aan. Ook plaste hij als je boos deed of als er iemand op bezoek kwam. Dit was met 3 maanden helemaal over. Hij is nu goed op gewicht en is een hond met zelfvertrouwen, lief, speels en waaks. Hij gaat mee op vakantie en blijft bij de caravan, hij luistert erg goed. Wij zijn dus de tweede eigenaren van Chopper en hij is bij ons echt prima terecht gekomen!

We zouden het leuk vinden om contact of een ontmoeting te hebben met broer Ton en zus Pusa van Chopper. Chopper is 1 van 4 puppies, maar ik kon alleen deze 2 vinden.

Groeten van Familie Kamphuis uit Apeldoorn


24-10-2011

Wanneer de Stichting DAN kon toveren gaven we alle zwerfhonden op de wereld een veilige plek. Voor alle honden kunnen we dat helaas niet, maar voor een aantal konden we wel toveren. Zij kregen dankzij Dogs Adoptions fijne baasjes in Nederland en dus een Happy Ending!

Kijk naar het filmpje 
Happy Endings, the movie

Met grote dank aan Brigit

 

30-09-2011

Fetitia en Arté

Even voorstellen: Mijn naam is Gerdi Kaspers, ben woonachtig in Veenendaal en samen met mijn vriend Sandrino de trotse adoptiemoeder van twee Roemeense honden(hier rechts samen op de foto). Ik ben een enorme dierenvriend, altijd al geweest en ik vind het welzijn van dieren erg belangrijk.

Toen ik na twintig jaar fulltime werken thuis kwam te zitten wilde ik niets liever dan een huisdier om me heen. Ik had al eerder huisdieren gehad maar nooit een hond omdat ik daar niet voldoende tijd voor had met mijn baan. Dit was dus de uitgelezen kans om het internet af te struinen naar een leuke viervoeter. Ik nam de tijd om goed na te denken over de consequenties en verantwoordelijkheden die een huisdier met zich mee brengt en ben eerst begonnen met opvang en uitlaten van andermans honden zodat ik wist waar ik aan begon.
Ik kwam ondertussen met allerlei stichtingen in contact om informatie op te vragen over adoptie. Ik wist toen al zeker dat ik geen hond wilde hebben die bij een fokker vandaan kwam maar dat ik veel liever een hondje met een slecht verleden een tweede kans wilde geven.
Zo kwam het dat ik bij de stichting Dogs Adoptions Nederland terecht kwam.

Op een dag werd ik gebeld met de vraag of ik tijdelijk een hondje wilde opvangen die door omstandigheden niet bij haar toenmalige baasje kon blijven. Daar heb ik onmiddellijk mee ingestemd. Dat hondje heet Fetitia; en al wist ik dat ze weer op de website stond voor adoptie, had ik sterk het gevoel dat ze nooit meer weg zou gaan. Mijn vriend en ik raakten al heel snel aan haar gehecht en met haar verleden in ons achterhoofd konden we het niet meer opbrengen om haar weer aan anderen af te staan. In overleg met de stichting hebben wij toen besloten Fetitia zelf te adopteren en daar hebben wij tot op de dag van vandaag nooit spijt van gehad.
Fetitia heeft het in het begin erg moeilijk gehad maar het is ons gelukt om haar vertrouwen te winnen en haar weer gelukkig te maken. Omdat Fetitia het heerlijk vind om de hele dag te slapen en verwend te worden, begon ze ondanks de lange wandelingen in korte tijd flink aan te komen. Daarnaast hadden we vaak het idee dat ze naar een kameraadje verlangde waar ze lekker mee zou kunnen ravotten en spelen.Het zou een enorme gok zijn om een tweede hondje erbij te adopteren maar na verloop van tijd waren we overtuigd dat het goed zou moeten gaan.

Na ruim een jaar is Artemis erbij gekomen. Dit lieve beestje stond ook op de website van D.A.N en na het lezen van zijn verhaal hebben we aan Bianca gevraagd of we hem mochten bezoeken bij het gastgezin waar hij verzorgd werd.
We schrokken toen we hem zagen want het lieve dier was sterk vermagerd in ons land aangekomen en zat slecht in zijn vacht. Maar zijn lieve ogen en aanhankelijkheid heeft ons doen besluiten om niet verder te zoeken. Ondanks dat Tisha, want zo heet Fetitia nu, geen aanstalten maakte om hem een blik waardig te gunnen, wij voelden dat het goed zou komen en hebben Arté, want zo heet Artemis nu meteen mee naar huis genomen. Tisha en Arté zijn uiteindelijk de beste maatjes geworden en hopelijk leven ze nog lang en gelukkig samen.

Foto: Gerdi met Arté

 


Lelystad, september 2011

Hallo lieve mensen,

Pas 2 maanden geleden hebben wij Lizzy (voorheen Fisi) opgehaald bij Familie van ’t Kruis. Het voelt alsof ze al veel langere tijd bij ons is. Voordat we Lizzy hadden gezien, wisten we eigenlijk wel dat we haar zouden besluiten te adopteren. En eenmaal daar was de klik er en hebben we haar twee weken later opgehaald. De koppeling tussen haar en de andere hond verliep helemaal probleemloos ondanks dat Lizzy best een bazig meisje kan zijn tegen andere honden. Poncho, onze andere hond, mag zelfs uit haar bak eten! Iets wat andere honden(en onze kat) niet hoeven te proberen. Ze hebben ook speelmaatjes in elkaar gevonden en Poncho is ook erg opgeleefd sinds ze bij ons woont. 

Helaas konden we er maar één adopteren, wat een hoop leuke en lieve honden bij elkaar!

Dit neemt natuurlijk niet weg dat we super blij zijn met Lizzy. Ze is een intelligent vrolijk lief hondje die het liefst zo dicht mogelijk bij je in de buurt is. Als we ergens zijn gaat ze rustig liggen totdat het tijd is om weer te gaan. Met het wandelen leert ze het trekken aan de riem goed af, en zelfs als ze los is loopt ze meestal netjes naast me. We noemen haar wel eens ‘worst’ of ‘slang’ omdat ze zo’n gigantisch lang lichaam heeft. Als een slang beweegt ze zich soms voort om dichterbij je te komen.

Voor een eventuele volgende hond in de toekomst komt er bij ons in ieder geval alleen een hondje van Dogs Adoptions in! We zullen de stichting financieel altijd blijven steunen en hopen van harte dat er ooit een dag komt dat de stichting niet meer nodig is!

Hartelijke groeten van Dennis en Judith
Pootjes en een kopje van Lizzy, Poncho en Bright

Op de foto’s:
Lizzy in het bos, nog eng de eerste keer!
Lizzy wordt geknuffeld door Mia van asiel Popesti op de DAN-dag in Zaltbommel.
Lizzy tevreden slapend in de auto.
Lizzy met de kat op hun ‘eilandje’

 


15-09-2011

Hallo lieve mensen, even een berichtje vanuit Leeuwarden.
 
Ik ben Ginger en ben vanuit Roemenië naar het verre Nederland gebracht en vervolgens bij een gastgezin in Almelo gekomen. Deze lieve mensen hebben mij veel geleerd en goed voor mij gezorgd. Maar opeens op 10 augustus kwamen er mensen bij mij kijken en hebben mij meegenomen naar Leeuwarden... dat zijn dus mijn nieuwe baasjes.
Zij zijn stapelgek op mij... natuurlijk!!!! Hoe kan het ook anders. Ik ben heel lief en zij zorgen ook goed voor mij. Ik heb het prima naar mijn zin. We spelen veel samen, gaan er veel op uit. Naar het bos en naar het strand maar ook natuurlijk de kleinere blokjes om. Heerlijk vind ik dat, ik kijk mijn ogen uit naar al die bewegende blaadjes, vlinders, vliegen... allemaal reuze interessant. Onderweg takjes oppakken vind ik een leuke bezigheid, ik stop ze in mijn bek en neem het mee. 
 
Mijn baasjes hebben ook een poes genaamd Desie... Ik snap het niet, maar dit poezebeest was eerst bang voor mij, nou ja! Ik heb al mijn charmes in de strijd gegooid en nu is ze niet meer bang en soms komt ze zelfs naast me zitten.
 
In de auto mee vind ik lekker relaxed, altijd weer een verrassing waar we naar toe gaan. Twee keer in de week ga ik naar de hondenschool in Jutrijp. Ik krijg daar puppyles (mijn baasjes trouwens ook) en ook doe ik daar behendigheid. Vind ik wel leuk hoor.. al denk ik weleens wat een moeilijk gedoe, het kan ook makkelijker. Moet ik door een band heen lopen... ze snappen zeker niet dat het makkelijker is om er omheen te lopen... Ach ja die mensen... Maar ik krijg dan wel lekker veel aandacht en daar hou ik wel van! 
 
Een echt allemansvriendje ben ik, hou veel van mensen, groot en klein, ook ben ik al groter geworden.
Ik ben dus een hond met een happy story en ik hoop (en mijn baasjes natuurlijk ook) dat we nog heeeeel lang samen van elkaar mogen genieten!!!
 
Een pootje van mij, en natuurlijk een paar foto`s.
 
Ginger

 


13-09-2011

Bella (voorheen Ping of Pong)

Hallo iedereen,


Ik heb vorig jaar oktober (2010) mijn hondje op gehaald van schiphol, een klein bolletje wol was ze toen nog.
Nu, bijna een jaar verder, is het een volwassen vrouw; een doerak; een adhd hond :) maar een hele lieve gevoelige hond.
Het is echt mijn maatje en is ze altijd bij me.. overal waar ik heen loop loopt ze me achterna. Bella (Ping of Pong?) gaat heel vaak met haar zusje Aylinn naar het park. Hun eerste ontmoeting was echt een drama. Ze gromden en blaften naar elkaar en wij dachten dat komt nooit meer goed. Nu spelen ze met elkaar en ravotten in het water. Geweldig om te zien, qua gedrag zijn ze echt indentiek!
Ze houdt niet erg van mannen en grote honden, dan is ze soms een beetje onzeker. Kleine hondjes vind ze echt geweldig en dan is ze supersociaal! Bella is op cursus en heeft 2 weken geleden haar gehoorzaamheid 1 diploma gehaald met allemaal negens en tienen. En ook één vier... De vier had ze gekregen omdat ze geen 2 minuten op 10 meter afstand bleef liggen.. nee want 2 minuten op 10 meter afstand van haar bazin is natuurlijk veel en veel te lang! haha. 

Liefs Charlotte

    

 


03-09-2011

Kenya

Het gaat super goed met Kenya! Alweer een jaar bij ons. Inmiddels hebben we een kindje van 10 maanden en dat gaat super samen! Kenya kan inmiddels mee in de auto en is bijna nergens bang meer voor. 
Ze rent nog wel eens een beetje weg voor honden maar we lopen altijd door het park en dan wacht ze een stukje verder op me. Kenya is megatrouw en superlief! Ze ligt vaak bij ons op de bank of lekker in haar mandje. We hebben 3 katten en ook met hen kan ze fantastisch opschieten! Eén kat ligt altijd bij Kenya in haar mand s'nachts. Ze vind het allemaal prima! Stoeien, elkaar schoonlikken en op elkaar in slaap vallen. Ik kan niet anders zeggen dan dat we een tophond hebben!! Ons oogappeltje  

Groetjes van Kim, Martijn, Lucas, Kenya en de drie katten 

   

Kenya

 

9 juni 2011

Brief van de nieuwe baasjes van Bowie (voorheen Rambo) aan het gastgezin waar Bowie verbleef:

Best familie van ‘t Kruis,
 
Het is alweer even geleden dat we Bowie bij jullie ophaalden. En we moeten zeggen dat Bowie een superleuk en lief hondje is en een verrijking voor ons gezin. Inmiddels is Bowie het goed gewend en heeft zich goed aan ons ritme aangepast. Hij speelt heel graag en veel en gaat overal mee naar toe. Of we nu naar de rommelmarkt gaan, het strand of op bezoek bij familie, Bowie vindt alles leuk en iedereen is gek op hem.
 
Hij is inmiddels wel bij de dierenarts geweest, omdat zijn 2 puppytandjes nog steeds niet eruit waren, deze heeft de dierenarts verwijderd. Tevens is Bowie heel veel licht puppyhaar kwijt, waardoor hij een stuk donkerder van vacht is geworden. We hebben wat foto’s bijgevoegd, daar zullen jullie het wel op zien.
 
Kortom we zijn helemaal gek met Bowie en andersom. Het is precies de hond die we wensten.
 
Heel veel groetjes uit het zonnige Zeeland en als we weer wat leuks te melden hebben of leuke foto’s hebben, dan mailen we deze zeker door,

Franky, Sharon, Thijs en Demi van Espen
en een pootje van Bowie
 
       
 
       
 
 

Tigra is door de voorzitter zelf in Roemenië tussen het vuil gevonden. Een heel lelijke pup was het volgens de voorzitter, die niet zo kon aarden in het asiel en daarom naar Nederland is gekomen. Ze is supergoed opgevangen en verzorgd door Chantall. Bij Chantall is ze aangesterkt en heeft ze veel geleerd.

Op 2 april hebben we kennisgemaakt met Tigra bij Chantall en waren gelijk verkocht. Tigra werd Pepper. Het was nog even spannend, hoe de twee katten op Pepper zouden reageren, maar dat ging snel goed.

De eerste twee weken moesten we allemaal nog erg wennen aan elkaar, maar daarna ging het snel steeds beter. Pepper geniet van het buiten zijn, in het bos, duinen of het strand, helemaal toen ze daar los kon lopen en  rennen. Pepper is een wat angstige hond, maar erg nieuwsgierig. In eerste instantie verstopte Pepper zich steeds in het bos, als er mensen of andere honden aankwamen en kwam ze weer tevoorschijn als ze voorbij waren, maar haar nieuwsgierigheid wint het steeds vaker van haar angst. Zeker om andere honden uit te dagen voor een lekker potje rennen en stoeien.

Pepper geniet en wij genieten van Pepper.

Groetjes
Piet, Esther, Niels, Vera en Sophie      

 


Frits (voorheen Bibi) geadopteerd op 23 augustus 2009

Inmiddels is Frits al weer 2 jaar oud en 1 jaar en 9 maanden lid van ons gezin.
Hij vindt het heerlijk om te spelen met één van onze buurhonden en dat gebeurt dan ook regelmatig.
Ook wandelen vindt hij heerlijk en wij gelukkig ook. In de auto naar het bos gaat prima en ook langere stukken houdt hij heel goed vol.
Onze kinderen leren hem allerlei kunstjes, zoals pootje geven, high five en af liggen. Deze kunstjes doet hij ook wel ongevraagd, want hij weet dat er dan iets lekkers bij hoort. Sinds hij gecastreerd is moet hij wel een beetje op de slanke lijn letten, dus af en toe gaan we een stukje met hem fietsen. Het rennen dat er dan voor hem bij hoort vindt hij ook heerlijk. Daarna is het goed uitrusten in zijn mandje in de kamer.
Voor de mensen die hij kent is Frits heel lief, maar hij vertrouwt onbekenden niet.
Voor kinderen daarentegen is hij eigenlijk altijd lief.
Hij voelt feilloos aan wanneer iemand bang voor hem is en zal dan ook proberen om diegene de baas te worden.
Dat zijn we hem aan het af leren en het gaat steeds beter.

 Groeten,  Familie de Vries

 

Hessel

Zonder hulp van Dogsadoptions was deze kanjer waarschijnlijk gedoemd geweest tot een zwerfhondenbestaan…..als hij zijn puppytijd tenminste overleefd had… Hij komt september 2009 als verrassingspakketje in de buik van zijn drachtige moeder naar Nederland. Zijn moeder is gered door een vrachtwagenchauffeur die haar uitgemergeld en aan het eind van haar krachten tegenkomt.

 Drie dagen later worden de 10(!) puppy s geboren. Het moedertje verstoot haar pupjes na een week. Misschien door de uitputtin,g misschien door de grote veranderingen in korte tijd. Gelukkig is opvang-baasje Chantall een super pleegmoeder en groeit het 10-tal toch voorspoedig op. Wat natuurlijk een hele grote klus is met heel veel voedingen, plasjes en poepjes en alles in 10-voud!!!

 Op het moment dat bijna alle pupjes al een eigen baasje gekregen hebben, gaan wij voorzichtig op zoek naar een pupje om het gapende gat, dat ons overleden hondje heeft achter gelaten, weer een beetje op te vullen. Via internet vinden we Dogadoptions en de pupjes bij Chantall. We moeten kiezen tussen de twee laatste pupjes, wat nog helemaal niet gemakkelijk is. Ze zijn alle twee even lief en leuk, hoe moet je daar nu uit kiezen??

Op de een of andere manier lukt dat toch en zitten we helemaal verliefd met ons kleine wolfje Hessel op de terugweg in de auto.

 Thuis blijkt het een voorbeeldig ventje: Al bijna zindelijk, niets slopen en, na een beetje oefenen, lief tegen de kat en de fretjes.

Hessel heeft wel duidelijk wat zgn. wilde genen, misschien zelfs wel een klein druppeltje wolvenbloed, wie zal het zeggen. Hij is gereserveerd, heel alert en wat schuw vooral naar mensen en situaties die onbekend zijn.

 Het opgroeien en puberen gaat niet helemaal van een leien dakje met als dieptepunt zelfs een bijtincidentje. Gelukkig ben ik zelf het slachtoffer en eigenlijk gaat het sindsdien allemaal steeds beter. Hij wordt langzaam rustiger en relaxter en gaat steeds beter luisteren.

We beginnen iedere dag met een een a twee uur durende  roedelwandeling, wat voor de honden en voor de baasjes een feest is. Ik hoef hem nooit te roepen, hij houdt me, ook tijdens het spelen, heel goed in de gaten en blijft in de buurt.

Daarnaast zitten we samen met veel plezier op hondentraining: Hessel begint zelfs te piepen zodra hij in de gaten krijgt dat we naar de training gaan. Het is een leuke tegenhanger voor het vrijgevochten roedelloopje.

 Ondanks meer dan een halve eeuw ervaring met honden is Hessel een hele klus maar wel een hele dankbare klus. We zien zoveel vooruitgang! We zijn heel erg blij met ons wolfje!!


Grizzly (voorheen Taj)

Mijn naam was eerst Taj, maar mijn baasjes hadden al een naam bedacht voordat ze een hond hadden uitgekozen. Daarom heet ik nu Grizzly en ach die naam past me ook wel. Ik ben namelijk behoorlijk stoer, vooral als ik met mijn baasjes aan de riem loop. Lekker blaffen naar andere honden en dan er naartoe trekken. Ik weet nog niet altijd wat die andere honden willen, daarom probeer ik meestal heel veel indruk te maken. Gelukkig heb ik al wel een beetje leren spelen met andere honden bij het opvanggezin. Daar heb ik ook al heel veel andere dingen geleerd, zodat ik toch redelijk snel naar mijn definitieve huisje kon worden gebracht. Huisjes eigenlijk, want ik heb een huis met een baasje en een vrouwtje en huis met een opa en oma. Daar ga ik doordeweeks overdag heen en dan kan ik meerdere keren per dag naar de hei en het bos.

Ik kan al heel goed loslopen en heb dus alle ruimte om daar alles te ontdekken. Omdat ik toch nog een beetje verlatingsangst heb, blijf ik altijd in de buurt van mijn baasjes en dat vinden ze buiten wel zo prettig. Terug in huis ga ik lekker op schoot bij oma of kijken in de keuken bij opa. Daar valt nog wel eens wat lekkers te halen.

Op donderdag ga ik met oma mee om het neefje en nichtje van de baasjes school op te halen. Dat is echt geweldig want ik ben daar de grote ster. Allemaal kinderen die naar mij toe gerend komen om te aaien. Ik gun ze wel een beetje aandacht van mij. s Avonds komt mijn baasje me meestal weer ophalen (tenzij oma weer eens heel graag wil dat ik blijf logeren). Als ik met het baasje meega kan ik s avonds lekker met het vrouwtje knuffelen en met het baasje spelen.

In het weekend gaan we weer naar de hei, het bos of naar het strand (hoop dat het water daar nog iets warmer wordt). Op dinsdagavond ga ik lekker met andere hondjes oefenen hoe we baasjes tot wanhoop kunnen drijven. Soms ben ik wel nieuwsgierig of mijn broertjes en zusjes net zulke boefjes zijn als ik.

Groetjes van Grizzly  

  


Ailin (vooheen Pong)

Alvorens wij Ailin (voorheen Pong) hebben kunnen ophalen hebben wij Ton van der Hel bij ons op visite gehad om te kijken waar Ailin zou komen te wonen  (dit vind ik trouwens erg goed van de Stichting) .
Er zijn even een paar weken overheen gegaan omdat Ailin nog niet helemaal in orde was, toen dat wel zo was hebben wij haar opgehaald bij Christa Waltheer (het gastgezin).
 
Ailin was vanaf het begin een zeer ondernemende dame, dat was direkt wel duidelijk.
Wij hebben thuis nog 3 andere honden en dat is voor haar geweldig. Ze speelt altijd met een van onze kleine honden en die vind het bijna...altijd wel leuk en zo niet dan wordt Ailin op haar plaats gezet door haar. Een komisch gezicht omdat Ailin nu 50 cm groot is en Bibi (de andere hond)  een stuk kleiner.
 
Wij hebben ook meerdere katten en dat wordt door Ailin als speelgoed gezien.... alhoewel ze er wel snel achter was dat katten ook nagels hebben. 1 katertje is haar vriendje, die mag ze zo nu en dan ook de oren wassen.
 
Ze luistert goed en kan ook heerlijk los lopen in het park.
 
Wat ook leuk is dat het zusje van Ailin hier vlakbij woont en zo nu en dan zien ze elkaar en spelen dan ook heerlijk met elkaar.
 
Ronduit gezegd: wij hebben er een hele leuke hond aan en zijn dat ook erg blij met haar.
 
Groetjes Anky Ruzius
 


 


Hallo, ik ben Eliah

Oh wat was ik bang in het vliegtuig en op het drukke schiphol.  Maar toen ik  eindelijk uit de reiskooi mocht, kroop ik gelijk op schoot bij mijn nieuwe baasje.

 Ik vond het nog steeds allemaal eng, maar voelde wel dat deze mensen het goed met me voorhadden. Toen we eindelijk bij mijn nieuwe thuis arriveerden, stond er een nieuwe roedel  van 3 andere honden op me te wachten.  Twee kleine malthesertjes  die me nogal uit de hoogte behandelden, vroegen me ronduit wat zo’n straatschoffie bij hun te zoeken had.

Maar gelukkig was er ook een grote aardige hond bij.  Oliver, zo heet de hond, zei dat ik maar dicht bij hem moest blijven en dat hij wel op me zou passen.  Nou Oliver is nu mijn grootste vriend. Waar Oliver is, daar ben ik ook.  Andere mensen, auto s,treinen etc.  vond ik de eerste dagen best wel eng. Maar Oliver liet me zien dat ik nergens bang voor hoefde te zijn. En als Oliver iets zegt, nou dan klopt het ook. 

Ik ben nu dus nergens bang meer voor en zie mijn nieuwe leven als 1 groot avontuur.  Ik vind het heerlijk om te stoeien met Oliver en lekker te kroelen bij mijn baasjes. Mijn baasjes noemen mij vaak een op en top levensgenieter en moeten altijd om mij lachen als ik met een big smile door het huis ren met al mijn speeltjes. Ik ben hier heel gelukkig en mijn baasjes vertellen mij elke dag dat ze heel veel van me houden en me nooit meer kwijt willen.

Ik hoop dat heel veel van mijn hondenvrienden in Roemenie net zo gelukkig mogen worden als ik nu ben……

  

  

 

Hallo, ik ben Yaya en ben 27 december 2011 in Nederland aangekomen.

Thuis maakte ik buiten kennis met mijn colliebroer Cheyenne. Wat was ik bang en gromde ik erg tegen hem!  Ik dacht dat hij me net als veel andere honden in het asiel wilde pakken, maar hij liep me gewoon rustig voorbij. Hij blijkt gelukkig een rustige hond die me helemaal accepteert zoals ik ben!

Ook heb ik 2 kattenbroers en een kattenzusje. Mijn kattenzus geeft me kopjes en dat vind ik wel leuk. Ik slaap goed in de bench  s nachts en ga er tegen bedtijd zelf al in liggen.

In het begin wou ik niet goed eten, maar nu eet ik 3 keer per dag netjes uit een bak.

Hoewel ik spelen in het begin maar eng vond, speel ik nu graag met het balletje en breng deze bij mijn vrouwtje terug. Ik heb mezelf een speciale functie toebedeeld en dat is het voorwassen van de vaat in de vaatwasmachine. Ik probeer dan soms theelepeltjes te stelen en die mee te nemen naar mijn mand. Ook autosleutels verzamel ik graag. Als  mijn baasjes deze kwijt zijn , is deze meestal wel in mijn mand terug te vinden. Hoewel dat natuurlijk niet mag, betrap ik mijn baasjes er soms op dat ze stiekem moeten lachen om mijn streken. 

Honden en mensen die ik buiten tegen kom vind ik nog een beetje eng, vooral grote mannen zijn nog erg indrukwekkend. Maar als ze aardig en rustig zijn durf ik snel te komen om beter kennis te maken. Als er honden en mensen dicht bij mijn huis in de buurt komen laat ik door grommen goed weten dat dit mijn huis is! Doordat ik hier nog veel in moet leren ga ik samen met mijn vrouwtje naar een Tinleygedragstherapeut. Deze man is zo rustig en aardig dat ik helemaal op mijn gemak ben bij hem. Zo leer ik dat niet alle honden eng zijn en dat het ook heel leuk kan zijn om kennis met ze te maken.  Ik doe het daar ontzettend goed en krijg veel complimenten hoe fantastisch ik ben!

Ik vind het heerlijk om met mijn baasjes lange wandelingen te maken. Mijn baasjes houden heel veel van mij en willen me echt nooit meer missen!

Dank je wel Dogs Adoptions Nederland voor deze kans op een nieuw leven!!

  


Bonno komt uit het gastgezin van Inge Bronwasser. Wat heeft zij hem al veel geleerd en liefdevol voor hem gezorgd!!

Inmiddels is Bonno ruim twee weken bij ons en het gaat heel goed met hem. Hij is al flink gegroeid, zowel in de hoogte als in de breedte (hij was nog een beetje aan de magere kant).

Naar buiten gaan vind hij fantastisch, vooral in het bos heeft hij het erg naar zijn zin. Los lopen gaat al goed, luisteren moet hij nog een beetje beter leren, al mogen we niet klagen voor een pup van 6 maanden. Het commando ‘wachten’ begint al goed door te dringen, zeker als daar iets lekkers tegenover staat…... De bench is niet zo heel leuk, maar met een Kong erin wordt het een feest.

Bonno is dol op spelen met andere honden. Onze katten vindt hij ook erg lief, maar die moeten nog een klein beetje aan hem wennen, hoewel ze al wel weer gewoon op de bank liggen en niet meer voor hem weglopen. Hij probeert ze regelmatig te verleiden voor een potje stoeien, maar dan geven de dames (nog) niet thuis. Dan maar even stoeien met de baas…..

Kortom, Bonno hoort er al helemaal bij en we zijn geweldig trots op hem!!

Groetjes van Emil en Monique Bregita, een kopje van de poezen en een poot van Bonno!!

  

  


Op 23-01-2011  hebben  we  Scotty  opgehaald.  Hij  zat  toen bij  een gastgezin  van  Astrid  Bakker.   

Toen  Scotty  in  het  begin  bij  ons  was  moest  hij  natuurlijk  even  wennen.  Maar  dat  ging  best  wel  snel. In  het  begin  was  hij bang  voor  de  riem  en  in  het  donker. Nu gaat  dat  al  een stuk  beter. Met  veel  geduld  en  beloning  gaat  dat  al  aardig  goed. Hij  loopt  ook  al  goed  aan  de  riem  mee. 

Verder  is  het  een  hele  lieve hond , het   is  gewoon  een   schatje. We  zijn  dan  ook  heel  trots  op hem.  Hij  maakt  niks  kapot  in  huis  kan  best wel  even  alleen  zijn.  Verder  is het  gewoon  een  gezonde  puppy  met  streken.  We  willen  hem  dan  ook  nooit  meer  kwijt.  En  verder  wil  ik DOGSADOPTIONSNEDERLAND  heel  erg  bedanken  voor  jullie  inzet. Zonder  jullie had  ik  Scotty  niet  gehad  en  door  jullie  zijn  er  weer  een  heleboel  hondjes  gered.

 Dit  was  scotty  toen ik  hem  ophaalden. 

En dit  zijn  de  foto,s  van  Scotty  nu:

 

 


Hier een berichtje van Kootyah, voorheen Naomi

Ik heb het hier prima naar mijn zin en voel me de koning(in) te rijk zoals de foto's laten zien. Helaas zijn het geen actiefoto's maar die volgen een volgende keer als de baas niet vergeet zijn toestel mee te nemen naar het strand. En dan is het nog maar de vraag of ik wel zin in actie heb, hoewel voor een lekkere beloning doe ik veel.

Van 10 april tot 1 mei ben ik er niet want dan ga ik met de 'baasjes' naar Frankrijk. Wat een ellende, moet ik weer naar de dierenarts. Ik ben trouwens wel wat gegroeid en weeg momenteel 12.75 kg, maar ik kan het hebben toch? Verder vind ik het leuk om de katten te zieken en de houten klompen van het vrouwtje zijn ook niet te versmaden want dan proef je de konijne- en kippepoep zo goed. Helaas mag ik hier nu niet meer aankomen en dat doe ik dan ook maar niet, want het baasje is niet zo'n makkelijke hoor.
 

Met vriendelijke poot, tot de volgende blaf
 
Kootyah
 

  

  


Kootyah  (Naomi)

Hallo lieve tweevoeters!

Ik ben al een poosje in Nederland en ik heb het hier heel erg naar mijn zin. In mijn holletje zijn heel veel trappen en ik ga dus het hele hol door. Buiten kan ik lekker vrij rondrennen en spelen met het buurmeisje Missy. Lekker op het gras poepen en plassen vind ik helemaal geweldig, maar soms hebben die tweevoeters hier in huis niet door dat ik naar buiten wil! En ja, dan moet ik het wel in het holletje doen.

Ze hebben hier ook heel veel eten! En ik weet dat die tweevoeters dat ook in hun zak hebben; dus blijf ik wel in de buurt! Maar soms heb ik een plekje gevonden waar ook hele lekkere dingen liggen en dan kom ik lekker niet! Mijn baasje denkt dat ik allerlei trucjes kan maar ik doe gewoon van alles om aan een stukje voedsel te komen, zo ga ik netjes zitten, liggen, springen en als het baasje zegt high-five dan steek ik m'n poot maar op en dan krijg ik weer wat en zijn die tweevoeters weer helemaal blij!

Knuffelen is leuk zolang het maar niet te lang duurt! Want er is nog zoveel te beleven!
Ze noemen me ook weleens spookie ik weet niet wat ze daarmee bedoelen. Ook heb ik heel veel speeltjes die ik het liefst eerst allemaal verzamel en vervolgens kapotmaak! Andere hondjes zijn leuk maar ik ben wel heel voorzichtig want ik vind het wel heel eng allemaal! Soms zijn ze zo groot.

In dit hol was eerst ook een hele grote hond maar daar was ik niet bang voor, dat was namelijk een beetje een sukkeltje hij deed helemaal niks. Hij is er nu niet meer, die tweevoeters zeggen dat ie dood is. Maar dat mag de pret niet drukken want ik heb het hier hartstikke naar mijn zin want er is genoeg te avondturen! Ik ga hier geloof ik maar heel lang blijven.

Zorgen jullie ook goed voor mijn broertje Maxi en mijn zusjes Tara en Blanca? Want die willen ook wel in zo n hol wonen als ik! High-five van Kootyah!  

 


Hier even een leuk stukje over hoe het nu met Babuta gaat.

Wat  kan een klein hondje een groot plezier geven!!!! Wat zijn wij ontzettend blij met de kleine lieve Babu, zeg!

Op 22 December hebben we Babu opgehaald bij het opvanggezin. Eigenlijk voelde Babu zich al meteen thuis bij ons. Het was bijna  te mooi om waar te zijn hoe rustig en lief Babu was.Dat lief en rustig zijn is gewoon zo gebleven. Na twee weken liep Babu los. Dat vindt ze helemaal super!!!! De kleine meid rent en rent maar door het bos. Heerlijk vindt ze dat. Lekker struinen door de blaadjes en de modder. Ze luistert erg goed. En als we thuis zijn kruipt ze heerlijk op schoot of gaat tevreden op haar kluifjes kauwen. We zijn supergelukkig met haar. Ik kan werkelijk geen eigenaardigheden bij haar bedenken. Aan onze katten heeft ze inmiddels twee hartsvriendinnen.

Het was in het begin een weekje aftasten. Maar nu spelen ze zelfs met elkaar en gunnen elkaar alles. Ook vindt ze het heerlijk om mee te gaan in het mandje op de fiets. Ze is zo leuk en gezellig!

We houden van haar en zij van ons. We zijn heel erg dankbaar dat we haar na 7 zware jaren eindelijk een echt vast huisje kunnen bieden. Eindelijk heeft Babu echte baasjes. En dat ze dat heerlijk vindt laat ze zien door al haar liefde en trouw die ze ons daarvoor terug geeft.

Groetjes van Babu, Colinda, Carlos, Naomi en Luca, Fay en Pixie

  

   


Hallo lieve allemaal,

 
Hierbij mijn levensverhaaltje tot nu toe want ik ben pas net 1 jaar geworden. Ik werd gevonden bij een ziekenhuis in Roemenie door een hele lieve vrouwelijke dokter, Dana en die heeft me naar de dogsadoption stichting gebracht. Toen hebben ze me Dana genoemd. Gelukkig maar, want ik was nog maar héél klein, een puppie zonder moeder! Ik weet ook niet meer hoe ik daar zo alleen terecht was gekomen. Ik mocht al heel snel mee naar Nederland samen met 5 andere pupjes dus dat was reuze lollig. We kwamen bij Christa terecht en voor mij een hemel op aarde. Daar was het lekker warm en kreeg ik aandacht en liefde. Christa was een opvangadres totdat ik een eigen baasjes kreeg.
 
Na ongeveer een maandje of zo bij Christa te zijn geweest kwamen er mensen kijken speciaal voor mij! Heb ik me natuurlijk wel even uitgesloofd door een paar keer in Christa haar kamer te plassen en te poepen en op en af de bank te springen, leuk joh. Natuurlijk wilde die mensen mij toen wel hebben en zo is het gekomen ! Ze hebben mij alleen Jazz genoemd omdat dat zo goed bij mij past en mijn baasjes van Jazz muziek houden.
  
Mijn baasje en vrouwtje zijn erg gelukkig met mij, ik ben namelijk vreselijk lief maar ook wel ondeugend. Wij wonen heerlijk buiten en daar kan ik naar hartelust rennen en zwemen in de sloten en de Waal. Ook hebben we een fijne tuin die ik omgedoopt heb tot hondenparadijs met allemaal speeltjes en een vijver waar ik heerlijk kan afkoelen.
 
Ik heb ook op cursus gezeten en dat was met heel veel andere hondjes en soms als mijn baasjes samen weg zijn, mag ik naar juf Loes om te logeren.
 
Ook heb ik nog twee hele grote mensen stiefbroers en die komen bijna elk weekend met mij spelen. Ik vind het heel fijn om bij mijn baasje en vrouwtje te zijn en ik probeer altijd goed te luisteren maar ja, soms lukt dat niet helemaal...
 
Dank jullie wel lieve mensen van Dogsadoptions dat ik nu zo'n heerlijk leventje heb!
 
Veel groeten ook van mijn baasje en vrouwtje,Folkert en Nathalie.
 
Heel veel pootjes en knuffels van Jazz.

  

  


Happy Ending Bingo
 

Het was een grote zoektocht en we dachten er niet meer uit te komen. Plots kwamen we bij het filmpje van Bingo, Sue en Harry terecht. Voor het eerst waren we beiden er helemaal weg van, dus we pakten direct de telefoon.

Drie dagen later zaten wij al in de auto van Groningen naar Sliedrecht. Toen we hem zagen voelden we meteen een klik en Bingo dat was hem!  Zelden hebben we zo'n voorbeeldig hondje gezien van 3 maanden oud. Het is echt een schat, maar kent zijn streken ook wel. Zo heeft hij bedacht om alles wat op de grond ligt te verzamelen onder de salontafel. Bingo is makkelijk in de omgang en speelt graag met zijn buurhondjes (ook al is dat soms nog wel eng).

In het begin had hij nog last van zijn longontsteking (door de kou in Roemenië) en hoestte hij vooral snachts nog veel. Gelukkig is dat nu zo goed als over. Wij hebben het geluk dat Bingo s nachts netjes in zijn mandje blijft liggen en wacht tot wij hem s ochtends ophalen.

We zijn blij te zien dat Bingo zo dapper en trots door ons huis loopt en hebben het idee dat hij zich erg op zijn gemak voelt. Wij zijn erg gelukkig met Bingo en zijn blij dat zijn vriendjes Sue en Harry ook een goed thuis hebben gekregen.
 

We hopen dat Bingo zijn broertjes en zusje hetzelfde staat te wachten.
 

Groetjes Annelies en Marga
 

  

  


Iky

Hallo,
 
Hier een stukje over Iky, een kleine hond, hij is nu ongeveer 6 jaar en is twee jaar geleden bij ons gekomen. Het was een heel zielig hondje, op de foto's van de adoptie zat hij in een afvalput met een ketting om zijn nek, zijn keeltje lag open en hij had een grote brandplek op zijn neus.

             

Ondank dat alles zag hij er heel lief uit. Iky was al in Nederland, hij zat daar een week en vond het moeilijk om buiten te plassen.
 

Wij hebben thuis twee teefjes nu 11 en 7 jaar. Onze grote hond (Finse Lappenhond) vond Iky bij de eerste kennismaking bij het gastgezin meteen heel erg leuk. Dat maakte de keuze een stuk simpeler. Iky was erg getraumatiseerd en funtioneerde slecht. Wij hebben hem de eerste twee maanden een beetje met rust gelaten en zoveel mogelijk met de andere honden mee uit wandelen genomen. Zo rond de drie maanden werd hij weer een beetje een hondje. Vanaf zes maanden ging hij nog sneller vooruit.

Nu is hij alweer twee jaar bij ons. Hij slaapt 's nachts op het grote bed. Op vakantie zit hij achterop de fiets, en vindt hij het strand geweldig. Het is een super lieve hond, erg aanhankelijk en een echte charmeur. Hij kan overal los in het bos. Hij blijft wel heel argwanend tegenover vreemden, daar moeten we alert op zijn, want hij verdedigt zijn huisje goed, door in schoenen/voeten van vreemden die binnenkomen te bijten.
Hierbij sturen we ook nog heel wat mooie foto's, zoals je kunt zien is het een echt fotomodelletje!
 
 
Groetjes Fenna, Aletta, Eddy & Rein Arnoldussen
 

   

   

 


Ik ben Tisha. Waarom sta ik niet bij de "happy endings"? Ik ben namelijk
 heel erg gelukkig hoor.Ik kom ook uit Roemenie en heet eigenlijk Fetitia, en woon nu bij Sandrino
en Gerdi in Nederland.
Mijn vrouwtje noemt me nog steeds Fetitia en dat vind ik erg prettig omdat ik dan ook beter luister naar
wat zij te zeggen heeft. Ik heb ook een leuke oma die vaak met me gaat wandelen en... zij verwent
me enorm. Daarom ben ik op dit moment een beetje te dik maar ik ben nu op dieet en
wordt weer een mooi slank hondje.... Tenminste als ik al die ontberingen van light voedsel heb overleefd.
 

De dokter zegt dat het mijn hormonen zijn dus ik hoop maar dat het daar aan ligt.
Ik ga 3x per dag lekker wandelen en vind het heerlijk om daarna te slapen en
s'nachts lig ik bij het vrouwtje. Lekker warm hoor!
Ze hebben geen kinderen dus daar zal het wel aan liggen ,denk ik.
Ik bedoel dat ik zo overdreven vertroeteld word.
 

Nou, dit is zn n beetje mijn verhaal en ik hoop dat het leuk genoeg is om
het op de site te publiceren. Ik ben tenslotte wel het schoolvoorbeeld voor al die andere honden van
Dogs Adoptions..........
 

Groeten Tisha (Fetitia), Veenendaal.


Iky

Beste mensen,

 Sinds 7 okt. 2010 heb ik via deze stichting een nieuw hondje. Toen heette ze Mia,  nu heet ze Veertje. Ik vind haar prachtig en grappig. Ik ben ontzettend blij met haar gezelschap.  We zijn vrijwel gelijk op cursus  gegaan, gehoorzame huishond.

Veertje en ik kregen les van mijn schoonzusje, Fransje.  Ons klasje bestond uit Roemeense, Spaanse en  andere lieve snuitjes. Met enthousiasme, geduld en vallen en opstaan leer ik een goede leider  en Veertje een goede volger te zijn.  Dan  wordt het samen spelen , samen leven. En samen wandelen  nog veel plezieriger dan het nu al is.

Wij krijgen nog steeds samen les op de hondenschool (KCA).  Veertje en ik  wandelen veel op de dijk,  met  de sneeuw ging ze volledig uit haar dak. Bijna iedereen die wij tegen omen, zowel mens en hond, reageert enthousiast  en vindt  Veertje mooi en leuk.

Binnenkort  gaan  we leren  zitten in de fietsmand en lopen aan de fiets.  Dat zal vast voor plezierige tochten zorgen de komende lente en zomer. Mijn wens voor Veertje en mij is:  te gekke maatjes, door dik en dun.  Ik bied haar een veilig en fijn thuis, zodat ze haar mindere start in Roemenië achter zich kan laten.  Door haar gezelschap genees ik van het verdriet over mijn eerste hond Sofietje.  Ze stierf afgelopen zomer.

Veertje is haar waardige opvolgster, en ik word haar waardig als leider en metgezel.

Hartelijke groet van Greet en Veertje.

  


Hoi wij zijn Sue & Harry!


In het asiel in Roemenie was het te koud voor ons, dus kwamen wij samen
met Bingo naar Nederland. Daar kwamen wij bij Annie en haar man Ton die
heel lief voor ons waren.


Na een week kwamen er nieuwe baasjes voor mij (Sue) kijken, en hoe fijn
was dat, ze wilden dat Harry ook mee ging naar het nieuwe huis. Nu zijn Harry & ik vrienden voor het leven, en hebben het hier fantastisch naar ons zin.


We zijn natuurlijk ook wel erg lief voor onze baasjes. Hopelijk krijgt bingo ook zo'n fijne baas.
We zijn nu nog maar 3 1/2 maand oud, dus is het nog moeilijk te zeggen hoe we er later uit gaan zien, maar tegen die tijd sturen we weer wat foto s.
 

Groetjes Sue & Harry
 

  

  


Hallo hondenvriendjes!

Ik ben Simon (voorheen Nick) en ik ben inmiddels bijna 2 maanden bij mijn nieuwe baasjes. Toen ik naar Nederland kwam met mijn broertjes en zusjes hebben we eerst bij Bianca gelogeerd, en toen bij Astrid. Dat was heel leuk daar want daar kon ik met de twee grote labradors spelen. Daarom ben ik nu ook voor geen enkele hond bang!

Toen op een dag kwamen mijn nieuwe baasjes die mij gelijk mee naar hun huis namen. Ik vond het wel erg spannend zo zonder mijn broertjes en zusjes, maar het baasje en het vrouwtje waren heel erg lief voor me, en zo voelde ik me toch al snel thuis. De volgende dag ontdekte ik dat er een groot bos ligt voor het huisje van mijn baasjes! Daar ga ik nu elke dag in spelen en wandelen. 

Ik slaap in een grote mand in de keuken, wat ik de eerste week wel een beetje eng vond, maar nu ben ik goed gewend. De dierenarts denkt dat ik een hele grote jongen ga worden van wel 30 kilo omdat ik nu al zo snel ben gegroeid, maar dat vinden mijn baasjes helemaal niet erg.  Ik heb hier ook al heel veel vriendjes gemaakt waar ik vaak mee ga spelen.

Ik luister ook al heel goed naar het baasje en het vrouwtje, al ga ik soms expres hard wegrennen omdat ik wil dollen. Verder doe ik heel graag kroelen bij mijn baasjes op schoot en in hun neus happen, maar wel zachtjes hoor. Als ik eenmaal wil spelen ben ik een echte dondersteen, maar als ik het zat ben verstop ik me onder de stoel, daar is het lekker rustig. Kortom, ik ben heel erg blij met mijn nieuwe baasjes en zij nog veel blijer met mij. Het lijkt mijn baasjes ook een leuk idee om nog een keer af te spreken met de baasjes van mijn broertjes en zusjes, want die zou ik graag nog eens zien.

Een poot en een grote lik van mij!

 

Hoi allemaal, ik wil me even voorstellen. Mijn naam is Shiny.

 Op 30 november ben ik samen met Olivia naar Nederland gekomen op zoek naar een beter leven en naar baasjes die mij nodig hebben.

De eerste 3,5 week heb ik bij Marijke & Evelyne in het opvanggezin mogen wonen.  Zij hebben mij alvast de eerste lessen Nederlands gegeven en de inburgeringscursus heb ik met vlag en wimpel afgerond. Dank je wel nog dat jullie mij hebben willen begeleiden en de eerste opvoeding hebben gegeven. Mijn baasjes zijn daar heel erg blij mee.

Nu woon ik bij mijn baasjes in Limburg, en heb er ook meteen een grote broer bij. Ik let goed op wat hij allemaal doet en begin al aardig de smaak te pakken te krijgen.

Ik zag hem een aantal keer achter een bal aan rennen in de tuin en dan kreeg hij een snoepje. Dus dacht ik na 5keer,  laat ik maar eens even meerennen. En wat denk je, kreeg ik ook een snoepje! Nadat ik dat een keer of 10 had gedaan dacht ik, hé maar dat kan ik ook wel. En toen mijn grote broer even de bal liet liggen bracht ik hem maar even terug, want ja mijn baasjes kunnen nu eenmaal niet zonder een bal.

De bench kon ik na een paar dagen ook al zelf openen en ben toen maar langs mijn grote broer op de mat gaan liggen. Als ik hem niet in zijn oren bijt, dan blijft hij liggen. Maar af en toe bleef ik bezig en dacht hij, ik ga wel op die andere mat liggen.

Het liefste laat ik mijn baasjes uit  in het bos waar ik hun ook al stukjes los heb laten lopen en dat ging al erg goed.

Al met al heb ik besloten om niet meer terug naar Roemenië te gaan, want mijn baasjes kunnen mij nu al niet meer missen.

O ja, mocht ik ooit nog een broer of zus krijgen dan komt hij ook weer van DAN.

Een vette knipoog van mij en een poot van mij broer Loeka en de groetjes van mijn baasjes.


Hoi ik ben Fargo(sascho)
 
Ik ben op 21 november samen met mijn 3 zusjes en 4 andere honden naar Nederland gekomen.
Na een lange reis stonden 4 grote mensen op mij te wachten. Ik had  me niet op kunnen frissen, ik stond 7uren in de wind.
Dat vonden ze niet erg, maar k was verdrietig dat ik mijn zusjes moest achterlaten.
 
Na een auto eis  kwam ik aan. Alles was raar, een huis en van die mensen die raar praten. Ik heb ook de die eerste 2 dagen alleen maar geslapen.
 
Nu gaat het super. Ik ben dol op alle baasjes in het huis! Ik leer veel kunstjes. Ik mag in de polder lekker los lopen en met andere honden spelen. In februari ga ik naar school.
 
Met andere hondenwoorden: heb ik het getroffen met de familie Jochems .Ze verdienen een superlik van mij.
 
 
 
Groetjes van Fargo en baasjes

  


Iky

Hallo iedereen,

Sinds november 2010 ben ik in Nederland en al zeg ik het zelf: dat baasje en vrouwtje van mij hebben daarmee toch echt de hoofdprijs te pakken:

 Ik geef ze immers alle aandacht en betrek ze ook zoveel mogelijk bij alle dagelijkse zaken. Ik ga vrijwel altijd met ze mee wanneer ze eens weg gaan. Ook lig ik regelmatig tegen ze aan te slapen om ze maar lekker warm te houden en ik wandel minimaal twee uur per dag met hen in de parken achter ons huis of ergens in het bos. Ja, ja, jullie lezen het goed, het is best hard werken om het mijn baasjes een beetje naar de zin te maken….

Gelukkig ga ik af en toe ook overdag naar een hondendagopvang hier in de buurt waar ik even lekker een paar uurtjes kan spelen met m’n soortgenootjes op een groot speelveld. En ook daar hebben de medewerkers nu al een zwak voor mij. Ja, deze dame had al snel door hoe ze verleidelijk moet kijken om die Hollanders te laten smelten.

Mijn baasjes hebben mij opgehaald uit een gastgezin waar ik eerst een week zat, omdat ze nog even aan het verhuizen waren. Bij het gastgezin heb ik in korte tijd al veel geleerd. Ik had al gauw door dat de geleerde  “trucs” mijn nieuwe baasje en vrouwtje vaak erg versteld deden staan en uit deze blijdschap leverde dit mij vaak een lekker koekje als beloning op. Inmiddels gaat het zo goed dat het aantal “beloninkjes” de laatste tijd wel wat afneemt. Blijkbaar gaan ze het al normaal vinden dat ik eigenlijk alles al kan en en ook een nieuw trucje direct onthoud als ik deze eenmaal gedaan of gezien heb!

Eigenlijk bevalt het me best wel goed hier hoor. Een mooi huis met een grote tuin. Binnen lekker warm en een lekkere nieuwe mand (de eerste was ik namelijk al snel uitgegroeid door een groeispurt de laatste weken). Ik denk dat ik daarom hier nog maar even een tijdje blijf. Al heb ik waarschijnlijk ook geen andere keus, want mijn baasjes zeggen namelijk steeds dat ze me voor geen goud meer laten gaan. Best kans dat ik dan in de toekomst nog een van m’n Roemeense vriendjes terugzie. M’n baasjes zijn namelijk zo tevreden over mij en over DAN, dat ze hebben beloofd dat mocht ik een broertje of zusje krijgen deze zeker ook via DAN naar het hoge noorden van dit kikkerlandje komt!!

Tot slot laten m’n baasjes weten dat ze elke hondenliefhebber DAN kunnen aanbevelen. Een goede organisatie met betrokken mensen. En zeg nou eerlijk als je de foto’s bekijkt kun je dat dan nog weerstaan..??

Liefs Panda(beer)

 


Hallo hondenvrienden,

Banjer hebben ze mij in Roemenie genoemd en zo heet ik nog steeds. Een passende naam voor een ondeugend maar o zo lief hondje zoals ik ben. Wat ben ik blij dat ik mijn paradijsje gevonden heb. Vanaf de eerste dag ben ik omringd door honden, katten en een lieve baas en bazin. Wij waren in het begin met drie honden, twee katten en het was iedere dag groot feest. Veel honden betekent natuurlijk veel speelgoed en nog meer botten om lekker op te kunnen knauwen. Ik ben zo gek op botten dat ik ze graag allemaal verzamel en liefs allemaal voor mijzelf houd. Ze noemen mij niet voor niets “ the bone collector” en die naam moet ik toch eer aan doen. Helaas verloor ik na enkele maanden totaal onverwachts mijn grote vriendin en daardoor slechts met één hond achter bleef. Mijn toffe baasjes besloten om er weer een hond bij nemen om mee te spelen. Mede omdat ik zo lief ben, wilde mijn baasjes weer een hond uit Roemenie redden. Miksie werd gereserveerd, maar moest nog lange tijd in Roemenie blijven, omdat ze problemen met de huid had. Maar toch wisten mijn baasjes mij te verassen met Toby, die op een lijst stond van hondjes die heel hard gered moest worden. Vanaf het moment dat Toby in mijn leven kwam, kreeg ik het heel druk. Ik moest spelen en rennen, wat toch heel vermoeiend is. Natuurlijk vraagt het beschermen van mijn botten heel veel concentratie en kom ik soms ogen tekort, maar meestal lukt het mij aardig. Nu is Miksie eindelijk ook bij ons. Ik begrijp niet waarom ik zo lang moest wachten op een vriendinnetje, want ik niets aan haar zien. Ze is gewoon heel mooi en haar huid straalt. Met drie jonge honden en een oude brompot vermaken wij ons geweldig en ik denk dat mijn baasjes het soms wel gek worden. Ik ben een druk baasje en blijf maar praten, Toby wil ook wat zeggen.


Hallo iedereen, ik ben Toby en ben gered uit een diepe put, waar ik te lang in heb gezeten. Ze zeggen dat ik te lief ben en daardoor een beetje bang ben van andere honden, fietsen en vreemde mensen. Met mijn maatje Banjer ben ik voor niemand bang en wij blaffen gewoon tegen alles wat wij niet leuk vinden. Onze baasjes schijnen dat niet leuk te vinden, maar wij zijn honden en honden blaffen gewoon. Ik hou ook heel veel van botten, maar lekker kroelen bij mijn baasjes vindt ik het leukst. Ik wil de hele dag geaaid worden en dat gaat nooit vervelen. Als het zonnetje schijnt dan lig de hele dag te zonnebanen. Wat ………… Banjer zegt dat ik het kort moet houden, omdat Miksie ook iets wil vertellen.
 


Hallo, mijn naam is Miksie en dat vind ik een hele leuke naam. Ik ben het jongste van de roedel, maar voer het hoogste woord. Ik ben de gehele dag druk aan het spelen met Banjer en Toby, maar ik vind dat heel erg leuk. Ik heb de fijnste baasjes die alle moeite hebben mij rustig te houden. Ik ben nog een beetje onhandig en dat vinden ze niet altijd leuk. Ik vind het heel leuk om botten van Banjer te stelen, maar dat is niet gemakkelijk. Het lukt soms wel en dan moet ik heel hard wegrennen omdat Banjer het terug wilt hebben. Soms krijg ik dan hulp van Toby, want die steelt er dan stiekem nog eentje weg bij Banjer. Banjer rent dan achter ons aan en het is dan wel een bende in huis, maar dat maakt het wel erg leuk.

 

  
Banjer, Toby en Miksie zijn het met elkaar eens dat ze het erg hebben getroffen bij hun nieuwe baasjes. Wij hopen dat alle honden in Roemenie ook een leuk huis vinden.
 
WIJ, DE BAASJES, KUNNEN SLECHTS BEVESTIGEN WAT ONZE HONDJES HEBBEN GESCHREVEN.
Bedankt Dog Adoption Nederland voor de verrijking van ons gezin. 
Veronique en Alex Fialka en de roedel...
 
 

Mara (voorheen Fiorenza)

Vóór adoptie:

Mara nu:

        

Hallo ik ben Mara, voorheen Fiorenza......ik ben 29 augustus aangekomen in Nederland. Wat was ik bang, eerst de vlucht en toen al die vreemde mensen, die raar praten, en mij allemaal wilde aaien,bibberdebibber!!!!
Toen ik door iedereen was bekeken en gekroeld, moest ik in een auto. Wel vreemd maar ik ging toch lekker slapen. Eenmaal aangekomen in Bleiswijk mocht ik er eindelijk uit. Jeetje wat stond ik op klappen, even voor t eerst plassen en poepen in mijn eigen voortuin!
Toen ik binnen kwam stond mijn mandje al klaar, de bench, jippie ben er gelijk in gegaan. Toen zat er een raar zwart beest mijn aan te kijken. Ik wist niet wat t was, misschien een speelvriendje,  die met zijn pootjes door mijn bench zat te poren. Jeetje dat beest heeft nagels, wat blijkt het is een poezenvriend en er zijn er twee van. Maar ze hebben niks te vertellen,ik ren er gewoon keihard achteraan. Alleen vind mijn vrouwtje dat niet zo leuk, dan roept ze hard neeeee Mara. Nu is zij mij aan het leren dat ik moet gaan zitten als mijn poezenvriendjes er aan komen en dat lukt al aardig.
Toen ik net in mijn nieuwe huisje was vond ik eigenlijk alles eng. Ik werd opgetild en ik verstijfde er helemaal van. Maar nu vind ik t heerlijk! In de avond naar buiten,  dat was eng!!! Maar nu ga ik graag in de avond naar buiten.
Toen t vrouwtje s avonds naar bed ging moest ik in mijn bench. Nou echt niet! Wat was ik bang en helemaal alleen. Ik heb t echt op een gillen gezet en dat hielp, vrouwtje heeft de bench boven naast haar bed gezet en toen heb ik heerlijk geslapen. Nu weet ik niet beter. Ik heb een bench boven en beneden, wat een luxe!!!
Verder ben ik heerlijk eigenwijs. Als ik iets niet mag ga ik terug schelden maar het  vrouwtje heb altijd t laatste woord. Tja ik mag t toch proberen!! Ik mag elke dag naar t bos, we wonen er heel vlak bij. Als ik in t bos ben mag ik los lopen, nou dat is rennen...heerlijk! Mijn vrouwtje vind mij een heel lief en vrolijk hondje en kroelt heel veel met mij. En nu vind ik t heerlijk al die aandacht. Heerlijk spelen met iedereen die binnen komt. Nee hoor ik heb mijn plek gevonden en wil nooit meer weg. Zou ook niet van t vrouwtje mogen hoor!!!
Een dikke knuffel van Mara.



Moos (voorheen Mosulet) en Noortje (voorheen Princess)

Vóór adoptie:

Moos en Noortje nu:

        
Moos (De zwarte lieverd , vroeger heette hij Mosulet) gevonden door een stel Amerikanen op huwelijksreis  (nu onze grote vrienden aan de andere kant van de oceaan!!)  aangereden ,zat tegen een lantarenpaal met gebroken pootje. Hoe ellendig kan je leven eruit zien als je nog maar pup bent van een week of 10? Meegenomen naar de dierenarts door onze Amerikaanse vrienden, verzorgd tot en met...en geadopteerd door ons via hen...en natuurlijk DAN! Onze Amerikaanse vrienden brachten Moos naar Nederland, met nog een aantal honden die allemaal een nieuw baasje kregen. Een heerlijke hond...super
stout :-) ...en wat een humor...Moos is nu 3 jaar, en we genieten dagelijks ontzettend van hem. Dan onze Noor (de blonde troel) ...Noortje heette vroeger Princess. Die naam hebben we gauw veranderd in Noortje. Die naam paste veel beter bij haar, want een prinses was ze allerminst. Ze sprong in sloten...in de bagger...smeerde zichzelf vol gier en dode vis...dus nee...dan toch liever Noortje...Een Hollandse naam voor een grote viespeuk...:-)) Maaaaaaaaarrrrr...wat ís ze leuk...en wat is ze lief!!! En wat houden we van haar!!!!!!!!! Ze zat in het asiel in Roemenië heel zielig te wezen, ze werd er gebeten door de andere honden en durfde bijna niet te eten. Toen is besloten dat ze naar Nederland moest om van daaruit naar een gezin te gaan. Ze zat eerst in de opvang in Leiderdorp. Daar ging het niet goed. Dus moest ze daar weg. Wij zijn toen gevraagd of wij haar niet als opvanghondje wilden totdat er een gezin zou komen die haar graag wilde adopteren. Wij hebben haar bij de opvang uit Leiderdorp opgehaald, ze was doodsbang...en durfde ons amper aan te kijken.  Toen we met haar aankwamen thuis en haar mee naar binnen namen begon ze ze grommen tegen Moos (Logisch..zou ik ook hebben gedaan...na zo vaak gebeten te zijn) We hebben ze even aan elkaar laten snuffelen..en we hebben Noortje even laten rondlopen in huis. Ze bromde wel tegen Moos...maar Moos had daar lak aan en deed lekker zijn eigen ding. (je hoorde hem bijna neuriën...hmmm.....mmmmmmmm...lalalala...) Na een tijdje zijn we met ze gaan wandelen...lekker samen...lekker aan elkaar ruiken...en soms brommen... eigenlijk was Moos toch wel heeeeeeeeeeeel erg leuk..en heeeeeeeeeeeeeel erg lief. Dezelfde avond lagen Noor en Moos al in één mand en zijn sindsdien onafscheidelijk. Jullie snappen het al....er kwam geen gezin meer in aanmerking voor Noortje....want wij wilden haar er dolgraag bij. We hebben een fantastisch koppel in huis waar we dolblij mee zijn en we zouden ze niet meer weg kunnen denken. Noortje is nog wel erg op haar hoede wanneer er vreemde mensen binnenkomen of wanneer ze andere honden ziet die ze  niet zo goed kent. Maar met sommige buurthonden kan ze het uitstekend vinden. En de Amerikanen?????? Die hebben nu zelf een mensenpupje, die wij volgend jaar gaan bewonderen. Moos en Noor kunnen dan helaas niet mee...die gaan dan lekker naar mijn zus.....en het leukste is....die heeft  een supergrote tuin waar je heerlijk in kunt graven!!!
Ik wilde jullie toch even laten weten hoe het nu met onze lieverds gaat. Geweldig dus!!!!!!

Op 17 maart 2008 hebben we Blacky (nu Droppie) opgehaald op Schiphol. Hij is nu alweer ruim 2 jaar bij ons en het gaat heel goed! Hij blaft wel vaak naar andere honden en soms naar katten maar dat is meestal omdat hij wil spelen. Ook heeft hij bij ons geleerd om met een bal te spelen want dat kon hij nog niet. Hij houd helaas niet zo van autorijden en moet dan vaak spugen maar kleine stukjes gaan redelijk goed. In het begin vond hij het erg moeilijk om harde brokjes te eten en moesten we er water bij doen maar nu kan hij ze zonder water eten. Je kunt ook gewoon je hand in zijn bak leggen terwijl hij eet zonder dat hij boos word. Hij blijft ook nog steeds een beetje bang voor mannen en kleine kinderen maar ook dat gaat steeds beter. Loslopen kan hij alleen in een park met een hek eromheen want als hij eenmaal iets ziet of ruikt luistert hij niet meer. Van de rest kan hij het met bijna alle honden en mensen goed vinden. We zijn nog elke dag heel blij met hem!

Likje van Droppie

Droppie voor adoptie:

        

Droppie na adoptie: